I SAB/Wa 466/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. F. na bezczynność Zarządu [...] W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przydział lokalu socjalnego postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. V. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Urzędu [...] W. polegającą na braku rozpatrzenia jego wniosku do Wydziału Zasobów Lokalowych w październiku 2009 r. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] listopada 2011 r., udzielonej po wymierzeniu przez Sąd grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią oraz aktami sprawy, Zarząd [...] W. uznał, że skarga jest bezzasadna. Wskazał jednocześnie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...], w którym uznało się ono za niewłaściwe do rozpatrzenia zażalenia na przekroczenie terminów rozpatrzenia sprawy przydzielenia lokalu z zasobu mieszkaniowego podnosząc, że sprawy dotyczące przydziałów lokali regulują przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy o zmianie Kodeksu Cywilnego, a zatem wszelkie spory dotyczące zawierania umów i uprawnień do lokalu, rozstrzygane są w postępowaniu cywilnoprawnym przed sądami powszechnymi. W swej odpowiedzi Zarząd [...] W. zaznaczył ponadto, że skarżący od kilku lat ubiega się o lokal socjalny na terenie [...], a jego spraw została już dwukrotnie negatywnie rozpatrzona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że Sąd administracyjny rozpoznając sprawę w pierwszej kolejności zobowiązany jest badać dopuszczalność takiej skargi. W tym celu Sąd bada czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w przepisie art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Stosownie do pkt 1 wskazanej regulacji, przesłankę taką stanowi niewłaściwość Sądu. W pierwszej kolejności Sąd badał zatem, czy ze względu na przedmiot zaskarżenia skarga może zostać rozpoznana merytorycznie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ppsa sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a § 2 art. 3 ustawy, a więc w sytuacji gdy przedmiotem skargi są: decyzje administracyjne (pkt 1); postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2); postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3); inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4); pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a). Z przedstawionych regulacji wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej obejmująca bezczynność organów możliwa jest tylko w podanym wyżej zakresie. Nie jest zatem dopuszczalna skarga na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 5-7 ppsa, tj. w sprawach dotyczących: 5) aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, innych niż określone w pkt 5, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Zarządu [...] W. dotycząca wniosku skarżącego o przydział lokalu socjalnego z zasobu mieszkaniowego [...]. W tym miejscu wskazać należy, że jak wynika z panującego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu (patrz m.in.: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 - publ. ONSAiWSA 2008/6/90, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 362/10), sprawy związane z podjęciem przez Zarząd [...] uchwały dotyczącej najmu lokalu socjalnego z mieszkaniowego zasobu gmin, nie są sprawami rozstrzyganymi w drodze decyzji administracyjnej. Brak jest bowiem prawnej podstawy do przyjęcia takiej formy załatwienia sprawy. Nie są to również sprawa załatwiane w drodze aktu lub czynności, o których mowa art. 3 § 2 pkt 4 ppsa., ponieważ nie dotyczą uprawnienia lub obowiązku wynikających wprost z przepisu prawa. Skoro skarga na bezczynność według art. 3 § 2 pkt 8 ppsa nie obejmuje aktów organów jednostek samorządu terytorialnego, których dotyczy art. 3 § 2 pkt 6 ppsa, uznać należy, że jest ona niedopuszczalna. Zdaniem Sądu rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie lokalu mieszkalnego ma charakter aktu opisanego w art. 3 § 2 pkt 6 omawianej ustawy. Akt ten podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Brak jednak takiego aktu, a zarazem bezczynność organu w jego podjęciu nie jest sprawą, która jest rozpatrywana w trybie art. 3 § 2 pkt 8 ppsa. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.