I SAB/Wa 590/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie: WSA Anna Wesołowska WSA Tomasz Szmydt Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi I. R. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku I. R. z dnia 17 lutego 2009 r. o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej 1. umarza postępowanie sądowe w części dotyczącej zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku I. R. z dnia 17 lutego 2009 r.; 2. stwierdza, że przewlekłość postępowania prowadzonego przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącej I. R. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. R. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Ministra Infrastruktury i Rozwoju, a wcześniej Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozP. wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego oraz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z uzasadnienia skargi oraz akt sprawy wynika, że Prezydium Rady Narodowej miasta [...] orzeczeniem z dnia [...] grudnia 1960 r. nr [...] wywłaszczyło m.in. nieruchomość położoną w [...], oznaczoną jako parcela nr [...], o powierzchni 602 m2, stanowiącą współwłasność A. i S. małżonków M., a faktycznie ich spadkobierców: H. T., M. M., F. M., K. M., C. M., J. S., W. S., E. S., P. S. i W. S.. Pismem z dnia 17 lutego 2009 r. I. R. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności powołanego orzeczenia wywłaszczeniowego z dnia 7 grudnia 1960 r. w części dotyczącej przedmiotowej nieruchomości. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] umorzył postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności powołanego orzeczenia, w uzasadnieniu podnosząc, że nie jest organem niewłaściwym w sprawie, co skutkuje bezprzedmiotowością postępowania. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem I. R. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją organu nadzoru z dnia [...] listopada 2011 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie do czasu otrzymania prawomocnego postanowienia sądu o nabyciu spadku lub zarejestrowanego notarialnego aktu poświadczenia dziedziczenia po M. S.. Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odmówił podjęcia, na wniosek I. R., postępowania w przedmiotowej sprawie. Następnie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. podjął z urzędu przedmiotowe postępowanie nadzorcze z uwagi na nadesłanie odpisu postanowienia sądu o nabyciu spadku po M. S.. I. R. pismami z dnia 16 lutego 2014 r. oraz 29 kwietnia 2014 r. wezwała organ nadzoru, w trybie art. 37 § 1 kpa, do usunięcia naruszenia prawa w związku z niezałatwieniem sprawy rozpatrzenia jej wniosków. Następnie I. R. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Ministra Infrastruktury i Rozwoju, a wcześniej Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozP. jej wniosku z dnia 17 lutego 2009 r. oraz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. o umorzeniu postępowania nieważnościowego jako bezprzedmiotowego. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła organowi nadzoru rażące naruszenie art. 35 § 3 kpa poprzez prowadzenie sprawy z przekroczeniem określonych w tym przepisie terminów. Uzasadniając swoją skargę wskazała, że swój pierwotny wniosek skierowała jeszcze do Ministerstwa Infrastruktury w lutym 2009 r., informując jednocześnie na wezwanie organu o wszystkich spadkodawcach oraz załączając aktualne odpisy z księgi wieczystej. W ocenie skarżącej organ nadzoru w trakcie postępowania wykonywał czynności prowadzące do dublowania będących już w jego posiadaniu dokumentów i w sposób opieszały dokonywał ich analizy, co ostatecznie skutkowało wydaniem po ponad dwóch latach decyzji, w której stwierdził on swoją niewłaściwość, która to kwestia powinna zostać ustalona przez organ w pierwszej kolejności. Ponadto zdaniem skarżącej opieszałe postępowanie organu doprowadziło do sytuacji, w której z uwagi na śmierć jednego z uczestników postępowania zaistniała konieczność zawieszenia postępowania, a jednocześnie pomimo przedstawienia przez skarżącą informacji o ustaleniu praw spadkowych, postępowanie zostało przez organ nadzoru podjęte dopiero po upływie kolejnych 8 miesięcy. Zdaniem skarżącej organ w sposób nieuzasadniony poszerzył grono uczestników postępowania o osoby, które obecnie są właścicielami lokali posadowionych na gruncie, którego dotyczyło kwestionowane orzeczenie Prezydium Rady Narodowej. W ocenie skarżącej postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone z rażącym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w sposób oczywiście przewlekły i nieusprawiedliwiony żadnymi okolicznościami nadzwyczajnymi, wobec czego zasadnym jest stwierdzenie tych uchybień, o co I. R. wniosła w skardze. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie argumentując, że długotrwałość przedmiotowego postępowania wynikała w pierwszej kolejności z konieczności ustalenia właściwości organu do załatwienia sprawy wobec pojawiających się rozbieżności w doktrynie i orzecznictwie w tej kwestii, a następnie z faktu śmierci jednego z uczestników postępowania. Nadto w związku z ustaleniem, że przymiot strony w niniejszym postępowaniu posiadają również właściciele lokali posadowionych obecnie na przedmiotowej nieruchomości, niezbędnym stało się ustalenie aktualnego kręgu uczestników postępowania. Jako kolejną przyczynę wydłużenia czasu rozpoznawania sprawy organ nadzoru wskazał skomplikowaną naturę postępowań rewindykacyjnych, a także zmiany organizacyjne oraz kadrowe w jednostce zajmującej się sprawą. W piśmie procesowym będącym odpowiedzią na odpowiedź na skargę I. R. podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Minister Infrastruktury i Rozwoju przy piśmie z dnia 15 stycznia 2015 r. nadesłał wydaną dnia [...] stycznia 2015 r. decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2011 r. o umorzeniu postępowania i równocześnie odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego Prezydium Rady Narodowej miasta P. z dnia [...] grudnia 1960 r. we wnioskowanej części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Przedmiotem rozpatrywanej skargi jest bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie przez organ nadzoru postępowania w przedmiocie rozP. wniosku z dnia 17 lutego 2009 r. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej miasta P. z dnia [...] grudnia 1960 r. w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako parcela nr [...] oraz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r. o umorzeniu postępowania nadzorczego jako bezprzedmiotowego. W związku z tym przypomnieć należy, że zgodnie z art. 149 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nadto zgodnie z art. 12 § 1 kpa organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Stosownie do treści art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 kpa). Pod pojęciem "załatwienie sprawy" trzeba przy tym rozumieć wydanie w sprawie rozstrzygnięcia merytorycznego lub formalnoprawnego kończącego postępowanie administracyjne w rozpatrywanej przez organ sprawie. W myśl art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa). Instytucja skargi na bezczynne lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostawał w stanie bezczynności lub prowadził postępowanie w sposób przewlekły. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Wyjaśnić również należy, że najczęściej pod pojęciem "bezczynności" rozumie się stan, w którym organ nie załatwia sprawy w określonym ustawowo terminie (patrz wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016 oraz J. P. Tarno, "Bezczynność organu a przewlekłe prowadzenie postępowania", w: Casus 2013, nr 3 (69) str. 11 oraz podana tam literatura, także R. Suwaj, "Sądowa ochrona przed bezczynnością administracji publicznej, Wyd. Warszawa: Wolters Kluwer Polska, 2014 , str. 216). W przypadku skargi na bezczynność, przedmiotem sądowej kontroli jest zatem nie określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć określone działanie w określonej formie i terminie. Dla stwierdzenia stanu bezczynności postępowania nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie. Badając zasadność takiej skargi Sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. Przez pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (patrz np. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12 oraz J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 5. Warszawa 2012, s. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 69-70), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, s. 238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Różnice powyższe znajdują wyraz w różnych środkach prawnych służących przeciwdziałaniu bezczynności i przewlekłemu prowadzeniu postępowania, środkom tym przyświecają bowiem różne cele. W przypadku bezczynności chodzi przede wszystkim o doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie. Uznając zatem skargę na bezczynność organu za zasadną, Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu we wskazanym terminie (art. 149 § 1 zd.1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Takie rozstrzygnięcie Sądu zapaść może wyłącznie do czasu wydania decyzji lub dokonania czynności w sprawie. Z kolei w przypadku przewlekłego prowadzenia postępowania chodzi o uzyskanie prejudykatu warunkującego dochodzenie odszkodowania za bezprawne działania lub warunkującego odpowiedzialność majątkową funkcjonariusza publicznego za rażące naruszenie prawa (szerzej m. in. J. P. Tarno, j. w.). Rozstrzyganie w przedmiocie przewlekłości może mieć zatem miejsce w każdym czasie, bowiem jest to okoliczność faktyczna, której nie da się usunąć. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że jak wynika z pisma Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2015 r. dzień wcześniej (t.j. [...] stycznia 2015 r.) Minister wydał decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2011 r. o umorzeniu postępowania oraz odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego Prezydium Rady Narodowej miasta [...] z dnia [...] grudnia 1960 r. we wnioskowanej części. Oznacza to, że przed rozpatrzeniem przez Sąd złożonej skargi organ wydał rozstrzygnięcie w sprawie. Sąd w dniu orzekania nie mógł zatem wydać orzeczenia zobowiązującego organ do wydania aktu w określonym przez Sąd terminie. Oznacza to, że wniesiona do Sądu skarga na bezczynność organu nadzoru stała się bezprzedmiotowa, a w tym zakresie postępowanie musiało zostać umorzone. Ustanie bowiem bezczynności przed datą rozstrzygania przez Sąd czyni niemożliwym uwzględnienie skargi w ramach uprawnień Sądu wynikających z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, także w sytuacji, gdy decyzja lub inny akt podjęte zostały przez organ z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Sąd nie może bowiem zastosować sankcji określonej w art. 149 § 1 powołanej ustawy i zobowiązać organu do wydania aktu, który przed dniem orzekania został już wydany. W tej sytuacji do rozpatrzenia pozostała skarga w zakresie postawionego w niej zarzutu przewlekłego prowadzenia przez organ nadzoru wszczętego wnioskiem z 2009 r. postępowania nadzorczego. Skargę w tym zakresie należało uznać za uzasadnioną, albowiem działanie organu w sposób znaczący odbiegało od opisanych powyżej norm postępowania administracyjnego, w szczególności zasady określonej w art. 12 kpa. Na wstępie warto jednak wyjaśnić, że w ocenie Sądu organ nie tyle podejmował zbędne czynności – co sugeruje skarżąca – co podejmował je z nieuzasadnionych powodów w sposób przewlekły, powolny. Sąd zgadza się z wyrażonym przez organ w odpowiedzi na skargę poglądem, że zasada czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 § 1 kpa) wymagała prawidłowego ustalenia kręgu podmiotów potencjalnie objętych skutkami wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej miasta [...] z dnia [...] grudnia 1960 r. Właśnie ze względu na potencjalne skutki wydania decyzji obecni właściciele lokali posadowionych na przedmiotowej nieruchomości mają prawo mieć wiedzę o toczącym się postępowaniu. Nie miała więc racji skarżąca twierdząc, że poszerzanie kręgu uczestników postępowania jest niezrozumiałe, bo nie mogą oni mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia organu. Jednakże zgodzić należy się z argumentami skarżącej zawartymi w złożonej skardze, dotyczącymi nieuzasadnionego, prawie 6-letniego (od 17 lutego 2009 r. do 14 stycznia 2015 r.), czasu prowadzenia postępowania nadzorczego. Już sam fakt, że skarżącą na przestrzeni całego postępowania nadzorczego pięciokrotnie była informowana przez Ministra o przedłużeniu przewidywanego terminu rozpatrzenia sprawy – pismami z dnia: 30 lipca 2010 r., 9 grudnia 2010 r., 13 stycznia 2012 r., 11 lutego 2014 r. oraz 17 kwietnia 2014 r. – w zestawieniu z sekwencją czasową ich wydawania oraz okolicznością, że żaden ze wskazanych terminów nie został dotrzymany, wskazuje na poważne a wręcz rażące naruszenie wyrażonej w art. 8 kpa zasady budowania zaufania do organów administracji publicznej. Także fakt, że sama merytoryczna decyzja została wydana ponad trzy miesiące po złożeniu skargi, na 5 dni przed terminem rozprawy również stanowi dowód na przewlekłe postępowanie Ministra. Ponadto Sąd zauważa, że sposób procedowania w niniejszej sprawie nie usprawiedliwiał w żaden sposób faktu niedotrzymywania terminów, które organ sam wyznaczył. Minister w dniu 13 marca 2009 r. zwrócił się do wnioskodawczyni o przedstawienie dokumentów poświadczających następstwo prawne byłych właścicieli wywłaszczonej nieruchomości. Na to pismo skarżąca odpowiedziała pismem z dnia 24 marca 2009 r., wskazując adresy spadkobierców oraz udowadniając własne następstwo prawne. Jednakże kolejną czynność zmierzającą do ustalenia kręgu uczestników postępowania organ nadzoru podjął dopiero po 16 miesiącach, czyli w dniu 6 lipca 2010 r. zwracając się do wskazanych przez wnioskującą osób o potwierdzenie swojego spadkobrania po byłych właścicielach nieruchomości. Następnie po nadesłaniu stosownych postanowień sądowych w lipcu 2010 r. oraz uzyskaniu we wrześniu 2010 r. z Sądu Rejonowego [...] VI Wydział Ksiąg Wieczystych kopii postanowień stanowiących podstawę dokonania wpisu do księgi wieczystej organ w grudniu 2010 r. ponownie zwrócił się do uczestników postępowania w celu ustalenia kolejnych następców prawnych uczestników postępowania. Kolejne pisma w tej sprawie były kierowane w dniu 25 stycznia 2011 r. i dotyczyły wskazanych już wcześniej spadkodawców, a żądane dokumenty zostały uzyskane w lutym 2011 r. Praktycznie w tym momencie organ znał już wszystkich aktualnych spadkobierców byłych współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości. Pomimo tego decyzja I instancji, umarzająca postępowanie z uwagi na niewłaściwość organu, została wydana dopiero po 9 miesiącach, czyli w dniu [...] listopada 2011 r. Już na tym etapie da się wyróżnić rażąco długie okresy bezczynności organu, co do których nie można znaleźć żadnego merytorycznego uzasadnienia. Nie wiadomo bowiem, czemu Minister przystąpił do weryfikacji kręgu uczestników postępowania dopiero po upływie jednego roku i trzech miesięcy od uzyskania informacji od wnioskodawczyni. Brak również powodów dla wydania przez organ decyzji o umorzeniu postępowania dopiero po 9 miesiącach od uzyskania ostatnich potrzebnych organowi dokumentów w sprawie, pomimo dwukrotnego pisemnego zasygnalizowania przez I. R. o przekroczeniu terminów zakreślonych przez organ administracji oraz przepisy kpa. Nie zgadzając się z umorzeniem postępowania nadzorczego I. R. w ustawowym terminie złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją organu nadzoru z dnia [...] listopada 2011 r. Z uwagi na śmierć jednego z uczestników postępowania Minister w dniu [...] maja 2012 r. wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania do czasu otrzymania prawomocnego postanowienia właściwego sądu o nabyciu spadku lub zarejestrowanego notarialnie poświadczenia dziedziczenia po M. S.. Dokument taki został przez organ nadzoru uzyskany w czerwcu 2013 r., a w dniu [...] lipca 2013 r. wydano postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Kolejne czynności w sprawie Minister podjął jednak dopiero po upływie kolejnych 7 miesięcy, czyli w dniu 11 lutego 2014 r. zwracając się do Archiwum Akt Nowych w [...] o nadesłanie akt archiwalnych dotyczących zezwolenia Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów z dnia [...] lutego 1957 r. nr [...], a także zwracając się do Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego w [...] o udzielenie informacji na temat stanu prawnego nieruchomości będącej przedmiotem postępowania, które to dokumenty organ ostatecznie otrzymał w dniu 10 marca 2014 r. W kwietniu 2014 r. organ ustalił pełny krąg uczestników postępowania i pismem z dnia 17 kwietnia 2014 r. poinformował o zgromadzeniu materiału dowodowego oraz wyznaczył termin rozstrzygnięcia sprawy na dzień 30 czerwca 2014 r. Jak wyżej wskazano, był to piąty wyznaczony termin w sprawie i nie został on dotrzymany, a efektem powyższego była aktualnie rozpatrywana skarga do Sądu. Wszystkie wskazane powyżej okoliczności przemawiają za uznaniem, że w sprawie wystąpiła przewlekłość. Natomiast długotrwałe okresy bez podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności pomimo braku obiektywnych przeszkód, a także przesadnie rozciągnięte w czasie ustalanie przez organ nadzoru kręgu uczestników, szczególnie w trakcie rozpoznawania wniosku w I instancji, uzasadniają stwierdzenie, że przewlekłość owa miała miejsce w stopniu rażącym. Nie można przy tym uznać za zasadne tłumaczeń organu dotyczących zmian organizacyjnych wynikłych z przekształcenia Ministerstwa, jak również tych dotyczących braków kadrowych w wydziale zajmującym się sprawami rewindykacyjnymi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym problemy organizacyjne organu administracji nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla uchybień w postępowaniu w stosunku do obywateli. To po stronie organu leży obowiązek takiego zorganizowania pracy, by sprawnie wykonywał powierzone mu prawem obowiązki. Tym bardziej, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z postępowaniem prowadzonym przed naczelnym organem administracji przez prawie 6 lat. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) stwierdził rażącą przewlekłość postępowania prowadzonego przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju. W zakresie zobowiązania organu do wydania aktu lub dokonania czynności wobec wydania przez organ w dniu [...] stycznia 2015 r. decyzji administracyjnej Sąd na postawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy postępowanie umorzył. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.