I SAB/Wa 49/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Miernik Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) Sędzia WSA Maria Tarnowska Protokolant Ewa Nieora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2009 r. sprawy ze skargi M.C., D. S. i A. C. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] oraz ukarania organu grzywną 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta W. do rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości przy ul. [...] w W. – w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; 2. umarza postępowanie sądowe w pozostałym zakresie. M. C., D. S. i A. C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości [...], położonej przy ul. [...]. W skardze wnieśli o ukaranie organu grzywną w maksymalnej wysokości. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że wniosek o przyznanie własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości został złożony przez przeddekretowych właścicieli nieruchomości w terminie wynikającym z art. 7 dekretu warszawskiego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] października 2003 r., nr [...] stwierdziło nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W. z [...] października 1951 r. o odmowie przyznania byłym właścicielom prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu. Skarżący podnieśli, że mimo kierowanych do organu pism z 20 grudnia 2004 r., 24 stycznia 2008 r. i 18 lipca 2008 r. o wydanie w sprawie decyzji, jak również wniesionego zażalenia na bezczynność organu oraz wyznaczanych przez Prezydenta W. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nowych terminów załatwienia sprawy do 31 sierpnia 2006 r. i do 4 czerwca 2008 r., sprawa nie została załatwiona. Podali, że ostatnią czynnością, jaką organ podjął w sprawie, było skierowanie pisma z 15 lipca 2008 r. do pełnomocnika skarżących, o tym że strony mogą składać pisemne wyjaśnienia, wnioski oraz dowody, a także zapoznać się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Odpowiadając na skargę Prezydent W. wniósł o jej odrzucenie wraz z wnioskiem o ukaranie grzywną, ponieważ w sprawie nie wydano wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, ani nie wystąpiła bezczynność po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że aktualnie w sprawie gromadzony jest materiał dowodowy. Organ wskazał, że pismem z 12 lutego 2009 r. wystąpił do Sądu Rejonowego dla W. z prośbą o przesłanie wypisu z księgi wieczystej; pismem z 16 lutego 2009 r. wystąpił do [...] Oddziału Służby [...] Województwa [...] z prośbą o przesłanie, jeśli nieruchomość została wpisana do rejestru zabytków, pozwolenia na oddanie jej w użytkowanie wieczyste; pismem z 20 lutego 2009 r. wystąpił do Wydziału Zasobów Lokalowych w Dzielnicy [...] z wnioskiem o przesłanie kopii aktów notarialnych sprzedanych lokali; pismem z 26 lutego 2009 r. wystąpił do Delegatury Biura Geodezji i Katastru w Dzielnicy [...] o uzupełnienie akt sprawy o wypisy z ewidencji gruntów oraz mapę terenu z naniesionymi granicami dawnej nieruchomości hipotecznej nr [...]. W piśmie z 3 kwietnia 2009 r. skarżący cofnęli wniosek o ukaranie organu grzywną i podtrzymali pozostałe wnioski i twierdzenia skargi. Na rozprawie w dniu 8 lipca 2009 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi w zakresie dotyczącym bezczynności organu i o umorzenie postępowania w zakresie żądania ukarania organu grzywną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa, 1999). Zgodnie z art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, przy czym załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania ( art. 35 § 3 kpa ). Przepisy wyżej wskazane należy rozumieć jako generalną wskazówkę dotyczącą załatwienia wszelkich spraw w postępowaniu administracyjnym, w taki sposób by nie tylko dochować terminów zakreślonych w kodeksie, ale aby - w miarę możliwości - załatwiać sprawy w terminach krótszych. Terminy miesięczny i dwumiesięczny należy traktować jako terminy maksymalne, a nie podstawowe. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 kpa). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ pozostaje w bezczynności. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wnika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po zakończeniu postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] października 1951 r., nr [...], w dniu 24 listopada 2003 r. przekazało Prezydentowi W. akta sprawy nieruchomości [...] przy ul. [...]. Pełnomocnik skarżących adwokat J. S. w piśmie z dnia 30 września 2004 r. zwrócił się o wydanie przez organ decyzji w sprawie. Wobec przedłużającego się postępowania w dniu 8 marca 2005 r. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zażalenie na bezczynność Prezydenta W. w rozpoznaniu wniosku o przyznanie użytkowania wieczystego co do gruntu przy ul. [...], nr hip. [...]. Pismem z dnia 6 maja 2006 r. organ poinformował pełnomocnika skarżących, że sprawa zostanie załatwiona do 31 sierpnia 2006 r. W związku z tym, że sprawa nadal była w toku pełnomocnik skarżących w piśmie z dnia 4 grudnia 2007 r. po raz kolejny domagał się załatwienia sprawy, a następnie w dniu 28 stycznia 2008 r. złożył do Kolegium zażalenie na bezczynność organu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] uznało zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło Prezydentowi W. termin załatwienia sprawy do 4 czerwca 2008 r. Wobec niezałatwienia sprawy przez Prezydenta W. w wyznaczonym przez Kolegium terminie pełnomocnik skarżących w dniu 22 lipca 2008 r. ponownie złożył wniosek o wydanie w sprawie decyzji, informując organ o zamiarze złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Dopiero w lutym 2009 r. Prezydent W. wystąpił o nadesłanie: odpisu z księgi wieczystej (pismo dnia z 12 lutego 2009 r.), odpisów z aktów notarialnych dotyczących sprzedanych lokali w budynku przy ul. [...] (pismo z 20 lutego 2009 r.) wypisu i wyrysu z rejestru gruntów (pismo z 26 lutego 2009 r.). W dniu 16 lutego 2009 r. organ wystąpił też o wydanie przez organ ochrony zabytków pozwolenia na ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu. Zdaniem Sądu, przedstawiony wyżej stan faktyczny niezbicie dowodzi, że Prezydent W. pozostaje w zwłoce w załatwieniu niniejszej sprawy administracyjnej, skoro mimo upływu ponad 5 lat i dwukrotnego przekroczenia wyznaczanych terminów załatwienia sprawy, nadal jest na etapie ustalania stanu geodezyjno-prawnego przedmiotowego gruntu, przy czym szereg czynności podjął dopiero po złożeniu przez skarżących skargi na bezczynność. Wskazać należy, że wszelkie istotne w sprawie dokumenty znajdują się w posiadaniu podległych Prezydentowi jednostek organizacyjnych, bądź organów administracji publicznej lub w sądzie, mających siedzibę w tej samej miejscowości, co organ którego bezczynność zaskarżono, a zatem są dostępne dla pracowników Prezydenta W. prowadzących postępowanie wyjaśniające w sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. Wobec cofnięcia skargi w zakresie żądania ukarania organu grzywną, Sąd umorzył postępowanie w tej części z mocy art. 161 § 1 pkt 1 wyżej powołanej ustawy.