I SAB/Wa 62/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Emilia Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia odrzucić skargę. A. Z., pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2010 r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że przed wniesieniem skargi skarżąca nie wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, wymaganego na podstawie art. 37 § 1 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Podkreślić należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skarg na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., nadanym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 6, poz. 18) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z analizy akt rozpoznawanej sprawy skarżąca przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] października 2010 r. nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa – nie wystąpiła do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skarga jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Przy czym zaznaczyć trzeba, że przedstawione przez skarżącą w odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] marca 2012 r. pismo "zażalenie" z dnia [...] marca 2010 r., skierowane do Ministra Infrastruktury, nie stanowi spełnienia wymogu, o którym mowa w powołanym wyżej art. 37 § 1 kpa. Przedmiotowe pismo pochodzi bowiem sprzed daty złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] października 2010 r., a nie ulega wątpliwości, że stosowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powinno zostać złożone jako reakcja na bezczynność Ministra w przedmiocie rozpoznania przedmiotowego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.