I SAB/Wa 74/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędziowie WSA Monika Nowicka (spr.) asesor WSA Maria Tarnowska Protokolant referendarz sądowy Lucyna Picho po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi M. R. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości postanawia odrzucić skargę. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę wniosła M. R. na bezczynność Wojewody [...] w rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta O. z dnia [...] maja 1980 r. nr [...] orzekającej o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w S. M., oznaczonej nr [...], o powierzchni [...] ha. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że – przed wniesieniem do Sądu skargi na bezczynność organu - skarżąca nie wnosiła w niniejszej zażalenia w trybie przepisu art. 37§ 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej poprzez m. in. rozpoznawanie skarg na bezczynność organu. Warunkiem jednak wniesienia skargi do sądu jest wyczerpanie przez stronę środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W myśl przepisu natomiast art. 37 § 1 k.p.a. na nie załatwienie sprawy w określonym terminie stronie służy zażalenie do organu administracji państwowej wyższego stopnia. Zatem zażalenie wnoszone w tym trybie jest rodzajem środka zaskarżenia w sytuacji gdy organ orzekający w sprawie pozostaje bezczynnym. Nadmienić wypada, że okoliczność, iż skarżąca nie skorzystała - przed wniesieniem skargi do Sądu - z możliwości jakie stwarzał jej w/w przepis nie była w sprawie kwestionowana. Świadczyła o tym nie tylko treść akt administracyjnych, ale fakt ten został także przyznany przez jej pełnomocnika na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2005 r. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd – zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając skargę za niedopuszczalną – orzekł jak w sentencji.