I SAB/Wa 583/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie: WSA Bożena Marciniak WSA Piotr Przybysz (spr.) Protokolant referent stażysta Jolanta Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2015 r. sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie zasiłku celowego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 2 czerwca 2014 r. do Centrum Pomocy Społecznej Dzielnicy Śródmieście w Warszawie T. G. wniosła o udzielenie świadczeń z pomocy społecznej. Pismem z dnia 13 października 2014 r. T. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie przyznania zasiłku celowego. Skarżąca złożyła w skardze wniosek o prawo pomocy, to jest o zwolnienie z kosztów sądowych oraz o przyznanie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. Sąd ustanowił Skarżącej adwokata z urzędu. Pełnomocnikiem skarżącego został wyznaczony adwokat K. K. Z akt administracyjnych sprawy przekazanych Sądowi wraz ze skargą wynika, że w przedmiotowej sprawie Centrum Pomocy Społecznej Dzielnicy S. wydało w dniu [...] lipca 2014 r. decyzje administracyjne. Decyzje te zostały przekazane Poczcie Polskiej do doręczenia T. G. i zostały z mocy art. 44 § 4 k.p.a. skutecznie doręczone adresatce w dniu 29 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do merytorycznej kontroli sprawy sąd administracyjny zobowiązany jest do zbadania m.in. dopuszczalności skargi. Właściwość sądów administracyjnych określa art. 3 § 1 p.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a p.p.s.a. (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Środkiem zaskarżenia stanu niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. jest służące stronie zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 k.p.a.). Zarówno z treści skargi, jak i z akt administracyjnych przesłanych Sądowi przez organ nie wynika, aby takowe zażalenie zostało wniesione przez T. G.. Nie została zatem spełniona, wymagana w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a., przesłanka dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego w postaci wyczerpania środków zaskarżenia służących skarżącemu. W rozpoznawanej sprawie oznacza to, że skarga na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. powinna zostać poprzedzona wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa - w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 K.p.a. Z akt sprawy nie wynika, żeby takie wezwanie zostało skierowane do organu. W świetle art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a., zaniechanie wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa skutkuje odrzuceniem skargi na bezczynność tego organu. Skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia, tak więc nie spełniła jednego z niezbędnych warunków do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, co uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną