I SAB/Wa 600/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędzia WSA Tomasz Szmydt Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2014 r. sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] r. o przyznanie pomocy finansowej w zakresie punktów od [...] do [...], w terminie jednego miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskiem z dnia [...] r. T. G. wystąpiła do Prezydenta W. o przyznanie zasiłku na miesiąc [...] r. obejmującego wymienione w pkt [...]-[...] pozycje, tj. bony na ciepłe posiłki do baru mlecznego, dożywianie, środki czystości i higieny osobistej, usługi kulinarne, przejazdy komunikacyjne ulgowe, kartę telefoniczną, środki na wykup leków zgodnie z receptami, środki na zakup artykułów papierniczych oraz wózka na kółkach. Prezydent W. decyzją z [...] r. nr [...] po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] r. przyznał T. G. pomoc w formie posiłku od dnia [...] r. do [...] r. przez 7 dni w tygodniu wskazując, że posiłki będą wydawane przez "[...]" w W. Skargę na bezczynność Prezydenta W. wniosła T. G. wskazując, że w związku z jej podaniem z dnia [...] r. o pomoc w miesiącu [...] nie otrzymała decyzji na poszczególne składniki wynikające z pkt [...]-[...] dotyczących niezbędnych potrzeb dla rodziny o statusie bezdomnej. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie przewidzianych prawem procedur skargowych. Jednocześnie z ostrożności procesowej w przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż podanie T. G. zostało rozstrzygnięte w decyzjach z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest dopuszczalna. Skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność organu wyczerpała środek zaskarżenia. Złożone do akt sprawy przez skarżącą pisma datowane na dzień [...] r. (data prezentaty wpływu do organu [...] r.), [...] r. (data prezentaty wpływu do organu [...] r),. [...] r. (data prezentaty wpływu do organu [...] r.) stanowią bowiem zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a. Zarówno nadana tym pismom nazwa, jak i treść wyraźnie wskazują, że strona składa zażalenia na bezczynność Prezydenta W. wobec przekroczenia terminów ustanowionych w przepisach prawa. W pismach tych skarżąca wyraźnie odnosi się do wniosku z [...] r., a zatem wniosku inicjującego postępowanie w niniejszej sprawie. Wszystkie te pisma kierowane są do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. za pośrednictwem Centrum Pomocy Społecznej. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie i - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016). Skarga na bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie treść wniosku skarżącej z dnia [...] r. obejmowała [...] pozycji. Skarga obejmowała bezczynność Prezydenta W. w zakresie rozpoznania wniosku z poz. [...]-[...]. Z akt sprawy wynika, że organ wydał decyzję jedynie w odniesieniu do pkt. [...] wniosku, albowiem decyzją z dnia [...] r. nr [...] przyznał skarżącej pomoc w formie posiłku od dnia [...] r. do [...] r. przez 7 dni w tygodniu. W pozostałym zaskarżonym zakresie tj. w odniesieniu do wniosku o przyznanie pomocy na miesiąc [...] r. dotyczącej dożywiania, środków czystości i higieny osobistej, usług kulinarnych, przejazdów ulgowych, karty telefonicznej, zakupu leków zgodnie z receptami, zakupu artykułów papierniczych organ do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie pozostawał w bezczynności, gdyż wniosku w tej części nie rozpoznał. Nie znajduje uzasadnienia twierdzenie organu, iż pozostałe decyzje z dnia [...] r. zawierają rozstrzygnięcie w pozostałym zakresie. W aktach administracyjnych sprawy znajdują się co prawda inne decyzje datowane na ten dzień, jednakże bądź to dotyczą pomocy dla skarżącej na miesiąc [...] (z wniosków z [...] i [...]r.) – decyzje o nr [...] (k. 200), [...] (k. 201), [...] (k. 202), [...] (k. 203), [...] (k. 204), [...] (k. 205), [...] (k. 206), [...] (k. 207), [...] (k. 208), [...] (k. 210), bądź też zupełnie innej osoby, tj. Ł. K. (k. 2011) – syna skarżącej. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa. Niewątpliwie postępowanie z wniosku skarżącej z dnia [...] r. poza rozpoznaniem pkt 1 wniosku przez ponad rok nie zostało zakończone. Tym samym terminy przewidziane w art. 35 k.p.a. nie zostały zachowane. Jednocześnie w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek pisma informującego skarżącą o wydłużeniu terminu rozpoznania jej wniosku i wskazaniu przyczyn opóźnienia, co stanowi rażące naruszenie obowiązku wynikającego z treści art. 36 k.p.a. Co więcej z treści odpowiedzi na skargę wynika, iż organ pozostawał w mylnym przeświadczeniu, że wniosek ten w całości rozpoznał. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, bezczynności organu miała charakter rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku.