I SAB/Wa 60/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska (spr.) Sędzia WSA Bogdan Wolski Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r. sprawy ze skargi R. W. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie przekazania skarg do właściwego organu postanawia: odrzucić skargę. Skarżący R. W. w skardze z 4 lutego 2009 r. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów wniósł o zobowiązanie tego organu do wydania postanowienia o przekazaniu skarg zgodnie z właściwością i wyznaczenie terminów do rozpoznania i załatwienia skarg przez organ do tego uprawniony oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż 9 stycznia 2009 r. wniósł do Prezesa Rady Ministrów dwie skargi na rozstrzygnięcia Wojewody [...], tj.: - pismo Wojewody [...] Nr [...] z 6 stycznia 2009 r. jako odpowiedź na jego wniosek z 19 grudnia 2008 r., - pismo Wojewody [...] Nr [...] z 6 stycznia 2009 r. jako odpowiedź na jego wniosek z dnia 20 grudnia 2008 r. Skarżący podniósł, iż w dniu 28 stycznia 2009 r. w odpowiedzi na skargi skierowane do Prezesa Rady Ministrów otrzymał pismo z Departamentu Skarg, Wniosków i Obsługi Rady do spraw Uchodźców z dnia 22 stycznia 2009 r., którego kopię załączył do skargi. W ocenie skarżącego organ administracji niewłaściwy w sprawie, stosownie do art. 65 § 1 k.p.a., ma obowiązek niezwłocznie przekazać wniosek strony właściwemu organowi. Nieprzekazanie wniosku strony innemu, właściwemu w sprawie organowi administracji uprawnia stronę do złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na bezczynność organu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 1998 r. sygn. akt IV SAB 145/97). W odpowiedzi na skargę Prezes Rady Ministrów wniósł o jej odrzucenie. Organ wskazał, iż skarżący wniósł skargę w sprawie, w której rozstrzygnięcie nie należało do kompetencji Prezesa Rady Ministrów. Jak wynika bowiem z treści skargi z 9 stycznia 2009 r., której niezałatwienie zarzuca skarżący organowi, skarga ta złożona została w trybie określonym rozdziale II działu VIII k.p.a. Ponieważ Prezes Rady Ministrów nie jest właściwy dla załatwienia sprawy, pismem z 22 stycznia 2009 r. wskazano skarżącemu, stosownie do treści przepisu art. 231 in fine k.p.a. organ właściwy, do którego może skierować sprawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Jak wskazuje na to treść przedmiotowej skargi, a także materiał dokumentacyjny nadesłany przez organ, dotyczy ona skarg powszechnych (tzw. skarg obywatelskich), wnoszonych do tego organu w trybie przepisów art. 221 - 256 k.p.a. w sytuacji, gdy nie toczy się żadne postępowanie administracyjne. Zgodnie z treścią przepisu art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sąd obejmuje orzekanie w sprawach skarg dotyczących katalogu spraw wymienionych w tym przepisie. Wśród spraw objętych kognicją sądu administracyjnego nie jest jednak wymieniona kategoria skargi powszechnej, uregulowanej w dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego (art. 221 - 256 k.p.a.), co jednoznacznie przesądza o tym, że w niniejszej sprawie wniesienie skargi do sądu administracyjnej było niedopuszczalne. Z tego powodu nie było dopuszczalne również wniesienie skargi na bezczynność organu. Warto w tym miejscu przywołać postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2000 r. sygn. akt III SAB 108/99 (lex nr 48017), w którym to orzeczeniu Sąd stwierdził, że skargą do sądu nie jest objęte postępowanie dotyczące skarg i wniosków uregulowane w dziale VIII k.p.a. (art. 221 - 256). W takim postępowaniu nie rozstrzyga się bowiem konkretnej sprawy administracyjnej. Konsekwencją tego jest niedopuszczalność złożenia skargi na bezczynność organu. Wypada podkreślić, że obecny stan prawny jest - pod tym względem - kontynuacją poprzedniej regulacji, która obowiązywała pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) i stąd istnieje możliwość zastosowania aktualnie poprzedniego orzecznictwa. Podnieść należy, że - jak wynika z akt sprawy - obecnie nie toczy się żadne postępowanie administracyjne w indywidualnej sprawie skarżącego. Przedmiotem skarg R. W. składanych do różnych organów są kwestie związane z jego żądaniem sprzedaży zabudowanej nieruchomości, w której zajmuje on jako najemca jeden lokal mieszkalny. Jednakże kwestie powyższe nie są załatwiane w trybie indywidualnej decyzji administracyjnej. Wobec tego wbrew zarzutom skargi nie ma zastosowania w niniejszej sprawie przepis art. 65 § 1 k.p.a. Przepis ten dotyczy bowiem spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Tymczasem - jak wyżej zaznaczono - wniesienie skargi powszechnej nie wszczyna samo przez się sprawy administracyjnej. W postępowaniu skargowym nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej. Dlatego domaganie się od Prezesa Rady Ministrów wydania postanowień w trybie wyżej wskazanego przepisu jest nieuzasadnione. Z załączonych przez skarżącego dokumentów, ani z materiałów przedłożonych przez organ, nie ma podstaw do innego zakwalifikowania pism kierowanych przez niego jako wyłącznie skarg powszechnych. Dlatego nie ma tu zastosowania art. 234 k.p.a. Ponadto skarżący nie jest też stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 233 k.p.a. W tej sytuacji Sąd stwierdza, że załatwienie skarg przez organ było w pełni zgodne z przepisami w działu VIII k.p.a. (art. 221 - 256). Natomiast żądania skarżącego kierowane do organu, któremu zarzuca on bezczynność nie ma żadnego umocowania prawnego w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Jego skargi mieszczą się w kategorii, do której odnosi się przepis art. 239 § 1 k.p.a. Uznane one zostały za bezzasadne i ich bezzasadność wykazano w odpowiedzi na skargę, a mimo to skarżący ponawia skargi bez wskazania nowych okoliczności, stawiając organom zarzuty i domagając się w istocie od organów podejmowania czynności nie mieszczących się w przepisach prawa, np. domaganie się przez skarżącego sprzedaży mu całego budynku w drodze bezprzetargowej. Chybione jest też powołanie się skardze na wyrok NSA z 27 września 2000 r., sygn. akt IV SAB 50/2000 i postanowienie tegoż Sądu z 26 czerwca 1998 r., sygn. akt SAB 145/97, gdyż rozstrzygnięcia te dotyczą spraw administracyjnych rozpatrywanych w formie prawnej decyzji, a więc sytuacji diametralnie różnej niż objęta niniejszą skargą. Biorąc powyższe zatem pod uwagę Sąd - z mocy przepisu art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.