I SAB/Wa 469/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Pismem z dnia [...] listopada 2011 r. adwokat J. S. działający w imieniu A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] grudnia 1952 r. nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium [...] z dnia [...] października 1952 r. nr [...] odmawiającego przyznania prawa własności czasowej od gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. W dniu 4 listopada 2011 r. skarżący uiścił wpis sądowy, zaś pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. cofnął ww. skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że obecnie w sprawie organem właściwym jest w miejsce Ministra Infrastruktury - Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, zgodnie z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (Dz. U. Nr 248 poz. 1494). W myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwany dalej ppsa, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba, że uzna je za niedopuszczalne z przyczyn wskazanych w tym przepisie, co w sprawie niniejszej nie miało miejsca. Zdaniem Sądu cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne. Wobec powyższego postępowanie sądowe należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ppsa. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.