I SAB/Wa 604/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Miernik Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2014 r. sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie zasiłku celowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata [...], tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. T. G. pismem z dnia 13 sierpnia 2013 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie pomocy w formie zasiłków celowych. Jak wynika z akt administracyjnych skarżąca wnioskiem z dnia 14 lutego 2013 r. wystąpiła do Centrum Pomocy Społecznej [...] W. o przyznanie pomocy w miesiącu marcu 2013 r. w formie: talonów do baru mlecznego na ciepłe posiłki; środków higieny osobistej i czystości; refundacji leków według recept; finansów na dożywianie. Prezydent W. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku z dnia 3 stycznia 2013 r., przyznał skarżącej pomoc w formie posiłku od dnia 22 lutego 2013 r. do dnia 31 marca 2013 r. przez 7 dni w tygodniu (cena jednego posiłku 12 zł). Posiłki wydawane będą przez Bar "[...]" w W. Decyzja ta odebrana została osobiście przez skarżącą w dniu 22 lutego 2013 r. (podpis na decyzji). Pismem z dnia 13 marca 2013 r. organ poinformował T. G., że w związku z koniecznością zweryfikowania jej sytuacji rodzinnej, w tym ustalenia, czy wnioskodawczyni nadal prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem, nie jest możliwe zachowanie terminu określonego w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a.", dlatego wniosek z dnia 14 lutego 2013 r. rozpoznany zostanie do dnia 15 kwietnia 2013 r. W dniu 2 kwietnia 2013 r. T. G. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z zażaleniem na niezałatwienie przez organ sprawy w terminie. Prezydent W. decyzjami z dnia [...] kwietnia 2013 r.: nr [...], nr [...], nr [...] odmówił skarżącej przyznania specjalnych zasiłków celowych kolejno na leki, dożywianie i zakup środków higieny osobistej i czystości. T. G. w uzupełnieniu powyższego zażalenia, pismem z dnia 17 maja 2013 r. zakwestionowała skuteczność doręczenia ww. decyzji. Wskazała, że orzeczenia te nigdy nie zostały jej przekazane do rąk własnych, czy też do wiadomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] uznało złożone zażalenie na bezczynność za nieuzasadnione, bowiem wniosek z dnia 14 lutego 2013 r. został już przez organ I instancji rozpoznany. W trybie art. 37 § 2 k.p.a. nie można natomiast stwierdzić bezczynności w wykonaniu czynności materialno-technicznej, a taką niewątpliwie jest doręczenie decyzji. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze z dnia 13 sierpnia 2013 r. skarżąca wskazała, że niewydanie jej zapadłych w sprawie decyzji jest wykroczeniem służbowym i prawnym, które naruszyło prawo skarżącej do odwołania się, jak również pozbawiło ją wiedzy co do ich uzasadnienia. Wskazała również na swoją trudną sytuację zdrowotną i materialną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że w dniach [...] marca 2013 r. i [...] kwietnia 2013 r. wydane zostały decyzje rozstrzygające wniosek skarżącej. Decyzje te zapadły po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, mającego na celu ustalić sytuację materialną, rodzinną i zdrowotną skarżącej. Decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. skarżąca odebrała osobiście, natomiast decyzje z dnia [...] kwietnia 2013 r. zostały jej przesłane na wskazany adres do korespondencji, jednak wróciły niepodjęte z adnotacją doręczyciela: "mieszkanie zamknięte, przesyłka dwukrotnie awizowana, zwrot po terminie". Organ wskazał również, że podjął próby ustalenia adresu skarżącej do doręczeń, jednak ta zastrzegła ten adres i odmówiła jego wskazania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie mogła zostać uwzględniona. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4a, a więc w sprawach ze skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Bezczynność organu zachodzi, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie - ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem czynności. Istota zaś skargi na bezczynność polega na tym, że Sąd uwzględniając ją, zgodnie z art. 149 P.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Celem wprowadzenia przez ustawodawcę do systemu polskiego prawa instytucji skargi na bezczynność była ochrona uprawnień jednostki do żądania od organu zachowania gwarantowanego jednostce przez przepis prawa. Skarga ta stanowi zatem narzędzie, przymuszające organ do podjęcia żądanego działania. Aby uznać ją za uzasadnioną organ musi pozostawać w zwłoce zarówno w dacie wniesienia skargi, jak też w dacie jej rozpoznawania przez Sąd. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie wystąpiły opisane na wstępie przesłanki, uzasadniające wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 149 P.p.s.a. Przedmiotem skargi T. G. jest bezczynność Prezydenta W., polegająca na nierozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 14 lutego 2013 r. o przyznanie pomocy w miesiącu marcu 2013 r. w formie: talonów do baru mlecznego na ciepłe posiłki; środków higieny osobistej i czystości; refundacji leków według recept; finansów na dożywianie. Z akt sprawy wynika jednak, że wniosek o przyznanie ciepłych posiłków rozpoznany został przez Prezydenta W. już decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], poprzez przyznanie skarżącej posiłków od dnia 22 lutego 2013 r. do dnia 31 marca 2013 r. przez 7 dni w tygodniu (cena jednego posiłku 12 zł), które wydawane miały być przez Bar "[...]" w W. Decyzja ta odebrana została osobiście przez skarżącą w dniu 22 lutego 2013 r. (podpis na decyzji). W ocenie Sądu bez znaczenia jest przy tym fakt, że w sentencji ww. decyzji wskazano, iż dotyczyła ona wniosku skarżącej z dnia 3 stycznia 2013 r., w sytuacji gdy wniosek z dnia 14 lutego 2013 r. dotyczył przyznania tego samego świadczenia, na okres uwzględniony właśnie w tej decyzji, tj. marzec 2013 r. Z kolei pozostałe żądania skarżącej, zawarte we wniosku z dnia 14 lutego 2013 r., rozpoznane zostały przez Prezydenta W. trzema decyzjami z dnia z dnia [...] kwietnia 2013 r., którymi organ odmówił skarżącej przyznania specjalnych zasiłków celowych kolejno na leki, dożywianie i zakup środków higieny osobistej i czystości. W tym stanie rzeczy nie sposób uznać, by organ administracji publicznej w dniu wniesienia skargi do Sądu, jak również w dniu orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie, pozostawał w zwłoce w załatwieniu wniosku skarżącej. W tej sytuacji skarga jest całkowicie bezzasadna. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 tej ustawy oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).