I SAB/Wa 54/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędziowie: WSA Dariusz Pirogowicz WSA Maria Tarnowska (spr.) Protokolant referent Agnieszka Bieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2011 r. sprawy ze skargi T. S. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie odszkodowania postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe w sprawie bezczynności organu w zakresie przyznania odszkodowania za grunt położony w rejonie ulic: [...]; 2. odrzucić skargę w części dotyczącej bezczynności organu w zakresie przyznania odszkodowania za grunt położony w rejonie ulic: Osowskiej, [...]. W dniu 14 lutego 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga T. S. na bezczynność Prezydenta W. w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość [...]. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż w maju 2004 r. wystąpił do Prezydenta W. o odszkodowanie za działkę nr [...], a w czerwcu 2010 r. za działkę nr [...] na podstawie dwóch wyroków Sądu Grodzkiego z 1937 r., stwierdzając, iż do dnia wniesienia skargi organ nie rozpatrzył jego wniosków. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej odrzucenie w części dotyczącej działki [...], gdyż strona nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia. Odnośnie natomiast działki nr [...] organ wniósł o oddalenie skargi, i wskazał, iż postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto na wniosek T. S. z dnia 10 maja 2004 r. Ponadto organ wskazał, że ze względu na dużą powierzchnię przedmiotowej nieruchomości, fakt że był to przed wejściem w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. teren niehipotekowany, oraz ze względu na dużą ilość stron postępowania, sprawa jest wyjątkowo skomplikowana; trudno było ustalenić następców prawnych jednego z dawnych współwłaścicieli nieruchomości – I. R., a ze względu na duży obszar wyjątkowo czasochłonne okazało się również sprawdzanie, czy i do kiedy dawni właściciele lub ich następcy prawni prowadzili na przedmiotowym gruncie gospodarstwo rolne. Ponadto w aktach dotyczących nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] znajduje się orzeczenie o wywłaszczeniu części gruntu z tabeli likwidacyjnej wsi K., oraz szereg decyzji ustalających odszkodowanie za poszczególne części tej osady. Zachodziła zatem konieczność ustalenia, czy decyzje te mogły dotyczyć działki nr [...]. W związku z powyższym Prezydent W. zlecił kompleksowe opracowanie geodezyjne, obejmujące m. in. zaznaczenie granic decyzji lokalizacyjnej i decyzji o wskazaniu terenu pod inwestycję obejmujących przedmiotową nieruchomość, granic gruntu wywłaszczonego orzeczeniem Komisarza Rządu na W. z dnia [...] stycznia 1938 r., oraz terenów objętych decyzjami o ustaleniu odszkodowania. Ze względu na skomplikowany charakter sprawy sporządzenie tego opracowania również było czasochłonne. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Wojewoda [...] wyznaczył Prezydentowi W. dodatkowy termin do wydania decyzji w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w W. w rejonie ulic [...] – do 30 września 2010 r. Organ wskazał, iż w dniu 29 sierpnia 2010 r. zmarł M. W. – jedna ze stron postępowania. Wobec powyższego nie było możliwe zakończenie postępowania w terminie określonym przez Wojewodę [...]. Postanowienie o stwierdzeniu nabycia praw do spadku po M. W. oraz adresy jego następców prawnych zostały złożone do Urzędu Miasta W. dopiero w dniu 9 grudnia 2010 r. Równocześnie skarżący T. S. wystąpił do Ministra Infrastruktury z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] grudnia 1964 r. oraz z dnia [...] października 1968 r. i z dnia [...] marca 1971 r. Powyższe decyzje dotyczą gruntów pochodzących z działki nr [...], będących przedmiotem niniejszego postępowania odszkodowawczego, zatem rozstrzygnięcie Ministra Infrastruktury w tej kwestii będzie miało istotny wpływ na zakres i sposób rozstrzygnięcia przedmiotowego postępowania. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Prezydent W. zawiesił postępowanie prowadzone w sprawie ustalenia odszkodowania za działkę nr [...] a do czasu rozpatrzenia przez Ministra Infrastruktury wniosku T. S. o stwierdzenie nieważności w/w decyzji odszkodowawczych Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] grudnia 1964 r., z dnia [...] października 1968 r. i z dnia [...] marca 1971 r. Ponadto organ wskazał, iż T. S. składając skargę na bezczynność Prezydenta W. wymienił w swoim piśmie również działkę nr [...]. Działka nr [...] pojawia się po raz pierwszy w piśmie T. S. z dnia 17 września 2010 r., a więc po dacie wydania przez Wojewodę [...] postanowienia z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] wyznaczającego Prezydentowi W. dodatkowy termin na zakończenie postępowania. W ocenie organu jeśliby nawet potraktować owo "wyjaśnienie" z dnia [...] września 2010 r. jako nowy wniosek dotyczący działki nr [...], to postanowienie Wojewody nr [...] dotyczy jedynie postępowania odszkodowawczego prowadzonego w sprawie działki nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 i 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zaś do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (wyrok NSA z 20 lipca 1999 r. I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz.87). Jeżeli zaś w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona albo podejmie inne działania wynikające z przepisów procesowych mające na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji, to przestaje on tkwić w bezczynności, a co się z tym wiąże, postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, chociaż w dacie wniesienia skargi była ona zasadna. Sąd stwierdził, że druga z opisanych wyżej sytuacji ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia 10 lutego 2011 r. Prezydent W. zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za działkę nr [...] do czasu rozpatrzenia przez Ministra Infrastruktury wniosku T. S. o stwierdzenie nieważności w/w decyzji odszkodowawczych Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] grudnia 1964 r., z dnia [...] października 1968 r. i z dnia [...] marca 1971 r. W tej sytuacji uznać należy, że wydanie przez Prezydenta W. postanowienia o zawieszeniu przedmiotowego postępowania powoduje, iż skarga na bezczynność Prezydenta stała się bezprzedmiotowa i postępowanie należało umorzyć. Odnosząc się natomiast do postępowania dotyczącego działki nr [...] stwierdzić należy, iż skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia. Stosownie bowiem do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest dopuszczalne po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W niniejszym postępowaniu skarżącemu przysługiwało przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Prezydenta W. – zażalenie na niezałatwienie w terminie przez Prezydenta sprawy dotyczącej ustalenia odszkodowania za w/w nieruchomość położoną w W. oznaczoną jako działka nr [...]. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji.