I SAB/Wa 582/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. O., L. Ż., G. S., S. S., Ł. S., J. D., K. S., L. S. i B. G. na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę. H. O., działająca w imieniu własnym oraz L. Ż., G. S., S. S., Ł. S., J. D., K. S., L. S. i B. G., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] marca 1968 r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na niewyczerpanie trybu z art. 37 § 1 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.), który to przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność, przed jej wniesieniem do Sądu, strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 Kpa, zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 Kpa stronom przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie (wezwanie do usunięcia naruszenia prawa) służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny. Jak wynika z akt sprawy, ani H. O., ani pozostali skarżący: L. Ż., G. S., S. S., Ł. S., J. D., K. S., L. S. i B. G., wezwania takiego do właściwego organu, tj. do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, nie skierowali. Powyższe potwierdził Minister w odpowiedzi na skargę. Sama skarżąca (działająca w imieniu własnym i pozostałych skarżących), zapytana o to, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność którakolwiek ze stron wystąpiła do Ministra z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (pismo Sądu z dnia 3 grudnia 2013 r.), nie udzieliła odpowiedzi. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego przed wcześniejszym wykorzystaniem przez skarżącego przysługującego mu środka zaskarżenia na drodze administracyjnej w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa, czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.