I SAB/Wa 530/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Anita Wielopolska-Fonfara po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.W. na Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie : bezczynności organu postanawia : I. umorzyć postępowanie sądowe, II. zasądzić od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącej kwotę 340,00 zł (słownie trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 29 września 2014 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga E. W. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju polegającą na nierozpatrzeniu wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w [...] gm. kat. [...], ozn. jako działka nr [...] o pow. [...] m ², z całości o pow. [...] m ², zapisanej w lwh. Nr [...], stanowiącej własność W. W. Od skargi tej uiszczono wpis sądowy w wysokości 100,00 zł. W odpowiedzi na skargę organ poinformował, że w dniu [...] wydał decyzję nr [...], a zatem nie pozostaje w bezczynności. Z tego względu, organ wniósł o umorzenie postępowania. Zarządzeniem z dnia 8 października 2014 r. zwrócono się do pełnomocnika strony skarżącej – radcy prawnego W.B. z zapytaniem, czy w związku z wydaniem przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju ww. decyzji cofa złożoną skargę w imieniu E. W. na bezczynność organu. W dniu 30 października 2014 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęło pismo, w którym pełnomocnik skarżącego oświadczył, że z uwagi na wydanie decyzji przez organ cofa skargę z dnia 26 sierpnia 2014 r. wniesioną w imieniu E.W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje : Z dniem doręczenia organowi skargi powstaje uprawnienie tego organu do dokonania autokontroli zaskarżonego działania lub bezczynności. W świetle przepisów postępowania sądowoadministracyjnego jest to jedyna możliwość podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w sprawie, w której wniesiono skargę do sądu. Podstawę prawną tego działania stanowi samoistnie art. 54 § 3 P.p.s.a., a jedyny warunek , jaki powinien być spełniony, to uwzględnienie przez organ skargi w całości. Uwzględnienie skargi na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. odnosi się także do skargi na bezczynność organów w przypadkach, o których mowa w art.3 § 2 pkt 1-4a cyt. ustawy. Uwzględnienie w całości skargi na bezczynność w drodze autokontroli oznacza wydanie żądanego przez stronę aktu lub dokonanie żądanej czynności. Przyjąć przy tym należy, że organ administracji wydając akt lub dokonując czynności po wniesieniu skargi do sądu przyznaje, że pozostawał w bezczynności. Należy też mieć na względzie, że postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna, tzn. gdy przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. W szczególności sprawa sądowaoadmnistracyjna przestaje istnieć na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli. Wydanie aktu administracyjnego lub podjęcie czynności po wniesieniu skargi na bezczynność oznacza, że sąd nie będzie już mógł uwzględnić skargi na zasadzie art.149 P.p.s.a. Zgodnie ze wskazanym przepisem, sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W wyniku aktywności organu po wniesieniu skargi przestaje istnieć przedmiot skargi, którym w niniejszej sprawie jest bezczynność organu. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne, wszczęte skargą na bezczynność, stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art.161 § 1 pkt 3 P.p.s.a, zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Wydanie stosownego orzeczenia przez organ administracyjny po wniesieniu skargi na bezczynność organu, a przed jej rozpoznaniem przez sąd, jest inną przyczyną bezprzedmiotowości w rozumieniu art.161 §1 pkt 3 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Minister Infrastruktury i Rozwoju po wniesieniu przez skarżącą skargi na bezczynność tego organu w przedmiocie nierozpoznania wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] nr [...] zakończył to postępowanie wydaniem w dniu [...] stosownej decyzji administracyjnej. Tym samym wystąpił skutek odnoszący się do istoty żądania skargi na bezczynność, gdyż uwzględnienie skargi przez Sąd w tym przypadku mogłoby wyrażać się jedynie w zobowiązaniu organu do załatwienia sprawy przez wydanie w określonym terminie decyzji administracyjnej kończącej postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji. Wskazać należy, że gdy po wniesieniu skargi na bezczynność, właściwy organ wyda stosowny akt administracyjny, co do którego pozostawał w bezczynności, dane postępowanie sądowe wszczęte skargą na bezczynność organu, jako bezprzedmiotowe, powinno zostać umorzone na podstawie art.161 §1 pkt 3 P.p.s.a. Teza powyższa wynika z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008r., sygn. akt I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009/4/63, którą Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni aprobuje. Wobec powyższego, na podstawie cyt. wyżej art.161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji. Brak było bowiem podstaw do zastosowania art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., albowiem oświadczenie o cofnięciu skargi zostało złożone po tym, jak organ skargę tę uwzględnił, a zatem skutek w postaci zaistnienia przesłanki umorzenia postępowania, do którego zmierzało złożenie tego oświadczenia, nastąpił już z innej przyczyny. O zasądzeniu od organu zwrotu kosztów postępowania postanowiono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a., mając na uwadze to, że pełnomocnik skarżącej zgłosił żądanie w tym przedmiocie zawarte w skardze, zgodnie z art. 210 § 1 p.p.s.a. Zasądzoną kwotę obliczono w oparciu o art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. Nr 490 j.t.). Obejmuje ona wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej (240,00 zł) i koszty sądowe przez nią poniesione tytułem wpisu sądowego od skargi (100,00 zł), co w sumie stanowi kwotę w wysokości 340,00 zł. Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 201 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. oraz na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a.