I SAB/Wa 53/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędziowie WSA Monika Nowicka (spr.) WSA Jolanta Zdanowicz Protokolant Inga Szcześniak po rozpoznaniu w dniu 18 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...]. postanawia odrzucić skargę I SAB/Wa 53/04 UZASADNIENIE J. M. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...]. W odpowiedzi na skargę Prezydent Warszawy wniósł o jej oddalenie podnosząc, że rozpoznanie w/w wniosku będzie dopiero możliwe po uprawomocnieniu się decyzji o odmowie przyznania następcom prawnym J. T. - byłego właściciela przedmiotowej nieruchomości – prawa wieczystego użytkowania. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie J. T. zmarł w dniu 19 grudnia 1949 r. Orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] czerwca 1951 r. wydanym przez Prezydium Rady Narodowej W. l.dz. [...] odmówiono mu przyznania prawa własności czasowej do opisanej wyżej nieruchomości [...] i stwierdzono przejęcie jej własności na rzecz Skarbu Państwa. Wnioskiem z dnia 6 czerwca 1999 r. następcy prawni J. T. – do który należy m.in. J. M. wystąpili o stwierdzenie nieważności wspomnianego wyżej orzeczenia administracyjnego. Decyzją z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., utrzymaną w mocy własną decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności powyższego orzeczenia. Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2002 r. w sprawie o sygn. akt I SA 428/01 obie decyzje Kolegium zostały uchylone ze względu na fakt, że w chwili wydawania orzeczenia administracyjnego w 1951 r. adresat ich – J. T. już nie żył a zatem zostało ono skierowane do osoby nieżyjącej. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło nieważność w/w orzeczenia administracyjnego – w części dotyczącej gruntu stanowiącego własność komunalną a następnie decyzją z dnia [...] marca 2003 r. ten sam organ stwierdził nieważność orzeczenia z 1951 r. w całości, z uwagi na okoliczność, iż cały grunt pochodzący przedmiotowej nieruchomości warszawskiej stanowi własność komunalną. W dniu [...] października 2003 r. Prezydent W. decyzją nr [...] odmówił następcom prawnym J. T. przyznania prawa wieczystego użytkowania do gruntu stanowiącego nieruchomość położoną przy ulicy [...]. Od decyzji tej zostało wniesione odwołanie i w dniu10 grudnia 2003 r. odwołanie to wraz z aktami sprawy zostało przekazane do instancji odwoławczej celem rozpoznania. W dniu 27 maja 2003 r. J. M. wystąpił z wnioskiem do Prezydenta W. o przyznanie odszkodowania za przedmiotowa nieruchomość w oparciu o przepis art. 160 k.p.a. Wniosek ten był następnie wielokrotnie monitowany. Na monity te zaś skarżący otrzymywał od organu odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 i 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów. Warunkiem jednak dopuszczalności wniesienia do Sądu tego rodzaju skargi jest wg przepisu art. 52 § 1 w/w ustawy - wykorzystanie przez stronę wszystkich środków zaskarżenia, które przysługują jej w postępowaniu administracyjnym, prowadzonym przed organami. W przypadku bezczynności organu kodeks postępowania administracyjnego przewiduje prawo wniesienia przez stronę zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia, który to organ, w sytuacji gdy zażalenie jest uzasadnione wyznacza dodatkowy termin na załatwienie sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych zaniedbań ( art. 37 k.p.a. ). Jak wynika z akt administracyjnych oraz oświadczenia skarżącego, które złożył do protokołu rozprawy przed sądem, w niniejszej sprawie nie składał on tego rodzaju zażalenia. Z tych powodów Sąd uznał, iż wniesienie przedmiotowej skargi był w tych warunkach niedopuszczalne, co – z mocy przepisu art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skutkowało odrzuceniem skargi.