I SAB/Wa 556/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Skiba Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 556/15 w sprawie ze skargi P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia postanawia: odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 556/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 września 2015 r. oddalił skargę P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia. Wnioskiem z dnia 10 grudnia 2015 r. (k.50 akt sądowych) P. S. wystąpił o sporządzenie wykładni powołanego wyżej wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz.U. poz. 270 ze zm.), dalej jako: "Ppsa"), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt I GSK 1121/11, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Z analizy uzasadnienia wyroku objętego wnioskiem skarżącego złożonym w oparciu o art. 158 Ppsa wynika, że stanowisko składu orzekającego w niniejszej sprawie wyrażone zostało w sposób jednoznaczny i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Zdaniem Sądu, wniosek skarżącego o wykładnię wyroku stanowi w istocie polemikę z treścią uzasadnienia, bowiem skarżący wskazuje, że nie zgadza się z zawartymi w tym uzasadnieniu wskazaniami i ocenami dokonanymi przez Sąd. Wobec powyższego nie można uznać, że wniosek skarżącego stanowi wniosek o wykładnię wyroku. W ocenie Sądu, wyrok z dnia 24 września 2015 r. jest kompletny, zawiera rozstrzygnięcie, a jego uzasadnienie nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 Ppsa. Uzasadnienie wyroku sporządzone zostało w sposób spójny, jasny i czytelny, zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 141 § 1 Ppsa. Argumenty podnoszone przez skarżącego prowadzą de facto do polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem, co wykracza poza granice art. 158 Ppsa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 158 Ppsa, Sąd postanowił jak w sentencji.