I SAB/Wa 643/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) Sędziowie WSA Jolanta Dargas WSA Joanna Skiba Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. G., E. G. i A. K. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość 1. stwierdza, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. zasądza od Prezydenta [...] solidarnie na rzecz J. G., E. G. i A. K. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 22 czerwca 2015 r. (uzupełnionym pismem z dnia 30 października 2015 r.) J. G., E. G. i A. K., reprezentowani przez radcę prawnego A. S., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w rozpoznaniu wniosku z dnia 29 kwietnia 2014 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], ozn. hip. [...] w części wchodzącej w skład działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Skarżący wskazali, że wniosek o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość nie został rozpatrzony w ustawowym terminie. Zarzucili Prezydentowi naruszenie art. 36 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a polegające na braku podejmowania jakichkolwiek działań bezpośrednio zmierzających do rozpoznania ww. wniosku, w związku z czym wnieśli o wyznaczenie organowi niezwłocznego terminu do wydania decyzji rozstrzygającej wniosek. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] przedstawił dotychczasowy tok postępowania i wniósł o oddalenie skargi. Jednocześnie organ podniósł, że postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne, zainicjowane opisanym wnioskiem, do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 22 czerwca 1948 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej jako k.p.a.) organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). W myśl art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie wydał decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [vide wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13]. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony, poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie w przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności, sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako P.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym wydanie przez organ decyzji w sprawie, czy też wydanie innego rozstrzygnięcia wstrzymującego bieg postępowania, w którym złożono skargę na bezczynność wyłącza możliwość uwzględnienia tej skargi nawet wówczas, gdy decyzja lub inne rozstrzygnięcie podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Tym samym nie jest możliwe złożenie skargi na bezczynność dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego lub nie zostanie ono podjęte (por. wyrok NSA z 29 listopada 2007r., sygn. akt II OSK 1380/07 Lex nr437951, postanowienie NSA z 29 grudnia 1992r. Sygn. akt II są 697/92, Lex nr 10439). W niniejszej sprawie Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. zawiesił z urzędu postępowanie w przedmiocie rozpoznania wniosku odszkodowawczego. Według art. 103 k.p.a. zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w k.p.a., a tym samym eliminuje możliwość powstania bezczynności związanej z upływem terminu załatwienia sprawy. Skoro w dacie wyrokowania, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było zawieszone, to brak jest podstaw do zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Oceniając działanie organu od daty złożenia wniosku odszkodowawczego do daty wydania postanowienia zawieszającego Sąd stwierdził, że zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zauważyć bowiem należy, iż w chwili wpłynięcia do organu ww. wniosku prowadzone było – z wniosku H. G. z dnia 22 czerwca 1948 r. – postępowanie administracyjne o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] orzekł o odmowie przyznania prawa użytkowania wieczystego do części ww. gruntu stanowiącego obecnie działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], w udziale wynoszącym łącznie w [...] części związanym z własnością lokali mieszkalnych nr [...]. Następnie decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] organ orzekł o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego do udziału wynoszącego łącznie [...] części gruntu zabudowanego w części gruntu hipotecznego stanowiącego obecnie działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...]. Kwestia działki ewidencyjnej nr [...] nie została rozstrzygnięta w związku z czym Prezydent postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne zainicjowane wnioskiem odszkodowawczym do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości [...]. Od decyzji tej wniesione zostało do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie, które – jak wskazuje organ - do dnia dzisiejszego nie zostało zakończone ostateczną decyzją. Przy czym Prezydent decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem H. G. z dnia 22 kwietnia 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu położonego przy ul. [...] hip. [...], części wchodzącej w skład działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Jednocześnie Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] uznał za nieuzasadnione zażalenia skarżących na bezczynność Prezydenta [...] w sprawie dotyczącej rozpoznania wniosku o odszkodowanie za ww. działkę nr [...]. Wobec powyższego, mając na uwadze okoliczności sprawy, stwierdzić należy, że organ czyni intensywne działania zmierzające do rozpoznania wniosku dekretowego z dnia 22 czerwca 1948 r. Ponadto podkreślić należy, że bez uprzedniego rozpoznania wniosku dekretowego nie można rozpatrzyć wniosku odszkodowawczego, gdyż uprzednie rozpoznanie wniosku dekretowego determinuje przebieg postępowania odszkodowawczego. Fakt ten oraz przedstawiony tok postępowania wskazuje, że zaistniała w sprawie bezczynność Prezydenta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 oraz art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Umorzenie postępowania dotyczyło zobowiązania organu do wydania decyzji, albowiem postępowanie administracyjne jest zawieszone i tym samym orzekanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a. w zw. z art. 200 P.p.s.a.