I SAB/Wa 6/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. J. na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. L. J. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie wydania zaświadczenia. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że Prezydent m. st. Warszawy dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie wydania zaświadczenia z 22 sierpnia 2022 r. Ponadto, skarżący wniósł o stwierdzenie, że bezczynność i przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, stwierdzenie, że doręczenie zaświadczenia z 22 sierpnia 2022 r. było nieskuteczne. Skarżący wniósł także o przyznanie na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości 4 897,53 zł oraz o zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżący w postępowaniu o wydanie zaświadczenia nie wniósł do właściwego organu ponaglenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi, poprzedzone jest każdorazowo analizą jej dopuszczalności, mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia, o których mowa w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Z kolei art. 53 § 2b P.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że prawidłowe wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Zgodnie z powyższym, należy uznać, że wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. W konsekwencji, jeżeli strona skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego środka zaskarżenia, to skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 28 października 2016 r. sygn. akt I OSK 125/15, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Jak wynika z akt administracyjnych oraz z odpowiedzi na skargę złożonej przez Prezydenta m. st. Warszawy Strona przed wniesieniem niniejszej skargi nie wniosła ponaglenia, a zatem nie wyczerpała służących jej środków zaskarżenia. W tym stanie rzeczy, Sąd uznając skargę za niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł o jej odrzuceniu. W zakresie kosztów zwróconych w pkt 2 postanowienia Sąd działał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.