I SAB/Wa 518/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. na przewlekłość Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] października 2013 r. M.M. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłość Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 1947 r. odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do części gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że skarga nie została poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumieć należy sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia: taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazać należy, że wyczerpanie środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na przewlekłość organu, wyczerpanie to następuje poprzez złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa na podstawie przepisu art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa, gdyż nie wniósł stosownego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.