I SAB/Wa 64/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Marciniak po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz M. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość [...] położona przy ul. [...], hip. nr [...]. Uprzednio wyrokiem z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 358/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na skutek skargi L. S. zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. dawniej przy ul. [...], ozn. hip. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Sytuacja, o której mowa w powołanym przepisie, zachodzi wówczas, gdy wcześniej złożona skarga, w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami, jest rozpoznawana merytorycznie lub nastąpiło już wcześniejsze merytoryczne prawomocne rozpoznanie skargi (res iudicata), w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami. Przy ustalaniu tożsamości sprawy należy brać pod uwagę element podmiotowy i przedmiotowy, przy czym tożsamość podmiotowa, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Stąd badając, czy wskazana zasada została naruszona, sąd administracyjny analizuje: co jest przedmiotem sprawy i jakie występują strony. Jeżeli dojdzie do przekonania, że sprawa "o to samo" między tymi samymi stronami została już rozstrzygnięta, zobowiązany jest do odrzucenia skargi (por. postanowienie NSA z 3 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 387/11 oraz postanowienie NSA z 28 lipca 2017 r. sygn. akt I OZ 1133/17; dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Kierując się powyższym Sąd zauważa, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 358/12 po rozpoznaniu skargi L. S. na bezczynność Prezydenta W. zobowiązał ten organ do rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. dawniej przy ul. [...], ozn. hip. [...] oraz stwierdził, że bezczynność Prezydenta W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z treści powołanego wyroku wynika, że przedmiotem kontroli Sądu było rozpoznanie przez Prezydenta W. sprawy. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], oznaczoną hip. [...]. Przedmiotem skargi z dnia [...] stycznia 2019 r. jest zaś postępowanie organu w zakresie rozpoznania tego wniosku. Zarówno w sprawie niniejszej, jak i zakończonej tym wyrokiem przedmiot sprawy był więc tożsamy. Ponadto zauważyć należy, że zarówno w sprawie I SAB/Wa 358/12, jak i w sprawie niniejszej zachodzi tożsamość podmiotowa. Podmiotem praw i obowiązków w sprawie I SAB/Wa 358/12 był organ – Prezydent W. oraz obok skarżącego L. S. również pozostałe strony postępowania administracyjnego zainicjowanego ww. wnioskiem w tym M. S. Określenie zawarte w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. "pomiędzy tymi samymi stronami", należy rozumieć w ten sposób, że występuje ona nie tylko w odniesieniu do skarżącego i strony przeciwnej (art. 32 p.p.s.a.), ale także w stosunku do innych uczestników postępowania. Powołany uprzednio wyrok stał się prawomocny z dniem z dniem 12 lutego 2013 r., zaś akta administracyjne, wraz z odpisem prawomocnego wyroku, zostały zwrócone do organu. Powyższe dowodzi, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność jest tożsama zarówno pod względem podmiotów jak i przedmiotu ze skargą rozpoznaną powyższym prawomocnym wyrokiem. Sprawa objęta przedmiotową skargą została już prawomocnie osądzona. Wskazać przy tym należy, że to Sąd określa, czy w sprawie wystąpiła bezczynność, czy też przewlekłość postępowania. Przedmiot postępowania zarówno w sprawie ze skargi zarówno na bezczynność, jak i w sprawie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, stanowi bowiem zasadniczo ustalenie, czy zachodzi potrzeba zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. W obu przypadkach sąd administracyjny dysponuje tymi samymi środkami prawnymi, a ich zastosowanie jest zaś obowiązkowe w razie stwierdzenia jakiejkolwiek postaci niesprawnego funkcjonowania organu, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów i wniosków oraz podstawy prawnej (por. wyrok NSA z 5 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 709/12). Zaznaczyć należy, że w razie niewykonania przez organ wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, strona może wnieść skargę żądając wymierzenia temu organowi grzywny (art. 154 § 1 p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę w tym przedmiocie ocenia czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ po wydaniu wyroku miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. To właśnie w tym postępowaniu Sąd jest władny ocenić czy po wydaniu wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwił sprawę, czy też wciąż pozostaje bezczynny lub w dalszym ciągu przewlekle prowadzi sprawę. Zaznaczyć wymaga, że skarżący może wnieść do sądu administracyjnego skargę na niewykonanie zapadłego uprzednio wyroku, po dokonaniu wezwania Prezydenta do jego wykonania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 sentencji postanowienia znalazło swoje oparcie w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.