I SAB/Wa 528/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. P. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpatrzenia wniosku z dnia 3 października 2011 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], hip. nr [...], w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego T. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 23 października 2012 r. T. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], nr hip [...]. Przedmiotowa nieruchomość objęta była działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Z dniem wejścia w życie dekretu, tj. z dniem 21 listopada 1945 r., grunty nieruchomości [...] - w tym grunt przedmiotowej nieruchomości - przeszły na własność gminy [...], a od 1950 r. - na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130) - na własność Skarbu Państwa. W dniu 3 października 2011 r. T. P. (spadkobierca dawnego właściciela) złożył wniosek o przyznanie odszkodowania za opisaną powyżej nieruchomość [...] ozn. nr hip. [...]. Następnie pismem z dnia 19 grudnia 2011 r. złożył zażalenie na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania powyższego wniosku. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] Wojewoda [...] uznał wniesione zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] dodatkowy trzy miesięczny termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Prezydent [...] zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej o uchylenie decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2002 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] grudnia 1953 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] maja 1953 r. odmawiającego przyznania poprzedniemu właścicielowi prawa własności czasowej. Na skutek złożonego w sprawie zażalenia, orzeczenie powyższe zostało uchylone postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...]. Następnie postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. Prezydent [...] ponownie zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, do czasu zakończenia się postępowania prowadzonego w Ministerstwie Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej dotyczącego odmowy stwierdzenia nieważności Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] maja 1953 r. wskazując, że pierwszeństwo ma sprawa ustanowienia prawa użytkowania wieczystego przed sprawą odszkodowawczą. Odpowiadając na złożoną do tutejszego Sądu skargę na bezczynność, Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie. Następnie przy piśmie procesowym Urzędu Miasta [...] z dnia [...] marca 2013 r., postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] Wojewoda [...] uchylił postanowienie Prezydenta [...] zawieszające postępowanie w niniejszej sprawie. Do dnia 12 kwietnia 2013 r. (data rozpoznania niniejszej sprawy) do Sądu nie wpłynęła żadna informacja dotycząca rozpoznania przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i skutkuje wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – powoływana dalej jako "ppsa". Na wstępie wyjaśnić należy, że skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Skarżący bowiem, przed wniesieniem skargi na bezczynność Prezydenta [...], złożył zażalenie w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. W przedmiotowej sprawie wniosek taki zawarty został w skardze. Odpowiadając na skargę organ nie odniósł się do niniejszego wniosku, nie żądając jednocześnie przeprowadzenia rozprawy. Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 35 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071) – powoływany dalej jako "kpa", organy administracji publicznej obowiązane są do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do § 3 tego przepisu załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przepis art. 36 § 1 kpa nakłada natomiast na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia. Skarga w niniejszej sprawie jest zasadna. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w przewidzianym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego terminie organ nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub w sytuacji gdy organ wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji w terminie. Przy tym wskazać należy, że bez znaczenia pozostaje okoliczność, z jakich powodów organ nie wydał decyzji (bądź innego aktu), a w szczególności, czy bezczynność ta spowodowana została zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Zgodnie z art. 12 § 1 kpa, organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, jak również mają obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Biorąc powyższe pod uwagę uznać należało bez wątpienia, że Prezydent [...] rozpoznając wniosek T. P. o odszkodowanie za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...] przekroczył ustawowe terminy rozpoznania sprawy co uzasadniało uwzględnienie skargi na bezczynność i zobowiązanie go do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wskazać bowiem należy, że od momentu złożenia wniosku przez skarżącego organ dwukrotnie zawieszał postępowanie administracyjne z uwagi na toczące się równolegle postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia dekretowego. Przy czym zauważyć trzeba, że postanowienia te choć następnie uchylane przez Wojewodę [...], to jednak przerywały bieg terminów rozpoznania sprawy. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) - orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.