I SAB/Wa 502/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku rady prawnego P.W. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi P.P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego P.W., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym tytułem opłaty kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 27,60 (dwadzieścia siedem 60/100) złotych. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 502/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi P.P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji oraz przyznał wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej r.pr. P.W. stosowne wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 5 grudnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo z dnia 3 grudnia 2012 r., w którym wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącej wskazał, że nie znalazł podstaw prawnych do wniesienia skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie oraz, że stosowna opinia przesłana została skarżącej. Pełnomocnik wniósł jednocześnie o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że koszty pomocy prawnej nie zostały opłacone w całości ani w części. Powyższy wniosek rozpoznany został, wydanym przez referendarza sądowego postanowieniem z dnia 10 grudnia 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 502/12 przyznającym na rzecz r.pr. P.W. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 147,60, w tym tytułem opłaty kwotę 120 zł, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 27,60 zł. W dniu 19 grudnia 2012 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od ww. postanowienia, wobec czego straciło ono moc, a sprawa z wniosku o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu podlega rozpoznaniu na nowo. W uzasadnieniu sprzeciwu podniósł, że na rozprawie w dniu 19 listopada 2012 r. na podstawie art. 111 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny połączył do wspólnego rozpoznania sprawy I SAB/Wa 502/12, I SAB/Wa 503/12, I SAB/Wa 504/12, I SAB/Wa 505/12, I SAB/Wa 506/12, I SAB/Wa 507/12 i postanowił prowadzić je pod sygn. akt I SAB/Wa 502/12. W związku z tym jedno orzeczenie objęło sześć spraw. Stwierdził jednocześnie, że w wydanym, w tym dniu, orzeczeniu Sąd przyznał mu w przedmiotowej sprawie kwotę z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu obejmującą wszystkie sześć spraw. Zatem w ocenie pełnomocnika również w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, referendarz powinien był orzec w zakresie wszystkich sześciu spraw połączonych, a nie w zakresie jednej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) powoływanej dalej jako: "rozporządzenie", koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz niezbędne udokumentowane wydatki radcy prawnego. Stawka minimalna w sprawie objętej skargą P.P, stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia, wynosi 240 złotych. W myśl zaś § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, stawka minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 złotych. Mając zatem na uwadze to, że w rozpoznawanej sprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik sporządził opinię o braku podstaw prawnych do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 19 listopada 2012 r., a występując z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia oświadczył, że koszty pomocy prawnej nie zostały opłacone ani w całości ani w części, uznać należy, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające uwzględnienie złożonego wniosku i przyznanie stosownego wynagrodzenia według stawki określonej w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) powołanego rozporządzenia (120 zł), podwyższonego o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania. Jednocześnie stwierdzić należy, że kwota ta odpowiada nakładowi pracy pełnomocnika i nie wymaga podwyższenia. A wbrew temu co twierdzi pełnomocnik z uwagi na fakt, że sześć skarg zostało połączonych do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, obecnie stanowi w sensie formalnym jedną sprawę. Od wydanego w niej postanowienia można było wnieść jedną skargę kasacyjną. W tym stanie rzeczy sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia tejże skargi kasacyjnej, stanowi jedną czynność za która należało przyznać wynagrodzenie w wysokości określonej w sentencji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 i art. 260 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., należało orzec jak w sentencji postanowienia.