I SAB/Wa 489/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Maria Tarnowska Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2012 r. sprawy ze skargi W. N. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku W. N. w przedmiocie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], oznaczoną hip. [...], działka nr [...] - w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącej W. N. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] listopada 2011 r. W. N. reprezentowana przez pełnomocnika r.pr. W. L. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] hip. Nr [...]. W uzasadnieniu wskazała, że w toku postępowania była pisemnie powiadamiana przez Urząd Rejonowy o podejmowanych czynnościach, zmierzających do uzyskania dodatkowych materiałów dowodowych. Podała, że od 1999 roku prowadzone były najpierw przez Starostę Powiatu [...], a następnie Prezydenta Miasta W. czynności zmierzające do uzyskania brakujących materiałów dowodowych. Skarżąca była powiadomiona o tych czynnościach w dniu [...] lipca 2009 r. jak również o przewidywanym terminie rozstrzygnięcia sprawy, to jest wydania decyzji do dnia [...] grudnia 2009 r. Skarżąca wskazała ponadto, że o braku nie wydania rozstrzygnięcia we wskazanym wyżej terminie został powiadomiony jej pełnomocnik G. K. pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. Czynności te powtarzały się następnie kolejno w dniach[...] kwietnia 2011 r., [...] czerwca 2011 r. i [...] września 2011 r. W dniu [...] czerwca 2011 r. pełnomocnik skarżącej złożył zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Po rozpatrzeniu niniejszego zażalenia Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. wyznaczył Prezydentowi W. termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia ustalając datę do dnia [...] września 2011 r. Skarżąca wskazała jednocześnie, że pomimo powyższego postanowienia Wojewody, Prezydent nie wydał decyzji we wskazanym terminie, Wystosował natomiast pismo do pełnomocnika skarżącej, w którym wskazał kolejny termin zakończenia sprawy do dnia 31 stycznia 2011 r. Skarżąca podniosła ponadto, że wyjaśnienia organu odnośnie zgromadzonego w sprawie materiału dokumentacyjnego są mało wiarygodne, z tych powodów, że organ wyznaczył termin do wydania decyzji już kilkakrotnie. Zdaniem skarżącej oznaczałoby to, że organ nie ma faktycznej wiedzy czy przedmiotowa sprawa posiada materiał dowodowy pozwalający na wydanie decyzji. Powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym nowy termin powinien być wyznaczony z zachowaniem ogólnej zasady szybkości postępowania. Odpowiadając na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania podjęto szereg czynności zmierzających do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego niezbędnego do wydania prawidłowej decyzji merytorycznej. Jednocześnie wskazał, że pismem z dnia [...] października 2011 r. poinformowano stronę o aktualnym stanie sprawy i przewidywanym terminie zakończenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 35 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071) organy administracji publicznej obowiązane są do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do § 3 tego przepisu załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przepis art. 36 § 1 kpa nakłada natomiast na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia. Skarga w niniejszej sprawie jest zasadna. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w przewidzianym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego terminie organ nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub w sytuacji gdy organ wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji w terminie. Przy tym wskazać należy, że bez znaczenia pozostaje okoliczność, z jakich powodów organ nie wydał decyzji (bądź innego aktu), a w szczególności, czy bezczynność ta spowodowana została zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Zgodnie z art. 12 § 1 kpa, organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, jak również mają obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Ponadto jak wynika z ugruntowanego już orzecznictwa sądów administracyjnych, niemożność skompletowania akt, uzupełnienia niezbędnej dokumentacji czy zgromadzenia dowodów dostępnych organowi, lub też możliwych do przeprowadzenia przez organ, nie usprawiedliwia bezczynności organu, ale jest właściwie jedną z jej przyczyn. Podkreślenia w niniejszej sprawie wymaga, że jak wynika z akt sprawy, do dnia wyrokowania tj. do dnia 8 maja 2012 r. organ nie wydał rozstrzygnięcia, przekraczając tym samym nie tylko zakreślone przepisami kodeksu postępowania administracyjnego terminy, ale również dodatkowy wyznaczony postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Rozpoznając sprawę Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, bowiem od dnia złożenia przez skarżącą wniosku do o przyznanie odszkodowania za nieruchomość minęło prawie 17 lat. Sąd na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ) - orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.