I SAB/Wa 50/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie przesłania potwierdzeń przyjęcia pism postanawia: odrzucić skargę. B. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie zobowiązania do przesłania potwierdzeń przyjęcia pism zawiadamiających o przestępstwie, stwierdzenie, że organ nie respektuje ustawy kodeks postępowania administracyjnego oraz zasądzenie odszkodowania za nierespektowanie przepisów tego kodeksu. Skarżący wskazał, że drogą elektroniczną nadał do organu pisma: z 16 października 2024 r., z 17 października 2024 r., ponaglenie z 23 listopada 2024 r. oraz pismo z 24 stycznia 2025 r. W każdym przypadku prosił o przesłanie potwierdzenia przyjęcia pisma, jednakże go nie otrzymał. W ocenie skarżącego oznacza to nierespektowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W piśmie z 24 stycznia 2025 r. zobowiązał Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego do dopilnowania procedowania przez Prokuraturę Krajową rozpoznania wniosku z 24 stycznia 2025 r., złożonego do sprawy o sygn. akt 3040-4.Ko.1505.2023. Wnioskiem skierowanym do Prokuratury Krajowej, skarżący domaga się stosownych przeprosin za pomówienia oraz przyznania odszkodowania. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie jako bezzasadnej. Organ wskazał, że sprawa ta pozostaje w związku ze skargą B. S. z 11 grudnia 2023 r., w której skarżący zaskarżył bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w zakresie pism z 16 i 17 października 2024 r. Postanowieniem z 18 lutego 2025 r., sygn. akt I SAB/Wa 3/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę z 11 grudnia 2025 r. jako niedopuszczalną. Organ podał, że pisma z 24 stycznia 2025 r. zostały złożone w trybie skarg powszechnych, zgodnie z regulacją działu VIII k.p.a. i nie mieszczą się w kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną, ponieważ nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Sąd, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, na podstawie art. 3 § 2a i art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Na mocy art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. Zakres skargi na bezczynność wyznacza regulacja art. 3 § 2 pkt 1 – 4 w zw. z pkt 9 p.p.s.a. Zaskarżenie bezczynności jest dopuszczalne w takim samym zakresie jak zaskarżenie działania organu administracji publicznej. Bezczynność ma miejsce wówczas, gdy w ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu albo nie podjął odpowiedniej czynności. Spełnienie tych przesłanek czyni skargę zasadną, gdy w dniu wniesienia skargi jak i w dniu orzekania organ w dalszym ciągu pozostaje w bezczynności. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony (wyrok NSA z 6 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 547/04). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w rozpoznaniu pism dotyczących zawiadomienia o przestępstwie, domaganie się potwierdzeń złożonych pism oraz nadzoru nad działalnością Prokuratury Krajowej w związku z wniesionym przez skarżącego pismem do Prokuratury z 24 stycznia 2025 r. oraz odszkodowanie za nierespektowanie przepisów. Zważyć należy, że rozpatrywanie spraw zainicjowanych wnioskiem o pociągnięcie do odpowiedzialności karnej, czy zawiadomieniem o podejrzeniu popełnienia przestępstwa regulują przepisy kodeksu postepowania karnego, a nie procedury administracyjnej. Natomiast sądy administracyjne stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Wobec tego sprawa, która jest przedmiotem orzekania przez ten sąd musi mieć charakter administracyjnopubliczny i mieścić się w katalogu ujętym w art. 3 § 2 p.p.s.a. lub być taką, o której mowa w § 3 tego artykułu (przewidzianą do kontroli przez przepisy szczególne i na zasadach w nich określonych). Przedmiotowa sprawa bez wątpienia do takich nie należy. Natomiast skargi i wnioski o których mowa w dziale VIII k.p.a. mogą być składane w związku z zadaniami wykonywanymi przez organ i są rozpatrywane wyłącznie w zakresie kompetencji organu. Sprawy załatwianie w trybie skarg i wniosków nie podlegają kontroli sądów administracyjnych, gdyż nie mieszczą się w katalogu aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. Mając na uwadze treść powołanych przepisów określających właściwość sądów administracyjnych stwierdzić należy, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, albowiem nie dotyczy ona wskazanego wyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Brak też jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Ze wszystkich wyżej wskazanych przyczyn Sąd, z mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.