I SAB/Wa 572/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.) Sędzia WSA Joanna Skiba Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 20 kwietnia 2011 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...] hip. nr [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Pismem z dnia 17 lutego 2014 r. Z. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 20 kwietnia 2011 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], hip. nr [...]. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Z. W. – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnioskiem z dnia 20 kwietnia 2011 r. wystąpiła o odszkodowanie za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], hip. nr [...], która na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. nr 50, poz. 279) przeszła na własność Gminy W., a następnie na własność Skarbu Państwa. Z. W. pismem z dnia 7 maja 2012 r. wystąpiła do Wojewody [...] z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. Wojewoda postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia wynoszący 3 miesiące od daty doręczenia postanowienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. W. wskazała, że do dnia jej wniesienia, mimo upływu terminu wyznaczonego postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., postępowanie nie zostało zakończone. Skarżąca wniosła o zobowiązanie Prezydenta W. do wydania decyzji administracyjnej kończącej postępowanie w sprawie. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. Organ zaznaczył, że pełnomocnik strony został poinformowany, że wniosek o odszkodowanie zostanie rozpatrzony po uzupełnieniu akt o dokumenty z Archiwum Państwowego W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Oceniając powyższe okoliczności Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. W sprawie tej nie ma wątpliwości, że terminy określone w art. 35 § 3 k.p.a. upłynęły, zaś postępowanie z wniosku z dnia 20 kwietnia 2011 r. o odszkodowanie za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], nie zostało przez organ zakończone w wymaganej przez przepisy prawa formie do dnia orzekania przez Sąd w sprawie ze skargi na bezczynność organu. Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku Z. W. o odszkodowanie w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Jednocześnie Sąd stwierdził, że mimo przekroczenia terminów załatwienia sprawy określonych w art. 35 k.p.a., bezczynności Prezydenta W. nie można przypisać w niniejszej sprawie charakteru rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie przepisów prawa można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również nieuzasadnione rodzajem sprawy długotrwałe prowadzenie postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu. Tymczasem Prezydent W. po wpłynięciu wniosku o odszkodowanie w 2011 r. sukcesywnie podejmował szereg kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym kompletował stosowną dokumentację, tak archiwalną, jak i współczesną, konieczną do rozpoznania sprawy. I tak, pismem z dnia 2 sierpnia 2011 r. Prezydent W. zwrócił się do Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu W. w Dzielnicy [...] o wypożyczenie akt własnościowych spornej nieruchomości. Pismem z dnia 13 sierpnia 2012 r. wystąpił do Biura Geodezji i Katastru Urzędu W. z prośbą o przesłanie kopii mapy ewidencyjnej z zaznaczonymi granicami dawnej nieruchomości hipotecznej, rozliczenia powierzchni w działkach ewidencyjnych i informacji z rejestru gruntów. W dniu 9 października 2014 r. Prezydent W. wystąpił do Archiwum Państwowego W. o przesłanie kopii Ogólnego Planu Zabudowania W. zatwierdzonego dnia [...] sierpnia 1931 r.; inwentaryzacji zniszczeń B.O.[...]; decyzji lokalizacyjnych, dokumentów dotyczących uporządkowania terenu, urządzenia i oddania do użytku po 1945 r. budynków przy ul. [...], przy ul. [...] i budynku [...] oraz kina [...]. Ponadto w trakcie prowadzonego postępowania pełnomocnik skarżącej był informowany – w trybie art. 36 § 1 k.p.a. – o przyczynach niedotrzymania terminu załatwienia sprawy wynikającego z art. 35 k.p.a. bądź wyznaczonego postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. i o przewidywanej dacie wydania decyzji (vide: pisma organu z dnia 13 sierpnia 2012 r. i 9 października 2014 r.). W roku 2013 i na początku roku 2014 sama strona przy pismach z dnia 8 kwietnia 2013 r., 29 lipca 2013 r. i 17 lutego 2014 r. przesłała kopie dokumentacji niezbędnej dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. kopie pozwoleń na budowę, dziennika budowy, pozwoleń na użytkowanie, wypisy z dawnych ksiąg wieczystych, rejestrów. Organ poinformował stronę pismem z dnia 9 października 2014 r. o konieczności uzupełnienia akt jeszcze o dokumenty z Archiwum Państwowego. Z powyższego wynika, że organ zmierza do zakończenia postępowania administracyjnego. W sytuacji, gdy Archiwum Państwowe nie udziela odpowiedzi na wezwanie do obowiązków organu należy ponaglenie wskazanej jednostki w tym zakresie. Niepodejmowanie przez organ czynności w tym zakresie może przyczynić się do nieuzasadnionego zawinionego braku działania, co może w konsekwenkcji doprowadzić do uznania dalszej bezczynności za mającą charakter rażący, tym bardziej, że strona wykazywała w tym postępowaniu inicjatywę dowodową. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że jakkolwiek sposób prowadzenia przez Prezydenta W. niniejszego postępowania nie był modelowy, to jednak bezczynności nie można na tym etapie sprawy przypisać cechy rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.