I SAB/Wa 478/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zasądzić od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącego W. P. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] grudnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga W. P. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z [...] maja 2011 r., nr [...] nakazującej skarżącemu wstrzymanie robót budowlanych związanych z inwestycją polegającą na zmianie sposobu użytkowania budynku produkcyjnego na funkcję usługową oraz zagospodarowanie terenu, na działce nr [...] , obręb [...] a także nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie ratowniczych badań archeologicznych przeprowadzonych przez uprawnionego archeologa. W uzasadnieniu skargi W. P. podniósł, że wnioskiem z [...] lipca 2011 r. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z [...] maja 2011 r., nr [...], zaś pismem z [...] października 2011 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, tj. rozpatrzenia przedmiotowego żądania. Z akt administracyjnych wynika, że postępowanie z wniosku skarżącego zostało zakończone decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] stycznia 2012 r., nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W trybie w/w artykułu Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Z powyższego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy rozstrzygnięcie podjęte zostało z naruszeniem terminu przewidzianego do jego wydania (por. wyrok NSA z 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99). Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność polegającą na podjęciu działań zmierzających do załatwienia sprawy, to – mimo istniejącej zwłoki w załatwieniu sprawy – nie pozostaje on w bezczynności, a co się z tym wiąże postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe. W rozpoznawanej sprawie – po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a przed dniem jej rozpoznania przez ten Sąd – Minister wydał w dniu [...] stycznia 2012 r. decyzję nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z [...] maja 2011 r., nr [...] w części nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie ratowniczych badań archeologicznych przeprowadzonych przez uprawnionego archeologa. Okoliczność ta powoduje, że niniejsza skarga na bezczynność Ministra stała się bezprzedmiotowa i postępowanie należało umorzyć. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a.