I SAB/Wa 73/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. T. na bezczynność Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie nieuregulowania sytuacji osób niepełnosprawnych postanawia: odrzucić skargę. A. T. (dalej: "skarżąca") pismem z 7 lutego 2025 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: "organ") w przedmiocie nieuregulowania sytuacji osób niepełnosprawnych posiadających orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydanych na stałe z jednoczesnym prawem tych osób do posiadania karty parkingowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu wskazał, że organ nie prowadzi postępowania administracyjnego w sprawie opisanej przez skarżącą. W związku z tym nie ma podstaw do zakwalifikowania jako skargi w rozumieniu z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), z uwagi na fakt, że ww. przepis dotyczy skargi na bezczynność w prowadzonym postępowania, co w tym przypadku nie ma miejsca. Dodatkowo organ wskazał, że Biuro Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych, pismem z 16 czerwca 2023 r., przedstawiło skarżącej stan prawny w zakresie wydawania kart parkingowych obowiązujący od 1 lipca 2014 r. oraz poinformowało, że osoba posiadająca orzeczenie o stopniu niepełnosprawności (które od 1 lipca 2014 r. nie uprawnia do ubiegania się o wydanie karty parkingowej) w celu uzyskania uprawnień do jej otrzymania, zobowiązana jest złożyć we właściwym powiatowym zespole do spraw orzekania o niepełnosprawności, wniosek o ponowne ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności, oświadczając jednocześnie, że przedmiotowy wniosek składa dla potrzeb ustalenia wskazania do karty parkingowej stanowiącego podstawę do ubiegania się o wydanie karty parkingowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast kognicja sądów administracyjnych określona została m. in. w art. 3 § 2 p.p.s.a., który zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Z jego treści wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3). Z treści powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że skarga na bezczynność (przewlekłość) jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i inne czynności z zakresu administracji publicznej, wymienione szczegółowo w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a. Skarga A. T. dotyczy bezczynności Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie nieuregulowania sytuacji osób niepełnosprawnych posiadających orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydanych na stałe z jednoczesnym prawem tych osób do posiadania karty parkingowej. Mając na uwadze treść powołanych przepisów określających właściwość sądów administracyjnych stwierdzić należy, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, nie dotyczy ona bowiem wskazanego wyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Brak też jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. W ocenie Sądu złożona skarga ma charakter skargi powszechnej określonej przepisami art. 227 i nast. Kodeksu postępowania administracyjnego. Sprawy ze skarg na działanie administracji publicznej określone w art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego nie podlegają zaś kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Zaznaczyć trzeba, że przedmiotem skargi powszechnej uregulowanej w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.