I SAB/Wa 541/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Chaciński Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi I. B. i K. B. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia 1. zobowiązuje Ministra Infrastruktury i Rozwoju do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżących I. B. i K. B. solidarnie kwotę 374 (trzysta siedemdziesiąt cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z [...] r. I. B. i K. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości położonej przy ul. [...], ozn. nr hip "[...]" [...], [...], działka [...]. Skarżący wskazali, że do dnia wniesienia skargi organ nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że pomimo trzykrotnego wystąpienia do różnych organów nie wpłynęły do Ministra żądane przez niego akta własnościowe. Organ wskazał ponadto, że pełnomocnik skarżących był zawiadamiany o przewidywanym terminie rozpatrzenia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Pismem z dnia [...] r. skarżący wezwali Ministra do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie. Sytuacja taka świadczy o wyczerpaniu środka odwoławczego, co upoważnia Sąd do uznania skargi za dopuszczalną. Skargę należało uznać za uzasadnioną, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku zobowiązującego organ do wydania orzeczenia w określonym terminie. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie i - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016). Skarga na bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Nie jest kwestionowanym w sprawie, że do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie wniosek skarżących nie został rozpoznany. Skutkuje to wydaniem rozstrzygnięcia zobowiązującego Ministra Infrastruktury i Rozwoju do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...] – w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd uznał, że bezczynność w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że przedmiotowy wniosek wpłynął do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w dniu [...] r. W dniu [...]r. Minister zwrócił się do Urzędu W. – Biura Gospodarki Nieruchomościami, Delegatury w Dzielnicy M. oraz Delegatury Biura Geodezji i Katastru o nadesłanie odpowiednio akt własnościowych nieruchomości oraz wypisów z ewidencji gruntów wraz z mapą nieruchomości. W dniu [...] r. wpłynęła odpowiedź z Urzędu W. – Biura Gospodarki Nieruchomościami Delegatury w Dzielnicy M. , że akta własnościowe zostały przekazane do Wojewody [...] wraz z wnioskiem o stwierdzenie nieważności orzeczenia PRN w W. z dnia [...] r. W dniu [...] r. wpłynęła odpowiedź z Urzędu W. – Delegatury Biura Geodezji i Katastru. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że przez okres dziewięciu miesięcy, tj. do dnia [...] r. organ nie podejmował żadnych czynności, mimo, że w dniu [...] r. zostało złożone przez skarżących wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Dopiero bowiem w dniu [...]r. Minister Infrastruktury i Rozwoju wystąpił do Wojewody [...] o nadesłanie akt własnościowych pomimo, że od dnia [...] r. posiadał wiedzę, że akta własnościowe zostały przekazane do tego organu. Jednocześnie w tym samym dniu, tj. [...] r. Minister Infrastruktury i Rozwoju zwrócił się do Sądu Rejonowego dla W., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych o nadesłanie zaświadczenia z księgi hipotecznej przedmiotowej nieruchomości, kopii aktu notarialnego z dnia [...] r. oraz planu przedmiotowego placu. W dniu [...] r. organ powziął wiadomość, że Wojewoda [...] zwrócił akta własnościowe do Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu W., co wynika z pisma Wojewody z dnia [...] r. Pomimo tej informacji organ nie podjął żadnej czynności przez kolejne pięć miesięcy. Dopiero na skutek wniesienia skargi w niniejszym postępowaniu Minister Infrastruktury i Rozwoju wystąpił do Urzędu W. - Biura Gospodarki Nieruchomościami, Biura Gospodarki Nieruchomościami Delegatury w Dzielnicy M. o nadesłanie akt własnościowych. Jednocześnie organ nie dopełniał obowiązku wynikającego z treści art. 36 k.p.a. Pierwsze zawiadomienie o o przyczynach nierozpoznania sprawy w terminie i przewidywanym terminie wydania rozstrzygnięcia datowane jest na dzień [...] r. a zatem po ponad roku od daty wpłynięcia wniosku do Ministra Infrastruktury i Rozwoju. Kolejne i ostatnie pismo w oparciu o treść art. 36 § 2 k.p.a. datowane jest na dzień [...]r., a zatem po wpłynięciu skargi na bezczynność organu. Powyższe oznacza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.