I SAB/Wa 510/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska- Jaroszewicz Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Prezydent W. w przedmiocie rozpoznania wniosków z dnia [...], [...] i [...] grudnia 2014 r oddala skargę. T. G., pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania jej wniosków z dnia [...], [...] i [...] grudnia 2014 r., zarzucając m.in., że organ nie wydał jej korespondencji dotyczącej w/w wniosków oraz że nie zajął stanowiska co do całości zawartych w nich żądań. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie lub odrzucenie wskazując, że wniosek T. G. z dnia [...] grudnia 2014 r. (l.dz [...]) o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej został rozstrzygnięty odmownymi decyzjami wydanymi w dniu [...] stycznia 2015 r., na podstawie przepisów ustawy o pomocy społecznej. Organ zaznaczył, że decyzją nr [...] został rozstrzygnięty wniosek o przyznanie paczki świątecznej, decyzją nr [...] rozstrzygnięto wniosek o przyznanie pomocy na leki, żywność, meble stojące i wiszące do kuchni oraz na asortyment do gotowania, decyzją nr [...] rozstrzygnięto wniosek o przyznanie pomocy w formie posiłku, decyzją nr [...] rozstrzygnięto wniosek o przyznanie pomocy na [...] do [...][...], a decyzją nr [...] wniosek o przyznanie pomocy na zakup [...] do [...] [...]. Decyzje te zostały skutecznie doręczone T. G. w dniu [...] lutego 2015 r. Prezydent [...] wskazał ponadto, że na wniosek z dnia [...] grudnia 2014 r. (l.dz. [...]), w którym T. G. zwróciła się o wydanie określonych zaświadczeń dotyczących potwierdzenia otrzymanej bądź o odmowie świadczeń za cały 2013 i 2014 rok dla siebie i [...] oraz niewydania programu wychodzenia z bezdomności w okresie od stycznia 2013 r. do stycznia 2014 r., zostało wydane w dniu [...] grudnia 2014 r. postanowienie nr [...], a w dniu [...] stycznia 2015 r. postanowienie nr [...]. Odnośnie wniosku z dnia [...] grudnia 2014 r., który wpłynął do Centrum w dniu [...] grudnia 2014 r. (l.dz. [...]) organ wyjaśnił, że pismem z dnia [...] stycznia 2015 r., skarżąca została poinformowana, który z pracowników socjalnych prowadzi postępowania administracyjne toczące się w jej sprawach oraz wskazano terminy dyżurów pracownika. T. G. odebrała pismo osobiście w dniu [...] stycznia 2015 r. Prezydent [...] wskazał ponadto, że odnośnie wniosków skarżącej o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej, po przeprowadzonym ze skarżącą w dniu [...] stycznia 2015 r. wywiadzie środowiskowym, w dniu [...] stycznia 2015 r. zostały wydane cztery decyzje administracyjne nr [...], [...], [...] i [...]. Decyzje zostały skutecznie doręczone T. G. w dniu [...] lutego 2015 r. Organ zaznaczył również, że Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] uznało za nieuzasadnione zażalenie strony na bezczynność Prezydenta [...] w zakresie wniosków z dnia [...], [...] i [...] grudnia 2014 r. Prezydent [...] wskazał ponadto, że T. G. od dnia [...] maja 2013 r. zastrzega dla Centrum Pomocy Społecznej adres do korespondencji. Dla innych instytucji i urzędów podaje adres: ul. [...] [...] m. [...]. W wyniku przeprowadzonego w dniu [...] stycznia 2014 r. pierwszego rodzinnego wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania skarżącej, tj. przy ul. [...] [...] m. [...] ustalono, iż adresem do korespondencji z zainteresowaną jest adres miejsca zamieszkania. T. G. nie odbiera korespondencji kierowanej na adres miejsca zamieszkania. Przesłana korespondencja awizowana dwukrotnie była i nadal jest zwracana do Centrum Pomocy Społecznej i gromadzona jest w aktach sprawy. Zdaniem organu nie można zgodzić się zatem z tezą strony, że [...] Centrum Pomocy Społecznej działając z upoważnienia Prezydenta [...] pozostaje w bezczynności wobec jej wniosków, tym bardziej, że korespondencja kierowana do skarżącej jest jej skutecznie doręczana. Skarga jest więc bezzasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia. Na wstępie wskazać trzeba, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. ze zm.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność Prezydenta [...]. Przy czym podkreślić trzeba, że w świetle obowiązujących obecnie przepisów zgoda stron na rozpatrzenie skargi na bezczynność organu nie jest wymagana. Stosownie zaś do treści art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Instytucja skargi na bezczynność ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy. Przy czym zaznaczyć trzeba, że oceniając czy organ pozostaje w bezczynności, Sąd bierze pod uwagę sytuację faktyczną i prawną istniejącą w dacie orzekania. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, że skarga T. G. na bezczynność Prezydenta [...] nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z jej treści skarżąca zarzuca Prezydentowi [...] bezczynność w załatwieniu jej wniosków z dnia [...], [...] i [...] grudnia 2014 r. Zdaniem skarżącej organ nie wydał stosownych rozstrzygnięć i nie zajął stanowiska co do zawartych w przedmiotowych wnioskach żądań. Wskazać zatem należy, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż wnioski skarżącej z dnia [...], [...] i [...] grudnia 2014 r. zostały przez organ załatwione. Jak wskazuje analiza akt stosownymi decyzjami z dnia [...] stycznia 2015 r. organ rozpoznał żądania skarżącej zawarte we wniosku z dnia [...] grudnia 2014 r. o przyznanie określonych świadczeń z pomocy społecznej. Decyzją nr [...] odmówiono skarżącej przyznania [...] [...] z okazji [...], decyzją nr [...] odmówiono przyznania pomocy na zakup [...], [...], [...] [....] oraz asortymentu do [...]. Następnie decyzją nr [...] został rozstrzygnięty wniosek o przyznanie pomocy w formie [...]. Decyzją nr [...] rozstrzygnięto z kolei wniosek o przyznanie zasiłku celowego na [...] do [...] [...], a decyzją nr [...] wniosek o przyznanie zasiłku na zakup [...] do [...] [...]. Przedmiotowe decyzje zostały doręczone T. G. w trybie art. 44 kpa, co jednoznacznie wynika z analizy poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika ponadto, że stosownymi postanowieniami z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] i z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] Prezydent [...] rozpoznał wniosek skarżącej z dnia [...] grudnia 2014 r., w którym żądała ona wydania zaświadczenia dotyczącego potwierdzenia programu wychodzenia z bezdomności oraz zaświadczenia potwierdzającego przyznanie i odmowę przyznania świadczeń z pomocy społecznej w 2013 i 2014 r. Przedmiotowe postanowienia również doręczono stronie skutecznie, w trybie art. 44 kpa. Jak wynika również z akt sprawy, pismem z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] skarżąca została poinformowana, który z pracowników socjalnych prowadzi postępowania toczące się w jej sprawach oraz wskazano terminy dyżurów pracownika. Pismo to zostało odebrane przez skarżącą w dniu [...] stycznia 2015 r. Z powyższego jednoznacznie wynika zatem – wbrew twierdzeniom skarżącej – że jej wnioski z dnia [...], [...] i [...] grudnia 2014 r. zostały przez Prezydenta [...] załatwione. Przy czym zaznaczyć trzeba, że rozpoznając przedmiotowe wnioski organ nie przekroczył terminów załatwienia sprawy określonych w art. 35 kpa. Nie ulega więc wątpliwości, że skarga na bezczynność tego organu jest bezzasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.