I SAB/Wa 735/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym skargi T. G. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji postanawia - odrzucić skargę - T. G. wniosła, za pośrednictwem Samorządowego kolegium Odwoławczego w [...], skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpatrzenia jej odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...], umarzającej postępowanie administracyjne. Uzasadniając skargę T. G. zarzuciła organowi naruszenie praw obywatelskich, w tym prawa do rozpatrzenia sprawy w dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym i wniosła jednocześnie o zobowiązanie SKO w [...] do wydania stosownego rozstrzygnięcia. Samorządowe Kolegium odwoławcze w [...] wniosło w odpowiedzi na skargę o jej oddalenie, argumentując, że w sprawie nie został wyczerpany tryb wniesienia skargi do sądu administracyjnego, albowiem skarżąca nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. 2013 poz. 267; dalej: k.p.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2012 r., poz. 270), zwana dalej p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1) oraz bezczynność organów w przypadkach określonych m.in. w pkt 1 (pkt 8), tj. bezczynność w wydaniu decyzji administracyjnej. Przechodząc do badania dopuszczalności skargi pod względem trybu i terminu jej wniesienia Sąd zauważa, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W niniejszej sprawie, wobec zarzutu bezczynności SKO w [...] w prowadzeniu postępowania, skarżącej przysługiwały środki przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. tj. zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – co ma miejsce w niniejszej sprawie – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wskazane środki prawne, tj. zażalenie do organu wyższego stopnia lub wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, stanowią środki zaskarżenia, w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., a więc dopiero po ich wyczerpaniu skarżący mógł skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa i zamiast tego wniosła bezpośrednio skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wobec powyższego nie można uznać, że wyczerpała ona środki odwoławcze w postępowaniu, w konsekwencji czego skarga podlega odrzuceniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.