I SAB/Wa 657/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. U. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oddala skargę. P. U.(dalej jako "skarżąca") pismem z [...] października 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] sierpnia 2017 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 1996 r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi wskazała, że mimo upływu ponad 2 miesięcy od daty złożenia wniosku, organ nie wydał decyzji w sprawie. W ocenie skarżącej, organ naruszył tym samym dyspozycję art. 35 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257), powoływanej dalej jako "K.p.a." Nie powiadomił ponadto strony o przyczynach niezałatwienia sprawy oraz przewidywanym terminie jej zakończenia. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o wyznaczenie organowi 14 dni na rozpoznanie wniosku, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że od daty otrzymania wniosku podjął czynności zmierzające do uzyskania akt administracyjnych sprawy zakończonej kwestionowaną w trybie nadzoru decyzją, jak również dokumentów niezbędnych do wydania decyzji kończącej postępowanie. Wszystkie pisma wystosowywane w sprawie kierowane były również do wiadomości pełnomocnika skarżącej, a zatem posiadał on wiedzę o podejmowanych czynnościach procesowych. Po zweryfikowaniu materiału dowodowego organ postanowieniem z [...] października 2017 r. wstrzymał wykonanie decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 1996 r., a następnie zawiesił postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Nie sposób zatem uznać, aby w niniejszej sprawie zaistniała bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Z przepisu art. 35 § 1 i § 3 K.p.a. wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 K.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu ( art. 36 § 2 K.p.a.). Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Zarzut bezczynności jest więc uzasadniony, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Celem skargi na bezczynność jest natomiast spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. W ocenie Sądu, taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych, wniosek skarżącej z [...] sierpnia 2017 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 1996 r. wpłynął do organu w dniu [...] sierpnia 2017 r. W dniu [...] sierpnia 2017 r. organ wystąpił do [...] Urzędu Wojewódzkiego o nadesłanie akt sprawy zakończonej ww. decyzją. Akta te wpłynęły do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] września 2017 r. Pismem z [...] września 2017 r. organ zawiadomił strony postępowania o jego wszczęciu oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i złożenia wyjaśnień i dokumentów. Następnie pismem z [...] września 2017 r. wystąpił do Sądu Rejonowego w N. Wydziału Ksiąg Wieczystych o nadesłanie informacji dotyczących właściciela nieruchomości objętej przedmiotową decyzją według stanu na dzień 27 maja 1990 r. Pismo to w dniu [...] października 2017 r. przekazane zostało zgodnie z właściwością do Sądu Rejonowego w N., zaś żądane dokumenty wpłynęły do organu w dniu [...] października 2017 r. W dniu [...] października 2017 r. wystąpiono do Sądu Rejonowego w N. o nadesłanie dodatkowej dokumentacji niezbędnej do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Następnie postanowieniem z [...] października 2017 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wstrzymał wykonanie decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 1996 r., zaś kolejnym postanowieniem z tej daty zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie nadzorcze do czasu prawomocnego zakończenia, toczącego się przed Wojewodą [...], postępowania w trybie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. Nr 10 poz. 51 ze zm.). Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji nie można zarzucić bezczynności w niniejszej sprawie. Organ od daty otrzymania wniosku skarżącej, tj. [...] sierpnia 2017 r. podejmował bowiem czynności zmierzające do zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia, tj. występował o akta sprawy zakończonej decyzją Wojewody [...] z [...] kwietnia 1996 r., dokumenty znajdujące się w sądzie wieczystoksięgowym, zawiadomił strony o wszczęciu przedmiotowego postępowania i pouczył o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Czynności te podejmowane były przy tym bez zbędnej zwłoki. Następnie postanowieniem z [...] października 2017 r. organ zawiesił postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącej. Zgodnie natomiast z art. 103 K.p.a. zawieszenie postępowania administracyjnego wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Dotyczy to zatem także terminów załatwienia sprawy (art. 35-36 K.p.a.). Okres zawieszenia postępowania nie jest więc stanem bezczynności. Wskazać należy, że rozpoznając skargę na bezczynność Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w dacie orzekania. Skoro zatem, jak wskazano powyżej, organowi nie można było zarzucić bezczynności w okresie przed zawieszeniem postępowania, tj. przed [...] października 2017 r., natomiast w dniu wyrokowania postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 1996 r. było zawieszone, to brak było podstaw do uwzględnienia skargi. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 P.p.s.a., który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na bezczynność lub przewlekłe poprowadzenie postępowania.