I SAB/Wa 74/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.), sędzia WSA Łukasz Trochym, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi K. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji 1. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie dopuściło się przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. oddala skargę w pozostałej części; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz K. B. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 3 stycznia 2024 r. K. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie w sprawie dotyczącej rozpatrzenia jej odwołania od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z 14 listopada 2022 r., orzekającej o odmowie uwzględnienia wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości warszawskiej. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym. Nieruchomość położona w [...], opisana w księdze hipotecznej pod nazwą "[...]", oznaczona jako działka Nr [...], stanowiąca obecnie część działki ew. nr [...] z obrębu [...], znajduje się na obszarze objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Prezydium Rady Narodowej w [...] orzeczeniem administracyjnym z 15 kwietnia 1960 r. nr [...] odmówiło przyznania - uprawnionemu reprezentowanemu przez Wydział Finansowy - prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. "[...]", oznaczonej nr hip. [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 11 września 2018r. nr KOC/2566/GO/13 stwierdziło nieważność ww. orzeczenia Prezydium Rady Narodowej [...] z 15 kwietnia 1960 r. nr [...]. W uzasadnieniu podniosło, że orzeczenie administracyjne zostało skierowane do Wydziału Finansowego Oddziału Dochodów Państwowych na ul. [...] (poprzednio Okręgowy Urząd Likwidacyjny) i stanowiło, iż odmawia się przyznania prawa własności czasowej nieznanym z nazwiska i miejsca pobytu dawnym właścicielom hipotecznym na co wskazuje formuła "uprawnionemu - reprezentowanemu przez Wydział Finansowy". Jednoznacznie potwierdza to fakt, że wniosek ten złożono bez zgody i bez porozumienia z dawnymi właścicielami hipotecznymi. Zatem orzeczenie zostało wydane dla Urzędu Likwidacyjnego, który nie był uprawniony do działania w imieniu dawnych właścicieli, jak również nie dysponując wiedzą co do faktu, kto był właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Powyższe oznacza, że orzeczenie wydane zostało w okolicznościach, o jakich mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - wydano je bez podstawy prawnej. Wynika to jednoznacznie z treści przedmiotowego orzeczenia - nie wskazano w nim żadnego wnioskodawcy, nawet Urzędu Likwidacyjnego, a jedynie Wydział Finansowy. Dalej Kolegium stwierdziło, że ani przepisy dekretu o gruntach warszawskich, ani też żadne inne przepisy rangi ustawowej obowiązujące w dacie złożenia wniosku, nie legitymowały Urzędów Likwidacyjnych do występowania w charakterze osób reprezentujących prawa dotychczasowych właścicieli gruntów warszawskich - vide wyrok NSA z 30 sierpnia 2000 r., sygn. akt I SA 1236/00. W zakresie działania urzędów likwidacyjnych (art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich - Dz.U. nr 13 poz. 87 ze zm.) nie mieści się składanie wniosków o przyznanie prawa własności do gruntu w imieniu właściciela, ale w imieniu na rzecz właściwej władzy. Przepisy dekretu o majątkach opuszczonych i poniemieckich, ani przepisy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. nr 50 poz. 279) nie nakładają na urzędy likwidacyjne zadania polegającego na złożeniu takiego wniosku - vide wyrok NSA z 12 czerwca 2001 r. sygn. akt I SA 179/00. Podsumowując Kolegium uznało, że w rozpatrywanej sprawie wszczęto postępowanie administracyjne, rozpoznano sprawę i wydano orzeczenie administracyjne z 15 kwietnia 1960 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości oznaczonej jako nieruchomość [...], które skierowane zostało do Wydziału Finansowego Terenowego Oddziału Likwidacyjnego. Oznacza to, że orzeczenie administracyjne wydane zostało bez wniosku (nawet nieskutecznego) -zatem bez dostatecznych podstaw prawnych i powinno zostać unieważnione, ponieważ zachodzi przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wnioskiem z 13 marca 2014 r. (data wpływu do organu 15 października 2018 r.) K. B. (C. B.) i J. C. (G. C.) - następcy prawni byłego właściciela nieruchomości - wystąpili o przyznanie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej stanowiącej działki Nr [...] opisane w księdze hipotecznej nr [...], stanowiącej wcześniej własność W. ks. C.. Powołali się na fakt, że wobec stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia z 15 kwietnia 1960 r. uzyskali oni możliwość złożenia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego. Po rozpoznaniu powyższego wniosku Prezydent m.st. Warszawy decyzją nr [...] z 14 listopada 2022 r. odmówił uwzględnienia wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do części nieruchomości opisanej w księdze hipotecznej pod nazwą "[...]", oznaczonej jako działka Nr [...], stanowiącej obecnie część działki ew. nr [...] z obrębu [...]. W uzasadnieniu podniósł, że w aktach sprawy brak jest wniosku dekretowego. Ponieważ objęcie nieruchomości nastąpiło w dniu 16 sierpnia 1948 r. - zatem termin na złożenie wniosku w trybie art. 7 dekretu upłynął w dniu 16 lutego 1949 r. Dlatego też przedmiotowy wniosek został rozpoznany na podstawie art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami. który stanowi, że: "Poprzednim właścicielom, których prawa do odszkodowania za przejęte przez państwo grunty, budynki i inne części składowe nieruchomości, przewidziane w art. 7 ust. 4 i 5 i art. 8 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U, Nr 50, poz. 279 i z 1985 r. Nr 22, poz. 99), wygasły na podstawie przepisów ustawy wymienionej w art. 241 pkt 1, jeżeli zgłosili oni lub ich następcy prawni w terminie do dnia [...] grudnia 1988 r. wnioski o oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste, może zostać zwrócona jedna nieruchomość". Zatem pierwszą i najważniejszą przesłanką rozpoznawania sprawy w trybie ww. art. 214 jest złożenie wniosku przez uprawnionego w nieprzekraczalnym terminie do dnia [...] grudnia 1988 r. Dlatego też wniosek z 13 marca 2014 r. (data wpływu do organu 15 października 2018 r.), jako złożony po terminie, nie mógł zostać pozytywnie rozpoznany. Pismem z 21 listopada 2022 r. K. B. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy - stwierdzając, że wniosek dekretowy o przyznanie prawa własności czasowej był złożony, na dowód czego przedstawiła kopię orzeczenia administracyjnego z 15 kwietnia 1960 r. Następnie pismem z 2 stycznia 2024 r. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie ponaglenie w sprawie dotyczącej rozpatrzenia odwołania od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z 14 listopada 2022 r. - ze względu na jej niezałatwienie w terminie. Kolejnym pismem z 3 stycznia 2024 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie w sprawie rozpatrzenia jej odwołania od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z 14 listopada 2022r. W skardze tej wniosła o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, 2) stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej zgodnie z art. 154 § 7 p.p.s.a, 4) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniosła, że 23 listopada 2022 r., zatem ponad rok temu, wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie odwołanie od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy numer [...]. Przez ponad rok SKO nie podjęło decyzji w sprawie, nie poinformowało także o przyczynach zwłoki. Przedmiotowe postępowanie jest prowadzone w sposób przewlekły, ze względu na fakt, iż trwa ono dłużej niż jest to konieczne do jego rzetelnego rozstrzygnięcia. Przy czym oczywistym jest, iż sprawa nie została załatwiona w terminie z winy organu. Zatem należy stwierdzić, że przedmiotowe postępowanie jest prowadzone w sposób przewlekły, ze względu na fakt, iż trwa ono dłużej niż jest to konieczne do jego rzetelnego rozstrzygnięcia. Podniosła też, iż nie można nie zwrócić uwagi na fakt ponoszenia przez nią szkody wiążącej się z brakiem rekompensaty lub części nieruchomości, na jakie oczekuje, jako następstwo toczącej się sprawy, a której nie jest w stanie otrzymać z racji braku decyzji wynikającej z bezczynności organu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podniosło, że odwołanie Strony zostało przekazane do niego bez akt sprawy. Organ I instancji w piśmie przekazującym z 30 listopada 2022 r. poinformował, że akta sprawy zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przy piśmie z 26 sierpnia 2022 r., w związku ze skargą Stron postępowania i zostaną przesłane niezwłoczne po ich zwrocie. Pismem z 4 października 2023 r. Kolegium zwracało się do Organu I instancji o przekazanie akt oraz informowało Strony, że rozpoznanie sprawy nastąpi w ciągu 1 miesiąca od ich otrzymania. Pismem z 22 listopada 2023 r. Organ I instancji poinformował, że akta sprawy nadal nie został zwrócone przez Sąd, mimo prośby skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismem z 22 listopada 2023 r. Do chwili obecnej akta sprawy nie zostały przekazane do Kolegium. Dodało, że 4 stycznia 2024 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wpłynęło ponaglenie Strony na nie rozpoznanie odwołania, jednakże bez akt sprawy nie jest to możliwe, o czym Strona została poinformowana w piśmie z 4 października 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna i skutkuje wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli jej przedmiotem jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Na tej podstawie możliwe zatem było rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Sąd stwierdza także, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Natomiast § 1a tego art. stanowi, iż jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Należy również wskazać, że skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Skarżąca bowiem, przed wniesieniem skargi do Sądu, złożyła - w trybie art. 37 § 1 k.p.a. - ponaglenie na nierozpatrzenie odwołania w terminie. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że choć skarżąca wniosła skargę do Sądu następnego dnia, nie oczekując na rozpoznanie wniesionego przez nie ponaglenia, to jednak spełniła w ten sposób wymóg uprzedniego wniesienia ponaglenia do właściwego organu, o którym stanowi art. 53 § 2 b p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Podnieść również należy, że zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, jak również zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia - stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Zatem z przewlekłością postępowania mamy do czynienia w sytuacji, gdy jest ono prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Pojęcie przewlekłości postępowania obejmuje więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Do przewlekłości postępowania dojdzie w przypadku prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu lub czynności pozornych, zbędnych i powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Przewlekłe prowadzenie postępowania będzie miało miejsce również wtedy, gdy czynności organu będą nieadekwatne do stanu faktycznego sprawy i nie będą prowadziły do ustalenia jakiejkolwiek istotnej w sprawie okoliczności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że skarga jest uzasadniona. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie dopuściło się przewlekłego prowadzenia postępowania - bowiem do dnia wyrokowania nie rozpoznało odwołania od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z 14 listopada 2022 r. W tym stanie rzeczy zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania przez Prezydenta m.st. Warszawy przy rozpoznawaniu tego wniosku Sąd uznał za całkowicie uzasadniony. Organ prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie uchybił wskazanym wyżej przepisom procesowym określającym terminy załatwiania spraw administracyjnych, a także naruszył wynikającą z art. 12 k.p.a. zasadę szybkości postępowania. Takie postępowanie podważa wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Nawet, jeśli postępowanie administracyjne jest szczególnie skomplikowane, to zwłoka organu w załatwieniu sprawy, w terminie określonym w art. 35 k.p.a. - nie jest usprawiedliwiona. Stanowisko takie wynika z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. W sprawie sygn. akt. IV SA 105/00 (LEX 53462) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Zasada sformułowana w art. 6 kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, odnosi się również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwiania spraw określonych w art. 35 i 36 kpa. Obowiązek załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 kpa) pozostaje także w bezpośrednim związku z dyrektywami zawartymi w art. 7 i 8 kpa, zobowiązującymi organy administracji publicznej do stania na straży praworządności i uwzględniania słusznego interesu obywateli a także pogłębiania prowadzonym postępowaniem zaufania obywateli do organów państwa". Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, stwierdza jednocześnie, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W związku z powyższym Sąd uznał, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kolegium miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można bowiem mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, iż formalnie organ nie jest bezczynny (wyrok NSA z 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Oceniając charakter przewlekłego prowadzenia postępowania organu Sąd nie wziął pod uwagę okoliczności przedstawionych przez Kolegium w odpowiedzi na skargę - uznając, że nie mogą one mieć wpływu na niedotrzymanie terminów załatwienia sprawy. Kolegium podniosło, że odwołanie Strony zostało przekazane do niego bez akt sprawy. Organ I instancji w piśmie przekazującym z 30 listopada 2022 r. poinformował, że akta sprawy zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przy piśmie z 26 sierpnia 2022 r., w związku ze skargą Stron postępowania i zostaną przesłane niezwłoczne po ich zwrocie. Pismem z 4 października 2023 r. Kolegium zwracało się do Organu I instancji o przekazanie akt oraz informowało Strony, że rozpoznanie sprawy nastąpi w ciągu 1 miesiąca od ich otrzymania. Pismem z 22 listopada 2023 r. Organ I instancji poinformował, że akta sprawy nadal nie został zwrócone przez Sąd, mimo prośby skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismem z 22 listopada 2023 r. Do chwili obecnej akta sprawy nie zostały przekazane do Kolegium. Dodało, że 4 stycznia 2024 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wpłynęło ponaglenie Strony na nie rozpoznanie odwołania, jednakże bez akt sprawy nie jest to możliwe, o czym Strona została poinformowana w piśmie z 4 października 2023 r. W tym miejscu Sąd stwierdza, że z akt sprawy I SA/Wa 2168/22 ewidentnie wynika, że WSA zwrócił część akt sprawy do Prezydenta m. st. Warszawy w dniu 12 kwietnia 2023 r., zaś pozostałą część zwrócił 28 czerwca 2023 r. - zatem od czerwca 2023 r. organ I instancji dysponował całością akt sprawy. Również pismami z 8 grudnia 2023 r. i 26 lutego 2024 r. Przewodniczący I Wydziału WSA informował Prezydenta m. st. Warszawy o zwrocie całości akt w czerwcu 2023 r. Skoro organ I instancji od czerwca 2023 r. dysponował całością akt sprawy, to okoliczność nie przesłania ich do organu II instancji nie może mieć wpływu na ocenę faktu, że do dnia dzisiejszego odwołanie to nie zostało rozpoznane przez organ II instancji. Jest to okoliczność dotycząca wzajemnych relacji między organami - które nie mogą rzutować ujemnie na prawa Skarżącej. Ponadto z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że niedysponowanie oryginałami akt nie jest okolicznością usprawiedliwiającą brak działania organu, gdyż może on skopiować akta sprawy. Poza tym - brak akt niniejszej sprawy nie przeszkodził Kolegium w rozpoznaniu odwołań Skarżącej i wydania decyzji w analogicznych sprawach (sygn. akt I SAB/Wa 72/24 i I SAB/Wa 75/24) dotyczących pozostałych działek objętych wnioskiem z 13 marca 2014 r. (data wpływu do organu 15 października 2018 r.) wchodzących w skład nieruchomości warszawskiej opisanej w księdze hipotecznej pod nazwą "[...]". Jednocześnie Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest wystarczająco uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o przyznanie na jej rzecz od organu, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., sumy pieniężnej i w tej części skargę oddalił (pkt 2 sentencji). Suma pieniężna z art. 149 § 2 p.p.s.a. ma charakter kompensacyjny. Z treści tego przepisu wynika, że ustawodawca pozostawił sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia skarżącej za oczekiwanie na rozpatrzenie sprawy. Ten dodatkowy środek w postaci przyznania na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu, to jest wówczas, gdy brak jest okoliczności, które ten stan rzeczy mogłyby tłumaczyć, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji organ sprawy nadal nie załatwi. Ponadto, w związku z jej kompensacyjnym charakterem, wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym strona powinna nawiązać do krzywdy wywołanej przewlekłym prowadzeniem postępowania przez organu w zakresie rozpatrzenia odwołania od decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu, skarżąca tego wymogu nie spełniła, gdyż uzasadnienie wniosku sprowadza się do ogólnego stwierdzenia, że ponosi ona szkodę w związku "z brakiem rekompensaty lub części nieruchomości, na jakie oczekuje jako następstwo toczącej się sprawy a której z racji braku decyzji wynikającej z bezczynności Organu, nie jest w stanie otrzymać". Z powyższych względów Sąd - orzekając o całości żądania sprecyzowanego w skardze - na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. W punkcie 2 sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 151 w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w pkt 3 sentencji wyroku. Zaś rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a.