I SAB/Wa 543/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Małgorzata Boniecka – Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o uzupełnienie pouczenia w zawiadomieniu postanawia odrzucić skargę. P.S. pismem z dnia 12 maja 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 9 kwietnia 2015 r. o uzupełnienie pouczenia w orzeczeniu [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r. poz. 718 t.j.) w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia skargi, powoływanej dalej jako P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 tej ustawy stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 a, Wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność dotyczy nierozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosku skarżącego z 9 kwietnia 2015 r. o uzupełnienie pouczenia w zawiadomieniu organu z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]. Powyższym zawiadomieniem organ powołując się na przepis art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), powoływanej dalej jako "K.p.a.", zawiadomił skarżącego o pozostawieniu bez rozpoznania jego wniosku z 5 marca 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy nr [...], ze względu na jego nie podpisanie. Zauważyć należy, że pozostawienie sprawy bez rozpoznania oznacza stwierdzenie przez organy administracji publicznej - w drodze odpowiedniej adnotacji lub powiadomienia - że podanie zawiera wadę określoną w art. 64 K.p.a. i że wskutek tego stało się bezskuteczne z mocy prawa (tak m.in. R. Stankiewicz /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wyd. 2, C.H. Beck, Warszawa 2015 i cyt. tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 maja 1999 r. sygn. akt I SA 1381/98, niepubl.). Nie ulega wątpliwości, że pozostawienie pisma bez rozpoznania nie rozstrzyga o istocie sprawy, ani nie kończy sprawy w inny sposób. W tej sytuacji, uznać trzeba, iż zawiadomienie o pozostawieniu podania bez rozpoznania, w trybie art. 64 § 2 K.p.a., nie przybiera ani charakteru decyzji (zob. m.in. uchwała Sądu Najwyższego z 8 czerwca 2000 r. sygn. akt III ZP 11/00, OSNAPiUS 2000, Nr 19, poz. 702, z glosą aprobującą B. Adamiak, OSP 2001, Nr 1, poz. 12; wyrok NSA z 10 lipca 1998 r. sygn. akt I SA 1107/96, LEX nr 44573; wyrok NSA z 27 kwietnia 1998 r. sygn. akt IV SA 1041/96, LEX nr 43354; wyrok NSA z 15 kwietnia 1999 r. sygn. akt I SA 1253/98, LEX nr 46803, czy też wyrok NSA z 5 września 2000 r. sygn. akt SA 1233/99, LEX nr 55761), czy też postanowienia administracyjnego (zob. m.in. postanowienie NSA z 25 kwietnia 2001 r. sygn. akt I SA 244/00, LEX nr 75536). Pozostawienie podania bez rozpoznania ma zatem charakter czynności materialno-technicznej, o której podjęciu organ zawiadamia stronę w formie pisma informacyjnego (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13 (ONSAiWSA z 2014, Nr 1, poz. 2 z glosą K. Łuczaka, OSP 2014, Nr 4, poz. 53)). Skoro zatem zawiadomienie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, w trybie art. 64 § 2 K.p.a., nie stanowi decyzji ani postanowienia, to niedopuszczalny jest wniosek o uzupełnienie takiego zawiadomienia. Wniosek, ten zgodnie z treścią art. 111 § 1 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. odnosi się jedynie do wydawanych w sprawie decyzji i postanowień. Skoro wniosek skarżącego dotyczący uzupełnienia zawiadomienia jest niedopuszczalny, to skarga na bezczynność organu w zakresie rozpoznania tego wniosku podlega odrzuceniu jako nie mieszcząca się w regulacji art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.