I SAB/Wa 469/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D.W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości oddala skargę. Pismem z dnia 8 sierpnia 2013 r. D. W., reprezentowana przez r.pr. J. B., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako "[...]" działka nr [...]. Wskazana na wstępie nieruchomość objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279) i na podstawie art. 1 tego dekretu przeszła na własność Gminy W., a następnie na mocy art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz.U. Nr 14, poz. 130 ze zm.) na własność Skarbu Państwa. Następnie ww. grunt stał się z dniem 27 maja 1990 r. z mocy prawa własnością Dzielnicy Gminy P. Natomiast zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 25 marca 1994 r. o ustroju m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 48, poz. 195) grunt przedmiotowej nieruchomości stał się własnością Gminy C. Obecnie, na podstawie art. 20 ust. 1 z dniem 15 marca 2002 r. o ustroju m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) przedmiotowa nieruchomość stanowi własność W. W uzasadnieniu skargi wskazano, że przed Prezydentem W. toczy się postępowanie o ustanowienie użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości, zainicjowane wnioskiem złożonym w dniu [...] lutego 1948 r., który do dnia dzisiejszego nie został rozpatrzony. Z uwagi na brak rozstrzygnięcia w sprawie, w dniu [...] lutego 2013 r. pełnomocnik skarżącej złożył zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta W. w terminie sprawy dotyczącej ustanowienia użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu. W wyniku jego rozpoznania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], na zasadzie art. 37 § 2 k.p.a., zobowiązało Prezydenta W. do rozpoznania przedmiotowego wniosku w terminie do dnia 31 lipca 2013 r. Skarżąca podniosła, że pomimo upływu terminu wyznaczonego przez Kolegium, Prezydent W. nie rozpatrzył sprawy i nie wydał decyzji. Jednocześnie stwierdziła, że w piśmie z dnia [...] marca 2013 r. skierowanym do SKO, Naczelnik Wydziału Spraw Dekretowych i Związków Wyznaniowych Biura Gospodarki Nieruchomościami wyjaśnił, że zakończenie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego ze względu na znajdujący się w aktach, akt notarialny z dnia [...] listopada 1945 r., którego treść mogłaby wskazywać na zbycie roszczeń do przedmiotowego gruntu. Zatem w ocenie skarżącej organ nie musi zbierać materiału dowodowego w sprawie, ani dokonywać szczegółowej analizy zebranych w sprawie dowodów, a jedynie przeanalizować wskazany akt notarialny. Tymczasem pomimo upływu prawie 5 miesięcy nie dokonał żadnej czynności, by zakończyć to postępowanie. Zdaniem pełnomocnika skarżącej organ rażąco naruszył prawo, co wynika z faktu, że nie podjął czynności zmierzających do zakończenia przedmiotowego postępowania, ignorując postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2013 r. Ponadto nie wyznaczył nowego terminu załatwienia sprawy, a także nie poinformował stron postępowania o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie, do czego jest zobowiązany na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Jednocześnie wniesiono o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie wyjaśnił, że przeszkodą do wydania decyzji administracyjnej rozpatrującej wniosek złożony w dniu [...] lutego 1949 r. przez dawnego właściciela A. R. W. dotyczący ustanowienia prawa własności czasowej (obecnie prawa użytkowania wieczystego) do gruntu przedmiotowej nieruchomości brak osób uprawnionych do występowania w charakterze strony niniejszego postępowania. Wskazał, że spadkobiercy A. R. W. są znani oraz udowodnili prawa spadku stosownymi postanowieniami sądowymi, jednak w aktach przedmiotowej nieruchomości znajduje się akt notarialny Rep. Nr [...] z dnia [...] listopada 1954 r., zgodnie z którym A. W. w imieniu swojego mocodawcy A. W. wszystkie prawa jego odszkodowania wynikające z przepisów art. 7, art. 8 i art. 9 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. przelewa na rzecz F. B. Zatem zdaniem organu należy ustalić czy na podstawie wskazanej umowy przelewu praw przeszły na nabywcę F. B. prawa i roszczenia wynikające również z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu. Niezbędnym zatem stało się ustalenie pełnego kręgu następców zarówno A. R. W. (zbywcy) jak i F. B. (nabywcy) oraz ustalenie jakie jest stanowisko każdej ze stron postępowania odnośnie zamiarów stron umowy i celu w jakim została zawarta. W związku z powyższym Prezydent W. wskazał, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie rozpatrzenia wniosku złożonego przez dawnego właściciela do czasu ustalenia kręgu osób uprawnionych do występowania w charakterze strony niniejszego postępowania. Poinformowany o wniosku skarżącej dotyczącego trybu rozpoznania skargi, Prezydent nie wniósł w tym przedmiocie sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na zasadzie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", zgodnie z którym Sąd rozpoznaje sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a pozostałe strony nie wniosą sprzeciwu w terminie 14 dni. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Bezczynność organu zachodzi, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie - ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem czynności. Istota zaś skargi na bezczynność polega na tym, że Sąd uwzględniając ją, zgodnie z art. 149 p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Celem wprowadzenia przez ustawodawcę do systemu polskiego prawa instytucji skargi na bezczynność była ochrona uprawnień jednostki do żądania od organu zachowania gwarantowanego jednostce przez przepis prawa. Skarga ta stanowi zatem narzędzie, przymuszające organ do podjęcia żądanego działania. Aby uznać ją za uzasadnioną organ musi pozostawać w zwłoce zarówno w dacie wniesienia skargi jak też w dacie jej rozpoznawania przez Sąd. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie wystąpiły opisane na wstępie przesłanki, uzasadniające wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 149 p.p.s.a., a skarga D. W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu przedmiotowej nieruchomości nie zasługuje na uwzględnienie. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku złożonego przez dawnego właściciela A. R. W. w dniu [...] lutego 1949 r. dotyczącego ustanowienia prawa własności czasowej (obecnie prawa użytkowania wieczystego) do gruntu nieruchomości położonej przy ul. [...] ozn. hipotecznie jako [...] do czasu ustalenia kręgu osób uprawnionych do występowania w charakterze strony niniejszego postępowania. Zgodnie z treścią art. 103 k.p.a. zawieszenie postępowania administracyjnego wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Dotyczy to zatem także terminów załatwienia sprawy (art. 35 – 36 k.p.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że niezależnie od czasu trwania zwłoki w załatwieniu sprawy, podjęcie rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania w sprawie oznacza, że bezczynność organu ustaje. Okres zawieszenia postępowania nie jest stanem bezczynności. Postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego eliminuje możność powstania bezczynności związanej z upływem terminu załatwienia sprawy dając jednocześnie stronie możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego tego postanowienia. Nie jest natomiast możliwe wniesienie skargi na bezczynność dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego. (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1380/07). Mając na uwadze, że okresów zawieszenia postępowania nie wlicza się do terminów załatwienia sprawy, oraz że rozpoznając skargę na bezczynność Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w dacie orzekania, stwierdzić należy, że wniesiona skarga jest bezzasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 oraz art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.