I SAB/Wa 559/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. C., P. C. i E. S. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2001 r. o przyznanie odszkodowania za grunt położny w W. przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszenia prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. solidarnie na rzecz skarżących B. C., P. C. i E. S. 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 19 listopada 2012 r. B. C., P. C. i E. S. reprezentowani przez pełnomocnika adw. K. M. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta W. w sprawie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W., przy ul. [...], hip. [...]. W uzasadnieniu wskazali, że wnioskiem, że wniosek o przyznanie odszkodowanie za ww. nieruchomość został złożony [...] marca 2001 r. Organ prowadził postępowanie podejmując kolejne czynno często w odstępach kilu lat. Strony wskazały ponadto, że ich zdaniem w sprawie został zgromadzony materiał dowodowy niezbędny do rozpoznania ich wniosku. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o oddalenie skargi i wskazał, że postępowanie w sprawie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość znajduje się na etapie analizy zgromadzonej dotychczas dokumentacji mającej na celu określenie czy nieruchomość spełnia przesłanki wyznaczone w art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – daje "ppsa" - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje swym zakresem orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej. Skargę należało uznać za uzasadnioną, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku B. C., P. C. i E. S. z dnia [...] marca 2001 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W., przy ul. [...], hip. [...] w określonym terminie. Wskazać należy, że jak wynika z treści przepisu art. 35 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. 98 poz. 1071 ze zm.) – dalej kpa, organy administracji publicznej obowiązane są do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie natomiast z treścią § 3 tego artykułu załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przepis art. 36 § 1 kpa nakłada natomiast na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia. Ponadto wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się z kolei, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016). Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Badając zasadność takiej skargi Sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. W rozpoznawanej sprawie – zdaniem Sądu – Prezydent miasta W. nie wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zauważyć należy, że z analizy dokumentów znajdujących się aktach administracyjnych sprawy, przekazanych do Sądu wraz ze skargą wynika co prawda, iż od dnia wystąpienia przez skarżących z wnioskiem o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość organ podejmował czynności mające na celu zgromadzenie materiału dowodowego i wydanie stosownego rozstrzygnięcia oraz, że w okresie od 7 sierpnia 2007 r. (tj. od daty śmierci W. J.) a dniem 5 kwietnia 2012 r. organ miał ograniczone możliwości do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, to jednak skoro nie zawiesił postępowania mógł w tym czasie gromadzić pozostały niezbędny w sprawie materiał dowodowy. Wskazać poza tym należy, że pomimo wyznaczenia przez Wojewodę [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. dodatkowego trzymiesięcznego terminu na załatwienie sprawy, Prezydent W. nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe oraz charakter i przedmiot niniejszej sprawy, Sąd uznał, że termin dwóch miesięcy, od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, do wydania decyzji jest terminem adekwatnym do czasu zakreślonego terminami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego, do załatwienia niniejszej sprawy. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność ma charakter rażącego naruszenia prawa. Od dnia wydania postanowienia Wojewody [...] wyznaczającego dodatkowy termin na załatwienie przedmiotowej sprawy do dnia orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny minęło około pięciu miesięcy podczas których Prezydent W. uzyskał informacje i dokumenty z Sądu Rejonowego dla [...] Wydział Ksiąg Wiecznych oraz Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...], nadal nie wydając rozstrzygnięcia w sprawie. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 149 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.