I SAB/Wa 523/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz Sędziowie WSA Joanna Skiba WSA Tomasz Szmydt (spr.) Protokolant referent stażysta Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2015 r. sprawy ze skargi T.G. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosków z dnia 9 stycznia 2014 r. i 15 stycznia 2014 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata K.K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. W dniu 21 maja 2014 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga T.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], którym organ uznał za nieuzasadnione zażalenia T.G. w sprawie bezczynności i opieszałości Ośrodka Pomocy Społecznej. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T.G. jako niedopuszczalną. Sąd stwierdził, że na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Postanowieniem z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 249/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Sądu z dnia 4 lipca 2014 r. wskazując, że choć skarżąca w treści skargi wskazała, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, to jednak cała treść pisma odnosi się w istocie do bezczynności organu administracji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd mając wątpliwości co do rzeczywistych zamiarów skarżącego, wobec niejasnej treści skargi, powinien wezwać skarżącą do określenia, jak ma potraktować jej pismo. W związku z treścią ww. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wezwano pełnomocnika skarżącej adw. [...] do jednoznacznego sprecyzowania przedmiotu skargi wniesionej przez T.G. poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności ewentualnie w przypadku, gdy jest to skarga na bezczynność albo przewlekłość organu o wskazanie niewydania jakiego aktu lub podjęcia jakiej czynności bezczynność/przewlekłość skarga ta dotyczy oraz czy w tym przedmiocie skarżąca występowała z zażaleniem o którym mowa w art. 37 k.p.a. w terminie 14 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 6 lipca 2015 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęła odpowiedź pełnomocnika skarżącej na powyższe wezwanie. Zarządzeniem z dnia 21 lipca 2015 r. Sąd uznał, że w niniejszej sprawie T.G. zaskarżyła bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania jej wniosków z dnia 9 stycznia 2014 r. oraz z dnia 15 stycznia 2014 r. Odpis skargi oraz pisma pełnomocnika skarżącej przesłano Prezydentowi W. celem udzielenia odpowiedzi na skargę w terminie 14 dni. W dniu 3 sierpnia 2015 r. (data stempla biura podawczego ) do Sądu wpłynęła odpowiedź organu na ww. skargę T.G. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że Dyrektor Centrum Pomocy Społecznej działając z upoważnienia Prezydenta W. nie pozostaje w bezczynności wobec T.G. Wskazał, że na wnioski T. G. wydawane są decyzje, postanowienia, kopie akt administracyjnych i pisemne wyjaśnienia przez osoby do tego upoważnione. Korespondencja kierowana jest do skarżącej na adres miejsca zamieszkania i jest jej skutecznie doręczana. Zdaniem organu przedmiotowa skarga T.G. jest bezzasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest bezzasadna. Oceniając merytorycznie zasadność skargi należy podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustanowionego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznania sprawy (jak też zaniechanie) oraz stopień przekroczenia terminów mają natomiast znaczenie przy ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a., czy też nie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta W. Wniosek skarżącej z dnia 9 stycznia 2014 roku ([...]) został rozstrzygnięty postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 roku i decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2014 roku. Z akt sprawy wynika, że przy dwóch pismach nr [...] z dnia 10 lutego 2014 roku zostały przekazane skarżącej kopie dokumentów o które wnosiła we wniosku. Skarżąca osobiście odebrała postanowienie w dniu [...] stycznia 2014 roku, a decyzję i kopię akt administracyjnych w dniu 17 lutego 2014 roku. Z daty wydania dokumentów (10 luty 2014 r.), jak również z daty wydanych rozstrzygnięć ([...] styczeń 2014 r. - postanowienie, [...] luty 2014 r. – decyzja), wynika, że wniosek skarżącej został rozpoznany w ciągu miesiąca od daty jego wpływu do organu. Zachowany został zatem termin określony w art. 35 § 3 kpa. Z akt sprawy wynika, że skarżąca w dniu 10 lutego 2014 roku złożyła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na nie wydanie odpowiedzi i kopii akt przez Centrum Pomocy Społecznej wobec złożonego przez nią wniosku z dnia 9 stycznia 2014 r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2014 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało zażalenie za nieuzasadnione. W kwestii natomiast wniosku skarżącej z dnia 15 stycznia 2014 r. wyjaśnić należy, że do Centrum Pomocy Społecznej [...] W. wpłynęły dwa wnioski skarżącej (l.dz. [...] i l.dz. [...]). W odpowiedzi na pierwszy wniosek (l.dz. [...]) skarżąca otrzymała kopie akt administracyjnych przy piśmie nr [...] z dnia 14 lutego 2014 roku. Kopie ww. dokumentów skarżąca odebrała osobiście w dniu 17 lutego 2014 roku. W zakresie natomiast wniosków o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej zostały wydane decyzje administracyjne: [...] z dnia [...] stycznia 2014 roku, [...] z dnia [...] lutego 2014 roku, [...] z dnia [...] lutego 2014 roku, [...] z dnia [...] lutego 2014 roku, [...] z dnia [...] lutego 2014 roku, [...] z dnia [...] lutego 2014 roku, [...] z dnia [...] lutego 2014 roku, [...] z dnia [...] lutego 2014 roku, [...] z dnia [...] lutego 2014 roku, [...] z dnia [...] lutego 2014 roku, [...] z dnia [...] lutego 2014 roku. Wszystkie decyzje zostały skutecznie doręczone skarżącej. Co do drugiego wniosku (l.dz. [...]) zatytułowanego "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", skarżąca otrzymała odpowiedź w piśmie nr [...] z dnia 27 stycznia 2014 roku. Skarżąca odebrała to pismo osobiście w dniu 30 stycznia 2014 roku. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, że Dyrektor Centrum Pomocy Społecznej działając z upoważnienia Prezydenta W. nie pozostaje w bezczynności wobec wniosków T.G. Wskazane w skardze wnioski z dnia 9 stycznia 2014 r. oraz z dnia 15 stycznia 2014 r. zostały bowiem rozpoznane przez organ poprzez wydanie kopii dokumentów o które wnioskowała skarżąca, jak i poprzez wydanie decyzji i postanowień, które skarżąca osobiście odebrała. Daty wydania decyzji ([...] styczeń 2014 r., [...] luty 2014 r.) wskazują, że zostały one wydane w ciągu miesiąca od złożenia wniosku (15 styczeń 2014 r.), a zatem został dochowany przez organ termin załatwienia sprawy określony w art. 35 § 3 k.p.a. W odniesieniu więc do tego wniosku również nie zaistniała bezczynność organu. Z powyższych względów, brak było podstaw do uwzględnienia skargi skarżącej. Mając na uwadze w powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.