I SAB/Wa 627/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie wydania postanowienia trybie art. 37 § 2 kpa postanawia: odrzucić skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę M. M. z dnia 21 września 2012 r., wyrokiem z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 445/12 stwierdził, że przewlekłość Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w prowadzeniu postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W pkt 2 wyroku oddalił skargę na przewlekłość ww. organu w prowadzeniu postępowania w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu. Wyrokiem z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1495/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że skarżący w ww. skardze zaskarżył przewlekłość postępowania organu w wydaniu decyzji oraz jego bezczynność w wydaniu rozstrzygnięcia na podstawie art. 37 § 2 kpa. W związku z powyższymi zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w wyroku z dnia 11 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyłączył z uprzednio wskazanej skargi skargę na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w wydaniu postanowienia w trybie art. 37 § 2 kpa. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Stosownie zatem do treści art. 3 § 2 pkt 8 ppsa. możliwe jest wniesienie skargi na bezczynność organu, lecz jedynie w przypadkach, o których mowa w pkt 1–4a powołanego artykułu. Inaczej mówiąc skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu można wnieść, jeżeli organ był zobowiązany do podjęcia aktu lub czynności w jednej z form wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Ministra w wydaniu postanowienia trybie art. 37 § 2 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ, uznając zażalenie (w niniejszym przypadku wezwanie do usunięcia naruszenia prawa) za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wobec powyższego konsekwencją rozpoznawania przez organy administracji publicznej wyższego stopnia takiego wezwania, w przypadku uznania go za uzasadnione, winno być wydanie postanowienia, o jakim mowa w art. 37 § 2 kpa, a więc wyznaczającego dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządzającego wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. Na postanowienie to nie służy zażalenie. Orzeczenia takie nie kończą również postępowania, ani nie rozstrzygają sprawy co do istoty - wobec tego nie należą one do kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ppsa. Stosownie zatem do treści ww. przepisów art. 3 § 2 pkt 8 ppsa skarga na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w wydaniu postanowienia w trybie art. 37 § 2 kpa jest niedopuszczalna. W związku z powyższym Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.