I SAB/Wa 487/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Emilia Lewandowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2015 r. sprawy ze skargi G. M., E. W., J. J., A. J. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2014 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. hip. [...] - w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz G. M., E. W., J. J., A. J. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. G. M., E. W., J. J. oraz A. J. wnieśli skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. W skardze wskazali, że postępowanie toczy się od ponad 10 miesięcy i dotąd otrzymali tylko jedno pismo wskazujące termin zakończenia sprawy, który nie został przez organ dotrzymany. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i podał, że w toku prowadzonego postępowania podjęto szereg czynności zmierzających do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego. Pismem z [...] czerwca 2015 r. pełnomocnik stron został poinformowany o przewidywanym terminie zakończenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Z akt sprawy wynika, że wniesienie skargi na bezczynność Prezydenta [...] poprzedziło złożenie przez skarżących do Wojewody [...] zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Tym samym został spełniony wymóg skuteczności złożenia skargi na bezczynność organu. Oceniając merytorycznie zasadność skargi należy podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznania sprawy (jak też zaniechanie) oraz stopień przekroczenie terminów mają natomiast znaczenie przy ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a., czy też nie. W rozpoznawanej sprawie wniosek o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip. [...], wpłynął do organu [...] lipca 2014 r. Do dnia orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie organ nie rozpoznał sprawy wbrew obowiązkom wynikającym z art. 35 k.p.a. Zaistniały więc przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...]. Stanu tego nie wyłącza wystosowanie przez organ do skarżących dwukrotnie pism, w których wskazano przewidywany termin załatwienia sprawy, są to pisma z [...] grudnia 2014 r. (wskazano termin [...] marca 2015 r.) oraz z [...] czerwca 2015 r. (wskazano termin [...] października 2015 r.). Zawiadomienia te nie spełniają wymogów określonych w art. 36 k.p.a., gdyż zostały wystosowane po upływie terminu do zakończenia postępowania, o którym stanowi art. 35 § 3 k.p.a. Wobec tego Sąd uznał, że żądanie skargi zobowiązania organu do rozpoznania sprawy jest uzasadnione. Mając jednak na uwadze czynności, jakie muszą być w sprawie wykonane przez organ, jak też realną możliwość załatwienia sprawy przez organ w wyznaczonym wyrokiem terminie, należało wyznaczyć organowi termin trzech miesięcy do załatwienia sprawy. Mając zaś na uwadze czas trwania tego postępowania od daty jego wszczęcia, co miało miejsce [...] lipca 2014 r., przeprowadzone dotychczas przez organ czynności mające na celu zgromadzenie materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji, specyfikę sprawy oraz znaną Sądowi z urzędu dużą liczbę spraw tego rodzaju jaka wpłynęła do organu, Sąd uznał, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 i art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.