I SAB/Wa 701/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K.K. i H.K. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji 1. zobowiązuje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do rozpoznania odwołania K.K. i H.K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...], w terminie miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz K.K. i H.K. solidarnie kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. K.K. i H.K. pismem z 10 września 2015 r. wnieśli skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] października 2014 r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi wskazano, że przedmiotową decyzją Wojewoda odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy [...] z [...] grudnia 1980 r. nr [...] orzekającej o przejściu na własność Skarbu Państwa nieruchomości rolnej o pow. [...] ha, położonej we wsi [...], gm. [...], składającej się z działek nr [...], [...] i ½ części działki nr [...], (obecnie działki nr: [...], [...], [...]), stanowiącej własność K. i H.K. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący pismem z 15 października 2014 r. wnieśli odwołanie, które Wojewoda przy piśmie z 21 października 2014 r. przekazał do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Wskazali, że wobec nierozpoznania przedmiotowego odwołania w terminie przewidzianym w kodeksie postępowania administracyjnego pismem z 1 lipca 2015 r. wezwali Ministra do usunięcia naruszenia prawa, które pozostało bez odpowiedzi, jak również, na dzień składania skargi na bezczynność, nie rozpoznał odwołania. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie stwierdził, że zwłoka w rozpoznaniu odwołania w przedmiotowej sprawie nie wynikała z rażących zaniedbań, a z okoliczności niezależnych od organu, wskazując jako przyczynę dużą liczbę podań, które wpłynęły przed przedmiotowym odwołaniem, a oczekują na rozpoznanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Również stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r. poz. 267) – powołana dalej jako: "k.p.a.". Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga K.K. i H.K. zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] października 2014 r. wpłynęło do organu w dniu 27 października 2014 r., co wynika z umieszczonej na piśmie Wojewody z 21 października 2014 r. prezentaty. Od tej więc daty rozpoczął bieg termin na załatwienie sprawy zgodnie z art. 35 § 3 in fine k.p.a. Pomimo jego upływu Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie zakończył postępowania w sprawie. Również na dzień orzekania przez Sąd brak było decyzji merytorycznej. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ dopuścił się bezczynności co skutkowało zobowiązaniem go przez Sąd do rozpoznania przedmiotowego odwołania. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że w toku tego postępowania organ nie dokonał żadnej czynności. Taki sposób działania organu godzi niewątpliwie w zasadę szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.), co z kolei prowadzić musi do podważenia zaufania uczestników tego postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Co do charakteru bezczynności organu Sąd uznał, że bezczynność, której się on dopuścił jest nadzwyczaj naganna i nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Przemawia za tym ponad roczny brak aktywność organu, nie informowanie strony o przebiegu postępowania, niewyznaczanie terminu zakończenia postępowania, brak wskazywania przyczyn niezałatwiania sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 i § 1a w związku z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 202 § 2 p.p.s.a.