I SAB/Wa 66/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędzia WSA Tomasz Szmydt Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2014 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w pozostałej części; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego J. S. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z [...] r. R. S. wystąpiła do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. z [...] r. nr [...] w części dotyczącej poz. [...] ww. decyzji. Pismem z [...] r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) przekazał ww. wniosek zgodnie z właściwością Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (obecnie Minister Infrastruktury i Rozwoju). W związku ze śmiercią R. S. [...] r spadek po niej nabyli na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia J. S. i L. P. Pismem z [...] r. J. S. i L. P. wezwali Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej do usunięcia naruszenia prawa i niezwłoczne rozpoznanie wniosku z dnia [...] r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju wniósł J. S. wskazując, że organ naruszył wszelkie terminy załatwienia sprawy. Podniósł, iż organowi znane były szczegóły dotyczące wywłaszczenia sąsiedniej działki objętej orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej W. z [...] r., albowiem Minister Infrastruktury i Rozwoju prowadził postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji co do działki sąsiedniej., a zatem możliwe było rozpoznanie sprawy w ustawowych terminach. Wskazał ponadto, że akta zostały przekazane [...] r., a zatem sprawa powinna zostać zakończona najpóźniej do [...] r. Skarżący podkreślił, że Minister podjął czynności związane ze zgromadzeniem materiału dowodowego dopiero [...] r., tj. dopiero po upływie miesięcznego terminu wskazanego w kodeksie postępowania administracyjnego. Podniósł, że wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy do [...] r. również narusza treść art. 36 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie w sprawie prowadzone jest terminowo oraz zgodnie z zasadą szybkości postępowania, zaś wnioskodawcy byli informowani na bieżąco o czynnościach organu. Podniósł, iż pełnomocnik skarżących nie poinformował organu o śmierci R. S., zaś fakt ten ustalono na podstawie informacji z Centrum Personalizacji Dokumentów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Tym samym organ wystąpił do właściwego sądu powszechnego oraz potencjalnych spadkobierców o nadesłanie informacji o postępowaniu spadkowym. Ponadto organ wskazał, że podejmował czynności zmierzające do zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie, w tym wystąpił do Archiwum Państwowego, który do dnia udzielenia odpowiedzi nie nadesłał dokumentów o jakie Minister wystąpił. Pismem z dnia [...]r. Minister Infrastruktury i Rozwoju zawiadomił o wydaniu decyzji w przedmiotowej sprawie przesyłając jednocześnie uwierzytelnioną kopię decyzji z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest dopuszczalna. Skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność organu wyczerpał środek zaskarżenia. Z akt sprawy administracyjnej wynika, iż pismem z [...]r. (data prezentaty wpływu do organu [...] r.) skarżący skierował wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie i - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016). Skarga na bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie wskazać trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Wskazuje się również, że w trybie powołanego wyżej art. 149 § 1 ppsa, sąd może tylko orzec o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. W sytuacji wydania zaś przez organ stosownego aktu w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności organu administracji publicznej staje się bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie nie jest kwestionowanym, że wniosek z dnia [...] r. przekazany na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. do Ministra Infrastruktury i Rozwoju przy piśmie z [...] r. (data wpływu do Ministra [...] r.) został rozpoznany. Jak wynika z treści pisma datowanego na dzień [...] r. w dniu [...] r. Minister wydał decyzję z wniosku R. S. (k. 43-46 akr sądowych). Zdaniem Sądu, wydanie przez Ministra decyzji z dnia [...] r. wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności powołanego orzeczenia. Oczywiste jest bowiem, że Minister załatwił sprawę i nie pozostaje już w bezczynności w przedmiocie rozpoznania przedmiotowego wniosku. Tym samym w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość w tej części. Jednocześnie z uwagi na treść art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a Sąd zobligowany był do oceny czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z akt sprawy wynika, że organ podjął czynności w niniejszej sprawie w dniu [...] r. Minister wystąpił bowiem do Centrum Personalizacji Dokumentów (o nadesłanie informacji o danych osobowych wnioskodawczyni), Urzędu W., Wydziału Geodezji i Katastru (o dokumentację geodezyjną przedmiotowej nieruchomości wraz z wypisami z rejestru gruntów), Archiwum Państwowego, [...] Urzędu Wojewódzkiego, Urzędu W., Biura Gospodarki Nieruchomościami oraz Archiwum Akt Nowych (o uwierzytelnione kopie akt archiwalnych dotyczących przedmiotowego wywłaszczenia). Czynności te podjęto w celu zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie. Należy przy tym zauważyć, że [...] r. (data prezentaty wpływu do organu) Minister dysponował jedynie odpowiedzią z Archiwum Akt Nowych w postaci przesłanych dokumentów znajdujących się w zasobach tego Archiwum. Z akt administracyjnych wynika również, że w dniu [...] r. Archiwum Państwowe W. poinformowało Ministra, że po sprawdzeniu inwentarzy i spisów zdawczo-odbiorczych wytypowano [...] jednostek, w których znajdują się [...] karty, [...] stron i [...] planów dotyczących przedmiotowego postępowania, a także że z uwagi na tak liczną dokumentację i wysoki koszt sporządzenia kopii z tych dokumentów możliwe jest zapoznanie się z nimi na miejscu. Pismem z dnia [...]r. (wysłanym [...]r.) Minister sprecyzował wniosek skierowany do Archiwum Państwowego wskazując które z dokumentów wnosi o skserowanie i poświadczenie, a dokumenty te w części wpłynęły w dniu [...]r. Organ podejmował przy tym czynności ponaglające mające na celu pozyskanie ww. dokumentów występując [...] i [...]r. (data wysłania odpowiednio [...] i [...]r.) poprzez z ponagleniem zarówno do Archiwum Państwowego W., jak i do Urzędu W., Biura Geodezji i Katastru. Dopiero w dniu [...]r. przekazano akta administracyjne uprawnionemu geodecie celem sporządzenia opinii określającej granice przedmiotowej nieruchomości. Jednocześnie opinia ta została wykonana w 1 dzień wskazując, że postępowanie winno dotyczyć również działek o nr [...],[...],[...] i [...] w obrębie [...], co skutkowało koniecznością uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie. Należy zauważyć, iż ostateczna opinia geodezyjna została sporządzona dopiero w dniu [...] r. Jednocześnie w aktach sprawy znajdują się [...] pisma informujące skarżącego o wydłużeniu terminu rozpoznania przedmiotowego wniosku i wskazaniu przyczyn opóźnienia. Pierwsze z nich datowane jest na dzień [...] r. i wskazuje jako podstawę nierozpoznania wniosku dużą ilość spraw, a także konieczność uzupełnienia materiału dowodowego. Równocześnie Minister określił przewidywany termin rozpoznania sprawy na dzień [...] r. Drugie z pism, datowane na dzień [...]r. (data wysłania [...]r.), wskazujące nowy termin rozpoznania sprawy na [...]r. Trzecie z pism datowane na [...] r. wskazywało termin załatwienia sprawy do dnia [...]r. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, bezczynności organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy 149 § 1, art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 tej ustawy.