I SAB/Wa 585/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Przybysz (spr.) Sędziowie: WSA Dariusz Chaciński WSA Joanna Skiba Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...], oznaczoną hipotecznie jako [...], w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącej M. K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. K., reprezentowana przez adw. R. N. (dalej "Skarżąca"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku M. K. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], oznaczoną hipotecznie jako [...]. Bezczynność zarzucana organowi miała miejsce w ramach następującej sprawy. Przedmiotowa nieruchomość została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279). Na mocy art. 1 tego dekretu ww. grunt przeszedł na własność gminy W., a następnie na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz.U. Nr 14, poz. 130) stał się własnością Skarbu Państwa. Pismem z dnia 28 marca 2012 r. Skarżąca wystąpiła do Prezydenta W. z wnioskiem o zwrot przedmiotowej nieruchomości. Pismem z dnia 2 stycznia 2014 r. Skarżąca wniosła do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Pismem z dnia 10 marca 2014 r. Skarżąca cofnęła wniosek o zwrot ww. nieruchomości równocześnie wnosząc o przyznanie odszkodowania za pozbawienie faktycznej możliwości władania przedmiotową nieruchomością. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], wyznaczył Prezydentowi m.st. Warszawy termin zakończenia przedmiotowego postępowania do dnia 17 czerwca 2014 r. Wojewoda Mazowiecki pismem z dnia [...] lipca 2014 r. [...], w odpowiedzi na wniesione przez Skarżącą zażalenie z dnia 30 czerwca 2014 r. na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta W., odmówił podjęcia interwencji w sprawie ze względu na wyczerpanie przez Skarżącą środków zaskarżenia. Pismem z dnia Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przywołaną na wstępie skargę na bezczynność. Pismem z dnia 14 października 2014 r. Skarżąca została poinformowana przez Biuro Gospodarki Nieruchomościami Wydział Spraw Dekretowych i Związków Wyznaniowych Urzędu Miasta W. o przyczynach niedotrzymania terminu wyznaczonego przez Wojewodę [...]. Jednocześnie jako przewidywaną datę zakończenia postępowania wskazano dzień 31 grudnia 2014 r. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") kognicja sądu administracyjnego obejmuje między innymi kontrolę działalności administracji publicznej przez orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organu w przypadku, gdy nie wydają decyzji administracyjnej w sprawach indywidualnych, podlegających załatwieniu w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozpatrując skargę na bezczynność sąd kontroluje, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. oraz czy zwłoka w załatwieniu sprawy przekroczyła terminy określone w przepisach prawa. Zatem skarga wniesiona w tym trybie jest środkiem dyscyplinującym organy administracji publicznej do terminowego załatwienia spraw, mającym na celu wyeliminowanie stanu bezczynności organu i doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. Należy zauważyć, że skarżąca zarzuca Prezydentowi W. bezczynność w rozpatrzeniu wniosku o przyznanie odszkodowania. Ponadto skarżąca wyczerpała tryb poprzedzający wniesienie skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 52 p.p.s.a., ponieważ w dniu 2 stycznia 2014 r. skarżąca wniosła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, rozpatrzone postanowieniem Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r., jak również w dniu 30 czerwca 2014 r. wniosła kolejne zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta W. Wskazać należy, że realizacja zasady ogólnej szybkości i racjonalnego postępowania jest zagwarantowana przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy zgodnie z art. 12 § 1 K.p.a., ale także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i 77 § 1 K.p.a. W rozpoznawanej sprawie oznaczało to obowiązek podjęcia celowych działań zmierzających do rozpoznania bez zbędnej zwłoki wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], oznaczoną hipotecznie jako "[...]". Skarżąca pismem z dnia 10 marca 2014 r. cofnęła wniosek o zwrot ww. nieruchomości równocześnie wnosząc o przyznanie odszkodowania za pozbawienie faktycznej możliwości władania przedmiotową nieruchomością. W związku z tym, po stronie organu istniał obowiązek załatwienia, bez zbędnej zwłoki, sprawy administracyjnej, w terminie określonym w art. 35 § 1 i 3 K.p.a. W przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. organ powinien zawiadomić o tym strony, podając przyczyny zwłoki oraz wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 K.p.a.). Prezydent W. w piśmie z dnia 14 października 2014 r. informując Skarżącą o przyczynach niedochowania uprzednio wyznaczonego terminu rozpatrzenia sprawy wskazał jako przewidywaną datę zakończenia przedmiotowego postępowania dzień 31 grudnia 2014 r. Również i ten termin nie został dotrzymany. Nie został również wyznaczony nowy termin rozpatrzenia sprawy. Nawiązując do powyższych rozważań stwierdzić należy, że organ administracji publicznej zmierza do załatwienia sprawy, jeżeli prowadzi postępowanie zgodnie ze standardami wskazanymi w powołanych przepisach. Jeżeli tak nie jest, to występuje przypadek niezałatwienia sprawy w terminie, a więc pozostawanie przez organ w bezczynności. Zatem organ pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub wyznaczonym w myśl art. 36 § 1 K.p.a. Odnosząc powyższy pogląd prawny do okoliczności rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że w dacie wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność organu, tj. w dniu 8 sierpnia 2014 r. (data prezentaty), organ nie wydał jeszcze rozstrzygnięcia w sprawie – pomimo przekroczenia ustawowego terminu rozpatrzenia sprawy i niewyznaczenia nowego terminu, jak również nie wydał postanowienia o zawieszeniu postępowania. Oznacza to, że organ pozostawał wówczas w bezczynności. Organ pozostawał również w bezczynności w dacie orzekania przez sąd. W konsekwencji stało się konieczne zobowiązanie Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. W ocenie Sądu termin trzech miesięcy wyznaczony na rozpoznanie ww. wniosku jest odpowiedni w okolicznościach rozpatrywanej sprawy. W ocenie Sądu bezczynność organu w rozpoznawanej sprawie nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a. Oceniając tę okoliczność należy mieć na uwadze, iż niewątpliwie organ przekroczył terminy ustawowe określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, jednakże przekroczenie to nie jest znaczne, pamiętając o zmianie przedmiotu postępowania dokonanej pismem Skarżącej z dnia 10 marca 2014 r. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a.