I SAB/Wa 468/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia odrzucić skargę. W dniu 5 grudnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga K. K. na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż organ wielokrotnie przekroczył najdłuższy dopuszczalny termin załatwienia sprawy administracyjnej, nawet zawiłej, wskazany w art. 35 § 3 kpa. Powyższy stan jest o tyle zdumiewający w ocenie strony skarżącej, bowiem przedmiotowa sprawa, dotycząca ustalenia i wypłaty odszkodowania z tytułu stwierdzenia, iż orzeczenie Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1970 r., nr [...] stwierdzające przejście na własność Państwa z mocy prawa z dniem [...] marca 1958 r. nieruchomości położonej w G. przy ul [...], zostało wydane z naruszeniem prawa – nie jest w istocie skomplikowana ani pod względem prawnym, ani pod względem faktycznym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że w niniejszej sprawie przygotowany został projekt rozstrzygnięcia, jednakże z uwagi na zmiany organizacyjne ( zniesienie organu – Ministra Infrastruktury – i powołanie nowego – Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej) - wydanie decyzji musiało ulec opóźnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 37 k.p.a na niezałatwienie sprawy przez organ administracji publicznej w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 ustawy lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżacej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W ocenie Sądu pismo strony skarżącej z dnia 14 lipca 2011 r., znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy, nie może zostać uznane za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez organ. Ponadto należy wskazać, iż wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony skarżącej - od 11 kwietnia 2011 r. do skutecznego wniesienia skargi do Sądu na bezczynność Ministra konieczne jest uprzednie wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy , iż skoro skarżącej K. K. przed wniesieniem skargi do Sądu przysługiwało prawo do wezwania organu – Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej do usunięcia naruszenia prawa, z czego strona – jak wynika z akt sprawy - nie skorzystała, to jej skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Fakt odrzucenia skargi nie zamyka stronie skarżącej drogi do ponownego wystąpienia ze skargą na bezczynność organu administracyjnego po wyczerpaniu trybu określonego w art. 37 kpa .