I SAB/Wa 542/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie WSA Dorota Apostolidis WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. sprawy ze skargi R. R. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku R. R. z dnia 9 czerwca 2014 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ulicy [...], oznaczonej nr hip. [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz R. R. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 9 czerwca 2014 r. R. R. zwrócił się do Prezydenta [...] o przyznanie, w trybie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2014 r. Dz. U. poz. 518, ze zm.), odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], która na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) przeszła na własność Państwa. W dniu 11 września 2014 r. R. R. złożył zażalenie do Wojewody [...] na bezczynność Prezydenta [...] w związku z nierozpatrzeniem w terminie ustawowym jego wniosku. Po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], Wojewoda uznał zażalenie za zasadne i wyznaczył organowi dodatkowy termin załatwienia sprawy do czterech miesięcy od dnia doręczenia postanowienia wraz z aktami sprawy. Pismem z dnia 14 kwietnia 2015 r. R. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za opisaną wyżej nieruchomość. Skarżący podał, że do dnia wniesienia skargi organ, wbrew nałożonemu postanowieniem Wojewody zobowiązaniu, nie podjął merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, nie zachowując tym samym terminu zakreślonego wskazanego w postanowieniu Wojewody. Skarżący wskazał ponadto, że postanowienie Wojewody wpłynęło do organu w dniu 17 listopada 2014 r., zatem organ przekroczył maksymalne terminy wyznaczone przez Kodeks postępowania administracyjnego. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania rozstrzygnięcia w sprawie w terminie dwóch miesięcy od dnia zwrotu akt postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując, że pismem z dnia 27 lipca 2015 r. pełnomocnik strony został poinformowany o przyczynach niedotrzymania określonego w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. oraz przewidywanym terminie zakończenia postępowania do dnia 31 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji bądź dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić, czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, który to obowiązek wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 kpa. Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem w celu załatwienia sprawy w terminie. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wyjaśnienia wymaga, że jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy, pismem z dnia 9 czerwca 2014 r. skarżący złożył do Prezydenta [...] wniosek o odszkodowanie za nieruchomość w. położona przy ulicy [...]. Wniosek ten wpłynął do organu w dniu 12 czerwca 2014 r. i od tej daty rozpoczął się bieg ustawowego terminu załatwienia sprawy. Następnie w dniu kwietnia 2015 r. skarżący złożył zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta [...] sprawy odszkodowania w terminie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Po jego rozpatrzeniu Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], uznał zażalenie za zasadne i wyznaczył organowi dodatkowy termin załatwienia sprawy do czterech miesięcy od dnia doręczenia postanowienia wraz z aktami sprawy. Pomimo upływu tego terminu organ nie wydał jednak rozstrzygnięcia w sprawie. Z nadesłanych do akt sprawy dokumentów wynika w sposób bezsporny, że do dnia rozpatrzenia skargi przez Sąd organ nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ dopuścił się zarzucanej bezczynności, co skutkowało zobowiązaniem go przez Sąd do rozpoznania wniosku skarżącego w zakreślonym terminie. Jednocześnie biorąc pod uwagę datę złożenia wniosku wszczynającego postępowanie (czerwiec 2014 r.), a także charakter niniejszej sprawy oraz znaną Sądowi z urzędu ilość spraw z zakresu odszkodowań za tzw. nieruchomości dekretowe, Sąd doszedł do przekonania, że zaistniała w sprawie bezczynność obecnie nie miała jeszcze miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie Sąd uznał, że termin dwóch miesięcy jest okresem wystarczającym, aby rozpoznać wniosek skarżącego w przedmiocie odszkodowania za wskazaną powyżej nieruchomość warszawską. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 149 § 1 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.