I SAB/Wa 75/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania odwołania 1. umarza postępowanie sądowe w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu; 2. stwierdza, że bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w prowadzeniu postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżącego S. K. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] lutego 2013 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga S. K. na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania odwołania z dnia [...] października 2012 r. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r., nr [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] lutego 1981 r., nr [...] – orzekającej o wywłaszczeniu nieruchomości o pow. [...] m2, położonej przy [...], [..] nr, dz. Nr [...] w [...], stanowiącej własność Z. A. w [...] części oraz H. K. w [...] części, a także przyznającej odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia nieruchomości w kwocie [...] zł na rzecz H. K. oraz w kwocie [...] zł. na rzecz nieustalonych spadkobierców Z. A. Organ w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że sprawa z odwołania S. K. z dnia [...] października 2012 r. została zakończona decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...]. Do akt sprawy została dołączona wskazana przez organ decyzja. W konsekwencji, Minister wniósł o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 i 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów. Art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ww. ustawy stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W trybie ww. artykułu Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Z powyższego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność polegającą na podjęciu działań zmierzających do załatwienia sprawy, to – mimo istniejącej zwłoki w załatwieniu sprawy – postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe. W rozpoznawanej sprawie – po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a przed dniem jej rozpoznania przez ten Sąd – Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wydał w dniu [...] lutego 2013 r. decyzję nr [...] którą uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r., nr [...], nr [...] i : 1. stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 1981 r., nr [...] w zakresie dotyczącym wywłaszczenia za odszkodowaniem udziału spadkobierców Z. A., oraz 2. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 1981 r., nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia za odszkodowaniem udziału H. K. Okoliczność ta powoduje, że niniejsza skarga na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stała się bezprzedmiotowa i postępowanie należało umorzyć. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej – jakkolwiek naganna, nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Organ ten, mimo że opieszale, podjął jednak czynności zmierzające do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3., postanowił jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a.