I SAB/Wa 71/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta P. na bezczynność Ministra Transportu i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia umorzyć postępowanie sądowe. W dniu 9 marca 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga Miasta P. dnia [...] marca 2006 r. na bezczynność Ministra Transportu i Budownictwa w przedmiocie nie rozpoznania wniosku z dnia 5 czerwca 2003 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. nr [...] o nabyciu z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Zakład [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w P., oznaczonego jako działki nr [...] i [...] znajdujące się przy ulicy [...] oraz jako działki nr [...],[...] i [...] znajdujące się przy ulicy [...], w części objętej postanowieniem Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2006 r. znak [...] i zawiadomieniem tego organu z dnia 4 stycznia 2006 r. znak [...]. Wezwaniem Sądu z dnia 10 kwietnia 2006 r. skarżący został wezwany m.in. do udzielenia informacji, czy w związku z wydaniem przez Ministra Transportu i Budownictwa decyzji z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] podtrzymuje przedmiotową skargę (k-16). Wezwanie powyższe zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 kwietnia 2006 r. (dowód doręczenia k-17), zaś w piśmie datowanym 20 kwietnia 2006 r. Prezydent Miasta P. oświadczył, że wycofuje skargę na bezczynność Ministra Transportu i Budownictwa, z dnia [...] marca 2006 r., z uwagi na ustanie bezczynności organu, który wydał w dniu [...] marca 2006 r. decyzję nr [...], w sprawie będącej przedmiotem skargi. Zgodnie z brzmieniem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które czyniłyby wniosek o cofnięcie skargi niedopuszczalnym, a w związku z tym na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy orzeczono jak w sentencji.