I SAB/Wa 75/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku z 20 listopada 2025 r. postanawia: odrzucić skargę. M. S. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości (dalej: ,,organ") w przedmiocie rozpoznania wniosku z 20 listopada 2025 r. o objęcie nadzorem zewnętrznym sprawy prowadzonej po numerem DWOiP-IV.0511.59.2025. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi. Organ wyjaśnił, że skarga skarżącego nie dotyczy bezczynności w wykonywaniu zadań administracji publicznej w formach prawnych podanych przez ustawodawcę kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: ,,ppsa"). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 3 § 2 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Na gruncie cytowanego wyżej art. 3 § 2 pkt 4 ppsa rozszerzono kontrolę sądu administracyjnego poza sferę decyzji lub postanowień, co jest wiązane z umożliwieniem sądowej kontroli również takich działań administracji publicznej, które dotyczą praw i obowiązków obywateli i innych podmiotów w sferze publicznej oraz z potrzebą zapewnienia im gwarancji procesowych w ich relacjach z organami administracji publicznej i w zakresie zadań realizowanych przez te organy (por. Woś Tadeusz. Art. 3. [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI. Wolters Kluwer, 2016.). Tym samym obywatele i inne podmioty konkretnych uprawnień lub obowiązków mają zapewnioną ochronę w drodze sądowej w sytuacji, gdy odnoszący się do nich akt lub czynność ma cechy określone w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Mogą bowiem zaskarżyć do sądu administracyjnego takie akty i czynności organu administracji publicznej, a także bezczynność organu w tych sprawach, jak również żądać, aby sąd administracyjny orzekł o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Z kolei, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ppsa sąd odrzuca skargę, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa). W niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności Ministra Sprawiedliwości w związku z wnioskiem skarżącego z dnia 20 listopada 2025 r. o objęcie nadzorem administracyjnym postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy w Toruniu oraz podjęcie określonych czynności nadzorczych. Skarżący zarzuca, że Minister nie podjął żadnych czynności merytorycznych w sprawie, w szczególności nie przeprowadził analizy akt, nie wydał rozstrzygnięcia oraz nie odniósł się do zarzutów przedstawionych we wniosku, ograniczając się jedynie do przekazywania pisma według właściwości. W ocenie Sądu, przedmiot skargi nie mieści się jednak w zakresie kognicji sądów administracyjnych. Działania Ministra Sprawiedliwości, do których odnosi się skarżący, podejmowane są bowiem w ramach sprawowania nadzoru administracyjnego nad działalnością sądów powszechnych, uregulowanego w przepisach ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych. Czynności te nie mają charakteru aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 ppsa, w szczególności nie prowadzą do wydania decyzji administracyjnej ani innego aktu podlegającego kontroli sądowoadministracyjnej. Przekazanie przez Ministra Sprawiedliwości pisma skarżącego według właściwości stanowi czynność o charakterze techniczno-organizacyjnym, niewywołującą skutków w sferze praw i obowiązków skarżącego w rozumieniu prawa administracyjnego. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że w sprawie doszło do bezczynności organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, albowiem obowiązek podjęcia czynności, którego niewykonanie mogłoby być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, w niniejszej sprawie nie występuje. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, postanowił jak w sentencji.