I SAB/Wa 58/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie: WSA Anna Falkiewicz-Kluj WSA Przemysław Żmich (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. S. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa własności czasowej 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku J. P. z dnia [...] lutego 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], ozn. hip. [...] w części, w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] stwierdziło nieważność decyzji Prezydium Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 1968 r. nr [...] - w terminie czterech miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Prezydentowi [...] grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącej G. S. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. G. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłość Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku J. P. z [...] lutego 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości oznaczonej nr hip. [...], w części, w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ostateczną decyzją z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] stwierdziło nieważność decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] kwietnia 1968 r. nr [...]. Skarżąca zarzuciła Prezydentowi [...] naruszenie art. 7, art. 7b, art. 8, art. 12, art. 35 i art. 36 kpa poprzez: - brak podjęcia w niniejszej sprawie czynności potrzebnych do jej rozpatrzenia, pomimo tego, że postępowanie toczy się w tej sprawie, po uprzednim stwierdzeniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ostateczną decyzją z [...] sierpnia 2016 r. częściowej nieważności decyzji z [...] kwietnia 1968 r. Prezydium Rady Narodowej w [...] odmawiającej przyznania dotychczasowej właścicielce prawa użytkowania wieczystego do gruntu wchodzącego w skład przedmiotowej nieruchomości, od co najmniej [...] sierpnia 2017 r., - brak rozpatrzenia sprawy i jej rozstrzygnięcia w ustawowym terminie 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 kpa), - brak wyznaczenia terminu załatwienia niniejszej sprawy w trybie określonym w art. 36 kpa. Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o: 1) zobowiązanie Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku J. P. z [...] lutego 1949 r. o przyznanie prawa własności w części, w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ostateczną decyzją z [...] sierpnia 2016 r. stwierdziło nieważność odmownej decyzji dekretowej w terminie 1 miesiąca od otrzymania przez Prezydenta [...] odpisu prawomocnego wyroku tut. Sądu, 2) stwierdzenie, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności i zarazem przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie będącej przedmiotem niniejszej skargi, 3) stwierdzenie, że bezczynność Prezydenta [...] w sprawie będącej przedmiotem niniejszej skargi i przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4) przyznanie od Prezydenta [...] na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 10.000 zł względnie przyznanie skarżącej tej sumy w niższej kwocie, z jednoczesnym wymierzeniem Prezydentowi [...] grzywny w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą 10.000 zł oraz kwotą przyznaną równocześnie skarżącej tytułem sumy pieniężnej, 5) rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, 6) zasądzenie od Prezydenta [...] na rzecz skarżącej zwrotu kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w tym postępowaniu. W skardze G. S. wskazała, że [...] kwietnia 2018 r. wniosła w trybie art. 37 kpa ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...], które niestety, pomimo upływu terminu 7 dni wyznaczonego na jego rozpoznanie przez art. 37 § 5 kpa, pozostaje nierozpoznane, pomimo składanych przez skarżącą dalszych pism, w tym kolejnego ponaglenia, kierowanych w tym wypadku już do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Skarżąca wskazała, że na przestrzeni ponad 17 miesięcy brak jakichkolwiek czynności organu pozwalających zakończyć postępowanie w przedmiocie ponownego rozpoznania wniosku J. P. z [...] lutego 1949 r. Postępowanie to jest prowadzone przez Prezydenta [...] niezwykle opieszale i bez chęci wykazania jakiejkolwiek minimalnej inicjatywy w kierunku jego zakończenia, a więc z naruszeniem wskazanego w art. 7 kpa, jak też z naruszeniem zasady szybkości postępowania wskazanej w art. 12 kpa, potwierdzonej także w art. 35 kpa. Do dnia sporządzenia skargi Prezydent [...] nie podjął w tym postępowaniu żadnej czynności, choć powinien to był uczynić co najmniej po wpłynięciu do niego pisma skarżącej z [...] sierpnia 2017 r., w którym skarżąca wyczerpująco przedstawiła stan sprawy. Wobec kompletnej bezczynności Prezydenta [...] i przewlekłości zawisłego przed nim postępowania skarżąca [...] kwietnia 2018 r. złożyła ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w trybie art. 37 kpa. Ponaglenie to nie zostało jednak rozpoznane przez Kolegium. Prezydent [...] przekazał Kolegium tylko samo ponaglenie wyjaśniając zarazem, że akta przekaże w przyszłości, w nieokreślonym bliżej terminie, po ich zwrocie z [...] Urzędu Wojewódzkiego (gdzie zostały wypożyczone w celu rozpoznania innych spraw związanych z nieruchomością). Obowiązkiem Prezydenta [...] powinno być zadbanie o sporządzenie odpisów (kserokopii) akt w celu ponownego rozpoznania w ustawowym terminie wskazanym w art. 35 § 3 kpa wniosku dekretowego J. P. z 1949 r. Takie odpisy Prezydent powinien był sporządzić jeszcze przed przesłaniem akt do Wojewody [...], a jeśli nawet tego nie uczynił, to powinien to był zrobić najpóźniej albo z chwilą wpłynięcia pisma skarżącej z [...] sierpnia 2017 r. wskazującego na konieczność rozpoznania tego wniosku, albo - i to jest zupełnie ostateczny termin - po wpłynięciu ponaglenia skarżącej z [...] kwietnia 2018 r., w którym wskazywała ona na jego bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania. W tych dwóch ostatnich wypadkach powinien to oczywiście zrobić albo w drodze wypożyczenia akt od Wojewody, albo w drodze zwrócenia się do służb Wojewody o wykonanie takich odpisów. Niestety Prezydent [...] nie wykazał nawet minimum inicjatywy w kwestii zapewnienia sprawnego prowadzenia toczącego się przed nim postępowania i obecnie wobec niesporządzenia przez siebie kopii akt czuje się zwolniony od prowadzenia postępowania w przedmiocie ponownego rozpoznania wniosku dekretowego z 1949 r., co stało się przyczyną wniesienia przez skarżącą ponaglenia z [...] kwietnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponaglenia tego jednak nie rozpatruje, gdyż - podobnie jak Prezydent [...] - czuje się od tego zwolnione wobec braku akt sprawy. I w ten oto sposób szczytne intencje leżące u podstaw wprowadzenia rozdziału 7 kpa "Załatwianie spraw", obejmującego art. 35-38 kpa, zostały jak zwykle sprowadzone na ziemię. Taki stan rzeczy czyni niniejszą skargę oczywiście uzasadnioną, jak też implikuje dalsze jej twierdzenia, a przede wszystkim wnioski. Zdaniem skarżącej bezczynność organu oraz przewlekłość postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Okoliczność ta nie powinna budzić najmniejszych wątpliwości, skoro jak dotąd Prezydent [...] nie załatwił sprawy i nic nie robi w celu sporządzenia odpisów jej akt, choć ma po temu wszelkie możliwości, jak i ustawowy obowiązek wynikający ze wskazanych wyżej przepisów kpa, zaś czas przewidziany na to przez przepisy kpa został już wielokrotnie (ponad ośmiokrotnie) przekroczony. Rażące naruszenie przez organ art. 7, art. 7b, art. 8 i art. 12 kpa, a także art. 35 i art. 36 kpa ma więc w tym przypadku wręcz akademicki charakter tym bardziej, że trudno znaleźć jakiekolwiek wytłumaczenie dla bierności Prezydenta [...] przez tak długi okres. Żądania (wnioski) niniejszej skargi są w tej sytuacji całkowicie uzasadnione. Powyższa sytuacja uzasadnia zatem przyznanie skarżącej od Prezydenta [...] sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – dalej zwanej "ppsa". Z powodu niewytłumaczalnej opieszałości organu skarżąca już przez ponad 17 miesięcy oczekuje na rozstrzygnięcie swojej sprawy, bez widoków na jej rychłe zakończenie. W tych okolicznościach przyznanie skarżącej sumy pieniężnej jest w pełni uzasadnione tym bardziej, że - jak wskazują wieloletnie już doświadczenia - tylko element finansowy i to wykorzystywany w odpowiedniej skali, jest w stanie skutecznie przeciwdziałać opieszałości organów administracji. Do tego dochodzi jeszcze argument, że opieszałość ta w niniejszej sprawie ma charakter rażący. Co najmniej zaś konieczne jest przyznanie skarżącej sumy pieniężnej w niższej kwocie, ale wówczas z jednoczesnym wymierzeniem Prezydentowi [...] grzywny w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą 10.000 zł oraz kwotą przyznaną równocześnie skarżącej tytułem ww. sumy pieniężnej. Wysokość powyższych kwot, tj. sumy pieniężnej oraz grzywny została ustalona w kwotach odpowiadających treści art. 154 § 6 ppsa albowiem przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2018 r. wyniosło - zgodnie z komunikatem Prezesa GUS z 11 lutego 2019 r. - 4585,03 zł. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i o nierozpatrywanie skargi w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu podał, że sprawy dotyczące nieruchomości objętych działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) są sprawami skomplikowanymi, a ich złożoność oraz okoliczności jakie powinny być ustalone w toku tych postępowań, niestety nie pozwalają na dotrzymanie ustawowych terminów przewidzianych na ich rozpatrzenie. Przedmiotowe postępowanie obecnie prowadzone jest zgodnie z obowiązującą w Biurze Spraw Dekretowych procedurą postępowania w zakresie rozpatrywania wniosków w trybie art. 7 dekretu, stanowiącą załącznik do zarządzenia nr [...] Prezydenta [...] z grudnia 2016 r. W toku postępowania koniecznym jest m.in.: skontrolowanie dokumentów stwierdzających nabycie spadków po byłym właścicielu nieruchomości; skontrolowanie dokumentów przenoszących roszczenia, w tym badanie zdolności do czynności prawnych stron; uzyskanie uwierzytelnionej kopii odpisu wykazu hipotecznego obejmującego dział [...] i [...] z księgi wieczystej nieruchomości hipotecznej na dzień wejścia w życie dekretu, sprawdzenie, czy istnieją przesłanki uzasadniające objęcie wnioskodawców lub ich następców prawnych układami indemnizacyjnymi. Z uwagi na wynikające z art. 7 i art. 77 § 1 kpa obowiązki nie było możliwe rozpatrzenie wniosku dekretowego w terminie określonym w art. 35 § 3 kpa. Ponadto Prezydent [...] wskazał, że samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 ppsa. O spełnieniu tego warunku można bowiem mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zajął takie stanowisko w postanowieniu z 9 marca 2004 r. sygn. akt I SA 2813/03. Okoliczność, że akta sprawy na skutek ponagleń i skarg wnoszonych przez strony pozostają w długotrwałym posiadaniu organów nadrzędnych i sądów administracyjnych znacząco utrudnia rozpoznawanie spraw gdyż nie jest możliwym prowadzenie przedmiotowych postępowań wyłącznie w oparciu o akta zastępcze. Jednocześnie o kolejności rozpatrzenia spraw nie może decydować wyłącznie aktywność procesowa stron i ilość składanych skarg. Organ wskazał, że akta własnościowe przedmiotowej nieruchomości zostały przekazane przy piśmie z [...] lutego 2018 r. do [...] Urzędu Wojewódzkiego i nie zostały zwrócone. Organ występował wielokrotnie z pismami do organu wojewódzkiego z wnioskiem o zwrot lub wypożyczenie przedmiotowych akt (m.in. pismami z [...] kwietnia 2018 r. i [...] lutego 2019 r.) oraz bezpośrednio do Ministerstwa Inwestycji i Rozwoju pismem z [...] marca 2019 r. w związku z przekazaniem akt administracyjnych na skutek odwołań strony od decyzji Wojewody [...] nr [...] z [...] listopada 2018 r., nr [...] z [...] listopada 2018 r. i nr [...] z [...] listopada 2018 r. W piśmie z [...] sierpnia 2019 r. G. S. dodatkowo wskazała, że w niniejszej sprawie występowała do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z ponagleniami zawartymi w pismach z [...] kwietnia 2018 r., [...] czerwca 2018 r. i [...] lipca 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie rozpoznał ponagleń skarżącej, a sama sprawa prowadzona przez Prezydenta [...], której dotyczyło ponaglenie z [...] kwietnia 2018 r., także pozostaje bez biegu, obecnie już przez 24 miesiące. Skarżąca podniosła, że przewlekłe i opieszałe rozpoznawanie przez Prezydenta [...] spraw dekretowych (nie tylko zresztą tych) jest faktem notoryjnym, znanym zapewne Sądowi z urzędu z licznie wpływających skarg. Faktem notoryjnym jest także to, że Prezydent [...] niewiele sobie robi z orzeczeń WSA w Warszawie piętnujących bezczynność i przewlekłość po jego stronie. Wszystko to nie buduje - co wiem z rozmów z moimi klientami i innymi osobami - szacunku obywateli dotkniętych tymi niekorzystnymi zjawiskami wobec działalności urzędów administracji publicznej i niestety sądów, a szerzej wobec naszego Państwa. Powyższym niekorzystnym zjawiskom w zamierzeniu ustawodawcy miały m.in. przeciwdziałać zmiany przepisów ppsa, w tym dość gruntowna przebudowa brzmienia art. 149 ppsa przewidującego m.in. możliwość nakładania przez sądy na opieszale organy grzywien lub zasądzania od tych organów na rzecz skarżących sum pieniężnych stanowiących swoiste odszkodowania, będące odpowiednikami odszkodowań przyznawanych (od kilku lat coraz częściej i w coraz wyższych kwotach) w przypadku postępowań cywilnych i karnych na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2018 r. poz. 75). Warto dodać, że częstsze zasądzanie przez sądy tych odszkodowań i w wyższych kwotach zostało wymuszone na Polsce przez orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu. W tej sytuacji wydaje się, że także sądy administracyjne powinny bardziej zdecydowanie korzystać z możliwości, jakie daje im wskazany wyżej art. 149 ppsa. Bez takich zdecydowanych działań ze strony sądów administracyjnych, w tym zwłaszcza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie ma co liczyć na poprawę szybkości i sprawności działania przez organy administracji, w tym szczególnie Prezydenta [...]. W związku z tym skarżąca poparła skargę , w tym w zakresie wniosków zawartych w pkt 2-4 jej petitum. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, że złożona w niniejszej sprawie skarga G. S. była dopuszczalna Zgodnie z art. 52 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z przepisu tego wynika, że wyczerpanie środka zaskarżenia w postaci wniesienia ponaglenia nie zależy od jego uprzedniego (przed wniesieniem skargi) rozpatrzenia przez organ wyższego stopnia. Skarga jest dopuszczalna już wówczas, gdy strona postępowania wniosła ponaglenie do organu wyższego stopnia przed wniesieniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Uznając niniejszą skargę za dopuszczalną Sąd zobligowany był do oceny, czy przedmiotem skargi wniesionej w piśmie z [...] lutego 2019 r. jest bezczynność Prezydenta [...], czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ. Jeżeli chodzi o to zagadnienie Sąd zauważa, że w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w orzecznictwie sądowym wyrażono pogląd, że w zakresie postaci niedziałania organu, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ppsa wskazanych w piśmie inicjującym postępowanie przed sądem administracyjnym sąd administracyjny nie jest związany kwalifikacją wskazaną przez skarżącego. Ostateczną decyzję dotyczącą tego, czy w danej sprawie istnieje stan bezczynności organu, czy stan przewlekłości prowadzonego postępowania podejmuje sąd i daje temu wyraz w wyroku wydanym po zamknięciu rozprawy (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12). Nie budzi wątpliwości Sądu, że w niniejszej sprawie Prezydent [...] pozostaje w bezczynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1 ppsa. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że maksymalny termin na załatwienie sprawy jaki przewiduje art. 35 § 3 kpa (termin 2 miesięcy) został w niniejszej sprawie wielokrotnie przekroczony. W niniejszej sprawie dominującym problemem jest niepodejmowanie przez Prezydenta [...] czynności procesowych zmierzających do wyjaśnienia zasadności żądania zawartego we wniosku dekretowym i w konsekwencji brak załatwienia tej sprawy w terminie dwóch miesięcy, przewidzianym w art. 35 § 3 kpa. Poza sporem jest to, że w aktach administracyjnych znajduje się wniosek J. P. z [...] lutego 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], ozn. hip. nr [...]. Po ostatecznym częściowym stwierdzeniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] sierpnia 2016 r. nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] kwietnia 1968 r. załatwiającej powyższy wniosek Prezydent [...] otrzymał [...] czerwca 2017 r. akta przedmiotowej nieruchomości wraz z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1688/16. W wyroku tym Sąd oddalił skargę K. S. na decyzję SKO w [...] z [...] sierpnia 2016 r. W piśmie z [...] sierpnia 2017 r. G. S. wniosła o ponowne rozpoznanie wniosku dekretowego z [...] lutego 1949 r. w zakresie dotyczącym obecnej działki nr [...] (zabudowanej budynkiem mieszkalnym) oraz działki nr [...] – obu z obrębu [...]. Wojewoda [...] pismem z [...] lutego 2018 r. poinformował Prezydenta [...] ([...] lutego 2018 r.) o złożeniu przez G. S. wniosków o stwierdzenie nieważności trzech decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z 1977 r. o sprzedaży odpowiednio lokali nr: [...],[...],[...] w budynku przy ul. [...] w [...]. [...] marca 2018 r. Prezydent [...] przekazał akta własnościowe przedmiotowej nieruchomości Wojewodzie [...] wraz z pismem z [...] lutego 2018 r. [...] kwietnia 2018 r. G. S. wniosła do Prezydenta [...] ponaglenie w związku z bezczynnością i przewlekłością organu w sprawie rozpoznania wniosku dekretowego. Pismem z [...] kwietnia 2018 r. Prezydent [...] wystąpił do Wojewody [...] o wypożyczenie akt własnościowych przedmiotowej nieruchomości, jednak ich nie otrzymał (odpowiedź na skargę z [...] marca 2019 r.). W pismach z [...] czerwca 2018 r. i [...] lipca 2018 r. G. S. wniosła ponaglenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] domagając się rozpoznania jej ponaglenia z [...] kwietnia 2018 r. Następnie pismem z [...] listopada 2018 r. G. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania ponaglenia z [...] kwietnia 2018 r. Akta własnościowe przedmiotowej nieruchomości zostały następnie przekazane przez Wojewodę [...] [...] grudnia 2018 r. do Ministra Inwestycji i Rozwoju wraz z odwołaniami G. S. od decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2018 r., [...] listopada 2018 r. i [...] listopada 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 1 lutego 2019 r. sygn. akt I SAB/Wa 399/18 odrzucił skargę G. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania ponaglenia z [...] kwietnia 2018 r. uznając ją za niepodlegającą właściwości sądu administracyjnego i z tego względu niedopuszczalną. Postanowienie stało się prawomocne. Niniejsza skarga na bezczynność Prezydenta [...] została wniesiona do organu [...] lutego 2019 r. Pismem z [...] lutego 2019 r. Prezydent [...] ponownie wystąpił do Wojewody [...] o wypożyczenie akt własnościowych przedmiotowej nieruchomości, jednak ich nie otrzymał (odpowiedź na skargę z [...] marca 2019 r.). Następnie pismem z [...] marca 2019 r. organ zwrócił się do Ministerstwa Inwestycji i Rozwoju z wnioskiem o wypożyczenie akt, jednak akt tych nie uzyskał (pismo Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2019 r.). Wobec tego Sąd uznał, że w przedmiocie rozpoznania wniosku dekretowego z [...] lutego 1949 r. Prezydent [...] pozostaje w bezczynności. Zdaniem Sądu istniejąca w sprawie bezczynność organu ma charakter rażącego naruszenia prawa. Organ I instancji, po przekazaniu akt własnościowych przedmiotowej nieruchomości [...] marca 2018 r. Wojewodzie [...] wraz z pismem z [...] lutego 2018 r. nie prowadzi bowiem postępowania wyjaśniającego nakierowanego na merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Zwłoka Prezydenta [...] w rozpoznaniu wniosku dekretowego wynosi prawie 2 lata i 4 miesiące, licząc od otrzymania przez ten organ [...] czerwca 2017 r. akt przedmiotowej nieruchomości do chwili orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie. Organ do tej pory nie wydał decyzji kończącej postępowanie wywołane wnioskiem dekretowym. Zdaniem Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy zasadne było wymierzenie organowi grzywny w wysokości 2.000 zł. Na taki wymiar grzywny miały wpływ: 1) okres bezczynności organu – ponad 2 lata, 2) to, że organ nie podejmował prób prowadzenia postępowania wyjaśniającego, mimo braku oryginalnych akt własnościowych przedmiotowej nieruchomości, 3) to, że sprawy z zakresu gruntów warszawskich mają skomplikowany charakter, 5) przyczyny bezczynności podyktowane są okolicznościami o charakterze obiektywnym, tj. prowadzeniem przez organ bardzo dużej ilości spraw z zakresu nieruchomości warszawskich, co jest okolicznością znaną Sądowi z urzędu. Sąd uznał natomiast za niezasadne orzeczenie o przyznaniu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 ppsa, mając na uwadze to, że skarżąca nie wykazała, aby z tytułu bezczynności organu poniosła jakąkolwiek wymierną stratę, czy krzywdę. Poza tym Sąd miał na uwadze to, że procedowanie przez Prezydenta [...] wniosku dekretowego było niewątpliwie utrudnione (choć nie niemożliwe do zrealizowania) wobec braku możliwości uzyskania oryginalnych akt własnościowych przedmiotowej nieruchomości od Wojewody [...], a później Ministra Inwestycji i Rozwoju. Mając na uwadze stan niniejszej sprawy Sąd uznał za właściwe zobowiązanie Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z [...] lutego 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości oznaczonej nr hip. [...], w części, w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ostateczną decyzją z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] stwierdziło nieważność decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] kwietnia 1968 r. nr [...] - w terminie 4 miesięcy, od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 § 1a ppsa (pkt 1 i 2 wyroku), art. 149 § 2 ppsa (pkt 3 wyroku) oraz na podstawie art. 151 ppsa (pkt 4 wyroku) - w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ppsa orzekł, jak w sentencji. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).