I SAB/Wa 472/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.Z. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę. A.Z., pismem z dnia 28 października 2011 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że przed wniesieniem skargi skarżąca nie wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, wymaganego na podstawie art. 37 § 1 kpa. Zarządzeniem z dnia 4 stycznia 2012 r. wezwano skarżącą o nadesłanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi informacji, czy skierowała przed wniesieniem skargi do Sądu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, w trybie art. 37 § 1 kpa oraz o ewentualne nadesłanie kopii tego wezwania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca przesłała pismo z dnia 28 października 2011 r. (zatytułowane "wyjaśnienie"), którego adresatem jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W piśmie tym skarżąca wskazała, że w przypadku gdy postępowanie będzie się przedłużało przed wniesieniem przedmiotowej skargi to złoży zażalenie do Ministra i wezwie go do niezwłocznego zakończenia postępowania. Reasumując skarżąca stwierdziła, że takie tłumaczenie jest bezzasadne, ponieważ nie dotyczy ono przedmiotu jej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Podkreślić należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej "p.p.s.a."), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skarg na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., nadanym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 6, poz. 18) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z analizy akt rozpoznawanej sprawy skarżąca przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Infrastruktury w sprawie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa – nie wystąpiła do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skarga jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Przy czym zaznaczyć należy, że przedstawione przez skarżącą pismo z dnia 28 października 2011 r. (zatytułowane "wyjaśnienie"), skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie świadczy o spełnieniu wymogu, o którym mowa w powołanym wyżej art. 37 § 1 kpa. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji