I SAB/Wa 585/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska, Sędziowie sędzia WSA Dorota Apostolidis, sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 marca 2018 r. sprawy ze skargi B. G. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z dnia 2 września 2016 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. hip [...] dz. nr [...] - w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącej B. G. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. B. G. (Skarżąca), reprezentowana przez radcę prawnego P. J. pismem z 21 września 2017 r. (data wpływu do Sądu 8 grudnia 2017 r.) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] (Prezydent) w przedmiocie rozpoznania wniosku z 2 września 2016 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip [...] dz. nr [...], wnosząc o: 1. zobowiązanie Prezydenta do rozpoznania sprawy w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyjaśniła że wnioskiem z 2 września 2016 r., wystąpiła o przyznanie odszkodowania za ww. nieruchomość. Skarżąca wskazała również, że Prezydent dopiero pismem z 19 stycznia 2017 r., czyli po upływie terminu określonego w K.p.a. dla spraw szczególnie skomplikowanych poinformował, że sprawa znajduje się na etapie gromadzenia niezbędnej dokumentacji. Jednocześnie wobec wielokrotnych zapytań kierowanych do organu Skarżąca 30 czerwca 2017 r. wniosła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Wojewoda [...] rozpatrując powyższe zażalenie postanowieniem z [...] września 2017 r. uznał zażalenie za nieuzasadnione. Do dnia wniesienia skargi decyzja nie została wydana oraz nie wskazano terminu jej zakończenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.). powoływanej dalej jako "P.p.s.a." sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z §1a powołanego przepisu, Sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 K.p.a. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Wniosek Skarżącej z 2 września 2016 r. o przyznanie odszkodowania do dnia wydania wyroku nie został rozstrzygnięty, co skutkowało koniecznością zobowiązania organu do jego rozpoznania. W ocenie Sądu, uwzględniając charakter sprawy, uznać należało, że odpowiednim terminem do załatwienia sprawy będzie termin trzech miesięcy od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Analizując kwestię, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa Sąd miał na względnie następujące okoliczności faktyczne. Z akt administracyjnych wynika, że organ po otrzymaniu wniosku Skarżącej w dniu 8 września 2016 r., pismem z 7 października 2016 r. zwrócił się o nadesłanie akt własnościowych i lokalizacyjnych przedmiotowej nieruchomości. Kolejnym pismem z 19 stycznia 2017 r. ponownie zwrócił się o nadesłanie akt lokalizacyjnych oraz ewentualnych decyzji komunalizacyjnych dotyczących przedmiotowej nieruchomości. Pismem z tej samej daty poinformował pełnomocnika skarżącej o gromadzeniu dokumentacji sprawy oraz zwrócił się do Archiwum Państwowego [...]. Pismem z 26 stycznia 2107 r. organ uzyskał informację, że Wydział Architektury i Budownictwa [...] przeprowadzi kwerendę w przedmiocie decyzji lokalizacyjnych oraz pozwoleń na budowę. Odpowiedź z Archiwum otrzymał 27 lutego 2017 r. Następnie 11 lipca 2017 r. organ zwrócił się o nadesłanie map przedmiotowej nieruchomości oraz informacji z ewidencji gruntów. Powyższe dokumenty wpłynęły do organu 2 sierpnia 2017 r., a 9 sierpnia 2017 r. organ ponownie zwrócił się do Wydział Architektury i Budownictwa [...] o nadesłanie kolejnych informacji. W świetle tych okoliczności Sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała jednakże cech rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a w związku z art. 119 pkt 4 P.p.s.a. orzekł jak pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania (punkt 3 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. zasądzając na rzecz Skarżącej 100 złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 złotych i 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, to jest łącznie zasądzając na kwotę 597 złotych.