I SAB/Wa 73/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. L. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie braku nadzoru nad Stowarzyszeniem [...] p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. B. L. wniosła w dniu 13 marca 2006 r. skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie braku nadzoru nad stowarzyszeniem [...]. Skarżąca wskazała, iż pomimo przedstawionej dokumentacji, a także opinii prawnej, organ nadzoru – Prezydent W. nie podjął czynności, w związku z odmową przeniesienia przez stowarzyszenie [...] B. L. z kategorii członków nadzwyczajnych do kategorii członków zwyczajnych. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc że złożona skarga pozostaje poza zakresem kompetencji sądu administracyjnego, albowiem przepisy szczególne, w tym prawo o stowarzyszeniach, nie przewidują kontroli sądu administracyjnego w sprawach wynikających z nadzoru nad stowarzyszeniami. Ponadto, organ administracji wyjaśnił, iż w piśmie z dnia 28 czerwca 2005 r. przedstawił skarżącej stanowisko, uzasadniając brak przesłanek do zastosowania wobec Stowarzyszenia [...] środków nadzorczych przewidzianych w ustawie z dnia 7 kwietnia 1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Właściwość rzeczowa sądów administracyjnych została określona w art. 1, art. 2, art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm). Na podstawie art. 3 § 2 powołanej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4. Zgodnie z art. 8 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 855 ze zm.) nadzór nad działalnością stowarzyszeń należy do starosty właściwego ze względu na siedzibę stowarzyszenia, przy czym na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. z 2002 r., Nr 41, poz. 361 z późn. zm.) funkcję organu nadzorującego dla stowarzyszeń mających siedzibę na terenie W. sprawuje Prezydent W. Środki nadzoru uregulowane w art. 25 – 29 ustawy Prawo o stowarzyszeniach przewidują możliwość żądania dostarczenia przez zarząd stowarzyszenia, w wyznaczonym terminie, odpisów uchwał walnego zebrania członków (zebrania delegatów) jak też niezbędnych wyjaśnień, a w razie niezastosowania się stowarzyszenia do powyższych wymagań sąd na wniosek organu nadzorującego może nałożyć grzywnę w wysokości jednorazowo nie wyższej niż 5.000 zł. W razie stwierdzenia, ze działalność stowarzyszenia jest niezgodna z prawem lub narusza postanowienia statutu organ nadzorujący, w zależności od rodzaju i stopnia stwierdzonych nieprawidłowości, może wystąpić o ich usunięcie w określonym terminie, udzielić ostrzeżenia władzom stowarzyszenia lub wystąpić do sądu o zastosowanie środka wskazanego w art. 29 powołanej ustawy (udzielenie upomnienia władzom stowarzyszenia, uchylenie niezgodnej z prawem lub statutem uchwały stowarzyszenia, rozwiązanie stowarzyszenia). Należy jednocześnie zauważyć, iż sądem właściwym dla zastosowania ww. środków jest sąd powszechny. W świetle przedstawionego na wstępie zakresu spraw podlegających kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nad działalnością administracji publicznej uznać należało wniesioną w sprawie niniejszej skargę za niedopuszczalną, gdyż sprawa ta nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wobec powyższego skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.