I SAB/Wa 490/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart WSA Iwona Maciejuk Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2013 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o zwrot części nieruchomości 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku [...] Sp. z o.o. w W. z dnia 16 marca 2012 r. o zwrot [...] części nieruchomości przy ul. [...] położonej w W., w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. w W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Sp. z o.o. w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku Spółki o zwrot [...] części nieruchomości przy ul. [...] w W. oznaczonej obecnie jako działka nr [...] w obrębie [...] o pow. [...] m2. W skardze Spółka zarzuciła organowi rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy. W skardze skarżąca wniosła o zobowiązanie Prezydenta W. do wydania orzeczenia w terminie 14 dni od daty wydania wyroku oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu [...] Sp. z o.o. wskazała, że wnioskiem z dnia 26 marca 2012 r. skarżąca zwróciła się do Prezydenta W. o zwrot części [...] nieruchomości zgodnie z wnioskiem z dnia 11 stycznia 1949 r. B. B. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu położonego przy ul. [...] w W. oznaczonego obecnie jako działka nr [...]. W piśmie z dnia 26 marca 2012 r. skarżąca zażądała wydania decyzji w sprawie powołując się na obowiązki organu wynikające z przepisu art. 61 § 1 Kpa. Organ w kierowanych do Spółki pismach z dnia 26 marca 2012 r. i 9 maja 2012 r. stanął na stanowisku, że sprawa w zakresie objętym żądaniem Spółki została już załatwiona, a ponowna decyzja w tej samej sprawie byłaby obciążona wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. Skarżąca podała, że po rozpoznaniu zażalenia Spółki na niezałatwienie sprawy w terminie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. uznało zażalenie za nieuzasadnione. Skarżąca wskazała, że w niniejszej sprawie organ uporczywie odmawia wydania decyzji. Zdaniem Spółki, zgodnie z przepisem art. 61 § 1 Kpa wniosek złożony do organu inicjuje postępowanie administracyjne, nawet gdy jest nieuzasadniony lub niedopuszczalny. Wobec treści art. 61 § 1 i art. 61a § 1 Kpa organ winien rozstrzygnąć wniosek skarżącej, a jeżeli uważa go za nieuzasadniony odmówić wszczęcia postępowania poprzez wydanie postanowienia. Prezydent W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, że Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia [...] maja 1997 r.: - ustanowił prawo użytkowania wieczystego w udziale wynoszącym [...] części gruntu opisanego w ewidencji jako działka nr [...] z obrębu [...] na rzecz M. S. i Z. D.; - umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w stosunku do udziału wynoszącego [...] części. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 1996 r., nr [....] stwierdziło, że decyzje Naczelnika [...] W. z dnia [...] czerwca 1975 r., nr [...] i z dnia [...] listopada 1975 r., nr [...] zostały w odniesieniu do czterech lokali mieszkalnych wydane z naruszeniem prawa i w tym zakresie nie stwierdziło nieważności tych decyzji administracyjnych. Zdaniem organu, udział sprzedanych lokali w prawie użytkowania wieczystego gruntu wynosi [...] części. Wobec powyższego sprawa została zakończona wydaniem decyzji administracyjnej, a ponowne orzekanie w tej samej sprawie stanowiło by kwalifikowaną wadę o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. Organ wskazał, że powyższe stanowisko zostało przedstawione pełnomocnikowi skarżącego w pismach z dnia 26 marca 2012 r. i z dnia 9 maja 2012 r. Wobec tego nie sposób twierdzić, aby Prezydent W. pozostawał w bezczynności w sytuacji, gdy przedmiotowa sprawa została zakończona wydaniem decyzji administracyjnej nr [...] z dnia [...] maja 1997 r. W piśmie z dnia 28 stycznia 2013 r. [...] Sp. z o.o. podtrzymała skargę i jednocześnie wskazała, że w sytuacji gdy wniosek inicjujący postępowanie administracyjne jest niedopuszczalny to zastosowanie znajduje art. 61a § 1 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Poza sporem jest to, że [...] Sp. z o.o. w dniu 19 marca 2012 r. złożyła Prezydentowi W. wniosek o zwrot [...] części nieruchomości przy ul. [...], domagając się oddania części udziału w działce nr [...] w użytkowanie wieczyste Spółce. Z treści wniosku wynika, że Spółka opiera swe żądanie na przepisie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.), a więc domaga się ustanowienia użytkowania wieczystego na drodze postępowania administracyjnego. Wobec tego w niniejszej sprawie Prezydent W. miał obowiązek rozpoznać wniosek Spółki z dnia 16 marca 2012 r. na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak słusznie zwróciła uwagę skarżąca, nawet gdyby uznać za zasadne stanowisko Prezydenta W., że sprawa, o której mowa we wniosku Spółki z dnia 16 marca 2012 r. została już rozstrzygnięcia decyzją administracyjną, to organ nie może poprzestać jedynie na poinformowaniu wnioskodawcy, że sprawa została załatwiona. Nawet gdyby założyć, że sprawa dotycząca zwrotu [...] części nieruchomości przy ul. [...] została już zakończona ostateczną decyzją, czego w niniejszej sprawie Sąd nie może przesądzić, przepis art. 61a Kpa zobowiązywałby Prezydenta W. do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego, które podlega zaskarżeniu w administracyjnym toku instancji, z którego to zaskarżenia mogłaby skorzystać skarżąca. Rację ma Prezydent W., że – co do zasady - wydanie decyzji w sprawie już zakończonej decyzją ostateczną powoduje, że ponowna decyzja wydana w tej samej sprawie byłaby obciążona wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. Uszło jednak uwadze organu, że to właśnie przepis art. 61a Kpa stanowi instrument prawny zapobiegający wystąpieniu powoływanej przez organ sytuacji. Inną uzasadnioną przyczyną, stanowiącą przeszkodę do wszczęcia postępowania, o której mowa w tym przepisie, jest sytuacja, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie. Wobec powyższego, skoro wniosek Spółki z dnia 16 marca 2012 r. nie został przez organ rozpoznany w trybie Kpa, a minął już termin maksymalny na załatwienie sprawy, o którym mowa w art. 35 § 3 Kpa (termin dwóch miesięcy), to Prezydent W. pozostawał w bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku Spółki o zwrot [...] części nieruchomości przy ul. [...] w W. oznaczonej obecnie jako działka nr [...] w obrębie [...] o pow. [...] m2. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie bezczynność organu nie miała charakteru rażącego. W niniejszej sprawie nie doszło do tego, że organ nie podjął w sprawie żadnych czynności. Z akt sprawy wynika, że Prezydent W. informował Spółkę o swoim stanowisku w sprawie pismem z dnia 26 marca 2012 r. oraz zareagował na pismo Spółki z dnia 25 kwietnia 2012 r. poprzez udzielenie skarżącej stosownej informacji (pismo organu z dnia 9 maja 2012 r.). Nie można pominąć i tego, że stanowisko Prezydenta W. o braku podstaw do wydania stosownego aktu administracyjnego podtrzymało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w postanowieniu z dnia [...] września 2012 r., uznając za nieuzasadnione zażalenie Spółki na niezałatwienie sprawy w terminie. Stanowisko Kolegium było błędne, ale organ niższej instancji mógł uznać, że poprzez poinformowanie Spółki o swoim stanowisku sprawa, o której mowa w podaniu skarżącej z dnia 16 marca 2012 r. została już załatwiona. Sąd uznał, za celowe wyznaczenie Prezydentowi W. terminu dwóch miesięcy na załatwienie sprawy, ponieważ sprawy z zakresu nieruchomości mają walor spraw szczególnie skomplikowanych w rozumieniu art. 35 § 3 Kpa. W ocenie Sądu termin 14 dni wskazany w skardze byłby zbyt krótki. Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie skarżącej kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 powołanej wyżej ustawy w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).